De kerkelijke regel is dat ouderlingen aan het begin van de kerkdienst geen groet uitspreken zoals een predikant dat doet. Ze spreken evenmin de zegen uit aan het einde van de dienst. Zou dat toch ook niet moeten kunnen?

 

Het deputaatschap eredienst heeft zich daarop de afgelopen drie jaar bezonnen. Hoe spreekt de Bijbel spreekt over zegenen? Is dat per se gebonden aan het ambt? Of is een zegen vooral verbonden met het Woord van God? In de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt mogen sinds 1999 ouderlingen die voorgaan in een dienst en een preek lezen, de zegen uitspreken.

Een ouderling die een preek leest, geeft de goede woorden van God door. Zou daarbij dan ook niet de zegen van God mogen worden doorgeven? Die zegen zegt toch dat God met de zijnen is die in zijn Naam bijeen zijn? Zou dat dan ook niet voor studenten van de Theologische Universiteit in Apeldoorn moeten gelden die in de kerken mogen voorgaan? En dan toch ook voor broeders die op grond van art. 3 K.O. mogen voorgaan in de kerken?

Of is de zegen toch gebonden aan het ambt van predikant? In de PKN mag alleen een predikant de zegen uitspreken. Maar, zo kunnen we vragen, zit daar toch ook niet iets van een oude roomse traditie waarin de priester hoger staat dan andere geestelijken? Of zou het juist toch niet goed zijn dat het uitspreken van groet en zegen blijft voorbehouden aan de predikant. Komt daarin dan ook niet duidelijk in naar voren dat hij geroepen is tot bediening van het Woord? Veel is nog onduidelijk. Daarom zal er de komende jaren verder over worden nagedacht.

 

Dans en drama

Soms gebeurt er ook wel eens wat onverwachts tijdens een synodale vergadering, zoals bij de bespreking van het onderwerp dans en drama. Vanuit de particuliere synode van het Noorden hadden de kerken gevraagd om duidelijkheid daarover. Kan er bijvoorbeeld in een kerkdienst ruimte zijn voor een mimespel als onderstreping van de verkondiging? Of een dans? Deputaten eredienst hadden zich daarmee beziggehouden, en ook een synodecommissie. Deze beide instanties vonden een verdere studie noodzakelijk. Maar uiteindelijk had de vergadering van de synode daarover toch een andere gedachte. Was de zaak niet al duidelijk genoeg?

Af en toe maakten oudtestamentische profeten diepe indruk met een zichtbare prediking. Drama, zo zeggen we! Indrukwekkend. Maar na Pinksteren ligt de nadruk op de prediking van het Woord. In de gereformeerde eredienst staat ‘de levende verkondiging van Gods Woord’ centraal. Zo maakt God zijn heil bekend. Zo deelt Hij zijn genade uit. Waarom dan dans en drama? Wordt het gemeentelid dan geen toeschouwer? De vergadering wilde een duidelijk signaal afgeven. Dans en drama staan op gespannen voet met onze gereformeerde traditie, vooral ook als je kijk naar de manier waarop onze huidige cultuur omgaat met deze vormen van expressie. Daarom wees de synode het gebruik van deze cultuuruitingen in de kerk af. Centraal staat de verkondiging van het Woord. Zo wil de Here ook vandaag zijn heil uitdelen, door de eenvoudige verkondiging van zijn Woord.

 

Binnenkerkelijke eenheid

Ook kwam tijdens deze zitting van de synode de vraag naar eenheid opnieuw op tafel, vooral ook de zorg over binnenkerkelijke eenheid. Die zorg leeft breed onder kerken, kerkenraden en gemeenteleden. Er is grote verscheidenheid in ons kerkelijk leven. De ene kerkenraad begrijpt niet altijd wat een andere kerkenraad beweegt. Er zijn grote verschillen in liturgie, in prediking, in geloofsbeleving, in pastoraat. Op zichzelf kan dat heel mooi zijn: een en hetzelfde fundament, en toch een diverse uitwerking. Daarin komt de veelkleurigheid van het heil tot uiting. Aan de andere kant dreigt het gevaar van verwijdering. Daarom is gesprek nodig, op de classis bijvoorbeeld, waar kerken bijenkomen.

Tijdens de bespreking van dit onderwerp – en trouwens ook bij andere onderwerpen die aan de orde kwamen – proefde je bewogenheid, en liefde voor de kerken. Er werd besloten dat het gesprek over de binnenkerkelijk eenheid – die in Christus geschonken is! – moet doorgaan. De classes zullen nader horen over het hoe en wat van dat gesprek.

 

Homoseksualiteit

Tijdens de middagvergadering kwam opnieuw het thema homoseksualiteit en homoseksuele relaties aan de orde. Dit deel van de vergadering was achter gesloten deuren. Dat kon ook niet anders. Binnen de kerken geldt een bepaalde procedure voor de behandeling van revisieverzoeken. En die gold ook hier. In 2013 had de synode een besluit genomen. Kerkenraden die daarmee moeite hebben, vroegen aan de synode het besluit te herzien. Het reglement voor de behandeling van revisieverzoeken schrijft voor dat wie een revisieverzoek heeft ingediend, niet aanwezig mag zijn bij de behandeling daarvan. De vergadering kon daarom niet openbaar zijn.

Deze dag viel er geen besluit. Dat zal later gebeuren. Dan zal ook ongetwijfeld openbaar worden gemaakt wat de overwegingen van de synode waren.

 

D.J. Steensma, Feanwâlden 

Al twintig jaar lang zijn kerken bezig met de vraag hoe ze jongeren aan kunnen spreken. Het organiseren van aparte diensten of samenkomsten zorgt er niet voor dat jongeren blijvend een plaats krijgen in de gemeente. Het zorgt er eerder voor dat jongeren en ouderen steeds verder bij elkaar vandaan raken. Willen ze elkaar werkelijk ontmoeten en leren kennen, en leren rekening met elkaar te houden, dan zullen we moeten proberen ze zoveel mogelijk samen te laten komen om elkaar te ontmoeten en samen God te ontmoeten.

Lees meer: Jeugd en kerkdiensten (2): wat is er nodig?

De bakker, de elektricien en de musicus

 

Op donderdag 9 februari was de classis Hoogeveen in voortgezette vergadering bijeen. Dit was een bijzondere vergadering omdat Assen Zoekt… had gevraagd om drie broeders te onderzoeken naar artikel 3 van de kerkorde. Broeders die gerechtigd zijn om de kerken te dienen naar artikel 3 mogen het Woord verkondigen. Binnen de classis Hoogeveen zijn er al een paar broeders die deze bevoegdheid hebben.

Lees meer: Verslag voortgezette vergadering classis HoogeveenVerslag voortgezette vergadering classis Hoogeveen

Gemaakt tijdens en naar aanleiding van het gemeente project van de Christelijk Gereformeerde kerk in Delfzijl.

Het thema van het gemeenteproject was roeping. De preek ging over Ruth. Ze mocht koren rapen op het land van Boas. Boas was goed voor haar en zag het als zijn roeping om zich over Ruth te ontvermen. Wat is onze roeping? Als persoon en/of als gemeente. Tijdens de dienst hebben we iedereen die wilde een briefje in laten vullen met daarop “Mijn roeping is..” Hierop zijn dingen ingevuld als bijvoorbeeld: dienen en zorgen voor anderen. (Dit zijn de oranje briefjes die te zien zijn op het schilderij.)

Lees meer: Creatief schilderij

De twaalfjarige Sarah wordt ontvoerd tijdens een schoolreis. Amanda, de moeder van Elly, Sarah’s vriendin, was verantwoordelijk voor de beide meisjes. Ze kan niet omgaan met haar schuldgevoel, blijft overal zoeken naar het meisje. Haar toch al niet zo goede huwelijk lijdt daardoor schipbreuk. Elly kan dit allemaal niet verwerken en maakt op veertienjarige leeftijd een eind aan haar leven.

Lees meer: Boekbespreking: Vederlicht

Commentaar

  • Kerkgang met de bijbel? 2017-02-18 10:32:06

    Veel lezers van ons blad zullen vast en zeker toen ze jong waren, een bijbel hebben gekregen om er...

  • Micha 2017-02-11 09:35:27

    Afgelopen week sprak ik een collega. Hij klaagde: ‘De kerkelijke betrokkenheid onder mensen van 40...

  • Trouw 2017-02-03 18:03:07

    Waer werd oprechter trouw Dan tusschen man en vrouw Ter weereld oit gevonden? Twee zielen gloende aen...

  • Waardigheid 2017-01-28 08:06:27

    Soms raakt nieuws je vanwege het contrast. Dat overkwam me vorige week toen ik de krant opsloeg....