Dit is het tweede artikel waarin de lezing wordt weergegeven die prof. W.H. Velema onlangs in het ziekenhuis de Sionsberg in Dokkum hield over omgaan met het lijden.

Reacties van mensen kunnen het lijden verlichten, maar ook verzwaren. In het lijden komt de vraag op, die soms zelfs centraal staat:
-    O God, waarom bespaart U het mij niet?
-    Waarom moet ik zo veel pijn hebben?
-    Waarom brengt U op ons gebed geen keer ten goede?
-    Waarom moet ik er zo zwaar en zo diep onderdoor?

Deze vragen vinden we in gevarieerde bewoordingen ook in de Bijbel, o.a. in de Psalmen en in het boek Job. Ze mogen gesteld worden vanuit het geprangde hart. Ze zijn menselijk, be-grijpelijk. God begrijpt ze ook. Of Hij er blij mee is? Hij doet Zijn oren, ogen en hart er niet voor dicht. Ik denk aan die geweldige woorden uit Hebree?n 4:15,16: "Want wij hebben geen hogepriester die geen medelijden kan hebben met onze zwakheden, maar Een Die in alles is verzocht op gelijke wijze als wij, maar zonder zonde." Met als conclusie: "Laten wij dan met vrijmoedigheid toegaan tot de troon van de genade, opdat wij barmhartigheid verkrijgen en genade vinden om geholpen te worden op het juiste tijdstip," De uitdrukking impliceert twee dingen: op tijd en op maat, zoals wij spreken over zorg op maat.
Lees meer: Omgaan met het lijden (2)

ImageWeer een boek over wondergenezingen, dacht ik bij het boek van dr. Brad Burke: Doet God nog steeds wonderen? Maar dit boek is anders dan de meeste boeken die ik over gebedsgene-zing las.
Burkes boek is vertaald door Linda Schouwstra, uitgegeven bij Voorhoeve in Kampen, ISBN 978 90 297 1912 4, prijs van ? 18,90.

Burke is arts en gelooft in God en zijn macht, ook in zijn macht om te genezen. Hij gelooft zeker dat Jezus de wonderen deed die in het NT zijn beschreven. Vanuit de Bijbel definieert hij een wonder als een buitengewone gebeurtenis die God via mensenhanden tot stand heeft gebracht, een gebeurtenis die niet te verklaren is door natuurlijke krachten.

Doel van dit boek
Wondergenezingen bekeken door een arts. Dat is de ondertitel van dit boek. Want als gelovig medicus doet Burke onderzoek naar wondergenezingen. Dat doet hij vanwege (groeiende) twijfel aan wondergenezingen. In zijn onderzoek ontdekte hij over wondergenezingen de waarheid die hij nuchter, mogelijk voor velen ontnuchterend, als volgt omschrijft. Wij ver-moorden mensen door de illusie te stimuleren dat wonderen gemeengoed zijn. We verscheuren doodzieke gelovigen als we hen vertellen dat ze een wonder moeten verwachten. Hij weet wel dat duizenden mensen in een genezingscampagne beter worden, maar dan vrijwel allemaal door de aantoonbare wisselwerking tussen lichaam en geest. Maar duizenden zieken die er het slechtst aan toe zijn, verlaten genezingsdiensten zonder wonder. De negatieve emoties die hieruit voortvloeien, maken hen alleen maar zieker. Burke vermoedt zelfs dat gebedsgenezers verantwoordelijk zijn voor meer ziekte en dood met hun wondersuggesties en ?verwacht-uw-genezing-ideologie?.
Lees meer: Een dokter onderzoekt wondergenezingen

ImageDeze recensie is iets anders van opzet dan gebruikelijk. Het wil ingaan op de inhoud van ?het kleine boekske? dat het licht zag; maar vooral ook een hommage zijn aan onze fameuze co-lumnist van het Kerkblad voor het Noorden. Waarom? Omdat het boekje alleen begrepen - beter: gevoeld - kan worden wanneer je de scribent ietwat kent. Vandaar de titel: Douwe.

Bij mijn gaan door het steedse Assen, kom ik met een bepaalde regelmaat Douwe Janssen tegen. Al jaren winkelier in hart en nier, in voor mijn gevoel zoiets stoffigs als naaimachines en aanverwante negotie. De toonbank is als een Amsterdams venster, van waaruit vroeger rondborstig de vrouwen hingen, om de alledaagse dingen van de straat te delen en die van al of niet smeu?g commentaar te voorzien. In het reparatiehok achter - waar ook nog regelmatig Janssen sr.  te ontwaren valt - staan naaimachines in slagorde met open buiken om hersteld te worden.

Mijmeringen
Die ruimte is koffiezaal en binnenkamer tevens; mogelijk bij tijden voor familie en vreemden een biechtstoel. Daar ontspruiten voor Douwe de mijmeringen over geloof en leven, die zijn neerslag vinden, met aarzelende pen geschreven, in columns. Mijmeringen overigens die hun oorsprong hebben in het aanschouwen en proberen te doorgronden van God, mensen en din-gen.
Lees meer: Douwe

ImageOnlangs hield prof. W.H. Velema in het ziekenhuis de Sionsberg in Dokkum een lezing over: ?Omgaan met het lijden?. De tekst werd aangeboden om deze lezing voor een blijvend actueel onderwerp in het Kerkblad te plaatsen. Dat gebeurt in twee afleveringen.

Over dit onderwerp spreek ik uit eigen ervaring. In 1997 kreeg mijn vrouw een herseninfarct. Daarvan herstelde zij redelijk. Maar in 2001 werd ze ziek door longemfyseem. Ik heb toen mijn werk aan de kant gelegd en voor haar gezorgd, totdat zij twee maanden voor haar dood in het Zonnehuis in Beekbergen moest worden opgenomen. Zij stierf in februari 2004.

Begeleiden
Het onderwerp bestrijkt een breed terrein. Men kan immers denken aan somatisch en psy-chisch lijden en aan de geestelijke kant van het lijden.
We moeten bij dit onderwerp niet alleen denken aan hen die lijden, maar ook aan hen die lij-denden begeleiden of helpen. Begeleiders doen dat vanuit een specialisme, hetzij vanuit medi-sche of verpleegkundige deskundigheid.
Maar bezoekers kan men ook begeleiders noemen, zij het op een andere manier, vanuit de familie, de vriendenkring, de kerkelijke gemeente of de buurt. Hoe dan ook, zij zijn er op hun eigen manier bij betrokken. Het is dus een thema met een breed spectrum.
Lees meer: Omgaan met het lijden (1)

ImageOnlangs waren mensen van de Stichting Voorkom te gast op een jeugdavond in Broeksterwoude om voorlichting te geven over de thema?s drugs en alcohol. Helaas is dit een unicum, want juist in het Noorden, waar zoveel problematiek is op het gebied van de genoemde thema?s, wordt nog niet voldoende het nut ingezien van voorlichting. Of wellicht zijn veel ogen nog gesloten en wordt niet gezien dat ook ?onze jeugd? niet altijd haar limiet kent.

?Een biertje op zijn tijd moet kunnen? en ?ik ken mijn grenzen?, zomaar twee uitspraken die illustreren wat de gedachte is van de kerkelijke jeugd als het gaat over hun alcoholconsumptie. Maar is dat werkelijk zo?
Een bont gezelschap van jongens en meiden kwam afwachtend of met veel gegiechel en lawaai de zaal ingerold. Aan heel veel kon je het al zien. Ik ben hier omdat dat het moet en je hoeft mij niet te vertellen wat ik wel of niet mag doen.

Dat is echter zeker niet de insteek van de preventielessen en jeugdprogramma?s van stichting Voorkom. Ons doel is jongeren bewust te maken van de gevaren van genotsmiddelen, van hun eigen gebruik en van de oorzaken die ten grondslag liggen aan een verslaving. Maar niet in de laatste plaats willen we ze ook meer weerbaar maken. Geen betutteling maar wel duidelijk de feiten neerleggen en in gesprek gaan met de jeugd
Lees meer: Ken jij je limiet?

Commentaar

  • Soft godsbeeld 2017-05-19 14:11:52

    Tjonge, dat waren echt twee elkaar tegensprekende stukken in het Nederlands Dagblad van zaterdag...

  • Ramkoers 2017-05-12 18:34:37

    Stel er is een kerkverband. En stel dat er binnen dat kerkverband een belangrijk verschil van...

  • Ketting van leven 2017-05-05 17:55:23

    Elk jaar houden de leerlingen van groep 7 van de beide basisscholen in ons dorp een herdenking bij het...

  • Eer en deftige gewaden 2017-04-21 07:31:13

    ‘Hoe kunnen jullie geloven, eer bij elkaar in ontvangst nemende en de eer bij de enige God niet...