ImageDe christelijk gereformeerde bezinningskring hield in de kerk te Damwoude een bijeenkomst, waar ds. M.A. Kempeneers sprak over een voor veel christenouders prangende vraag naar de eeuwige bestemming van hun vroeg gestorven kind.

Ds. Kempeneers en zijn vrouw zijn er in hun leven zelf mee geconfronteerd. Hij heeft na be-studering van de Bijbel, de belijdenis en de kerkgeschiedenis over dit onderwerp een pasto-raal-theologisch boekje geschreven. In de kerkgeschiedenis ziet ds. Kempeneers drie lijnen lopen:

1.    Alle kinderen worden zalig
2.    Alle verbondskinderen worden zalig, dit op grond van de belofte van het genadever-bond.
3.    Alleen kinderen die door God uitverkoren zijn worden zalig.

In de vroege kerk leerde Pelagius al dat ieder mens geboren wordt zonder zonde. Een klein kind heeft geen zonde en gaat bij het overlijden zonder meer naar de hemel. Ook de opvatting van Arminius, die de erfzonde loochende, werd door de kerk als ketters veroordeeld. Sommi-gen, zoals Zwingli en Spurgeon, zaten op de lijn van het eerste punt, niet omdat ze leerden dat kinderen zonder zonde geboren worden, maar daar bovenuit gaat Gods genade in Christus. Ds. Kempeneers voelt zich thuis bij het standpunt, verwoord in onze Dordtse Leerregels die stellen dat verbondskinderen, geboren uit gelovige ouders, zalig worden. De meeste leden van de Dordtse synode deelden deze mening. Kleine kinderen doen nog geen zondige daden en verbreken als zodanig nog niet de voorwaarden van het verbond.
Lees meer: Waar is ons kind?

ImageDeze week het verhaal van Francine en Kornelis Kolstein. Zij wonen sinds juli 2002 in Canada en genieten daar van hun pensioen.

Toen zij uit Rotterdam vertrokken, luidt de titel van een boek, waarvan Cees Zevenbergen de auteur is. Emigratie via Rotterdam door de eeuwen heen.
Nu: toen wij vanaf Schiphol vertrokken, naar Canada op 5 juli 2002.

Wij, mijn vrouw Francine en ik, Kornelis, hebben geen kinderen, dus kun je in dit geval niet spreken van een gezin. We hebben in Nederland beide in het onderwijs gewerkt, Francine bij de Mode & Kleding opleiding en ik in de opleidingen voor verpleegkundigen en verzorgenden. Wij zijn beide vervroegd gepensioneerd zodat we vrij konden gaan en staan waar we wilden.

Eerst even een stukje geschiedenis:
Op 1 mei 1960 zijn we als gezin, vader, moeder, zus en ik (Kornelis) uit Rotterdam vertrokken naar Canada. Ik was toen 15 jaar, onze bestemming was Winnipeg, Manitoba. We zijn daar gesponsord door de Christian Reformed Church. Mijn vader was bakker van beroep en heeft daar goed werk gehad. Mijn moeder kon zich niet aanpassen en wilde per se weer naar Nederland. Dus??. na 5 jaren gingen we weer terug, helaas!

Canada is altijd in mijn gedachten blijven hangen en ik had mij voorgenomen, dat ik vroeg of laat terug wilde naar dat grote, prachtige land. Daar is het dan in 2002 van gekomen en Francine was daar wel voor te vinden, zeker na een paar bezoeken aan Canada. Wij werken dus niet in Canada, maar genieten van ons pensioen.
Lees meer: Ik vertrek naar?? Canada

ImageGraag wil ik iets vertellen over wat in de oorlog veel indruk op mij heeft gemaakt.
Dat waren twee razzia?s.
De eerste betrof drie mensen. ?s Middags werden ze met nog veel anderen uit hun huis gehaald en diezelfde nacht werden ze zonder pardon doodgeschoten. Ik werkte toen als dienstbode in diezelfde straat. Zoiets vergeet je nooit meer.
De tweede razzia maakte een nog veel grotere indruk op mij en gaf ook veel verdriet.
Op een zaterdag, in 1943, waren er groenen in de stad. Dat waren soldaten die niets en niemand ontzagen. Er was angst en er dreigde gevaar. Diezelfde nacht werden in Kampen alle predikanten uit hun huizen gehaald. ?s Morgens ging ik met mijn ouders naar de kerk. Toen we daar kwamen, stonden ons een paar ouderlingen op te wachten en ze zeiden: ?Ga maar naar huis, want onze dominee Ramaker is vannacht tijdens die razzia overleden.?
Lees meer: Razzia?s in Kampen

ImageIn dit artikel wil ik iets zeggen over het kerkelijke en geestelijke leven van kerken in de Nederlandse gereformeerde traditie aan de andere zijde van de oceaan.  Dit is uiteraard een zeer breed onderwerp. Daarom zullen we ons beperken tot ??n van die kerken, nl. de Free Reformed Churches of North America (FRC).

De reden waarom ik mij richt op dit kerkverband is niet moeilijk te raden. Allereerst is dit het kerkverband waarmee onze kerken de nauwste vorm van kerkelijke omgang hebben in het buitenland. Officieel heet dat ?volledige correspondentie?. Dat houdt o.a. in dat beide kerken over en weer predikanten kunnen beroepen. Achterin ons Jaarboek staat een volledig overzicht van de gemeenten van de FRC. De tweede reden is dat ik bijna 14 jaar deel heb mogen uitmaken van dit kerkverband. Vanuit de gemeente Siegerswoude-De Wilp vertrokken wij in 1993 met ons toen nog jonge gezin naar Langley in Brits Columbia, Canada. Indertijd heeft er een interview in het Kerkblad voor het Noorden gestaan.

Ontstaan
Om iets te schrijven over het huidige kerkelijke leven is het misschien goed om eerst iets te zeggen over het ontstaan van dit relatief kleine kerkverband. Pas na de Tweede Wereldoorlog zijn de FRC ontstaan. Dit was het gevolg van de grote stroom emigranten, die Nederland verlieten. Canada was een veelbelovend land. Het trok velen aan, die Nederland te benauwd vonden, de dreiging van het communisme voelden, of gewoon aangetrokken werden door het avontuur. Nederlanders zijn van huis uit ondernemend en velen hebben het dan ook ver gebracht in Noord-Amerika. Ook vanuit de noordelijke provincies trokken velen naar dit land dat ?vloeide van melk en honing?. Vele namen die eindigen op ?ga, ?ma of ?stra herinneren daar aan.
Lees meer: Gereformeerd in Canada en de Verenigde Staten

ImageOp de voorjaarsvergadering van de classis Leeuwarden gingen bij de opening en bij de sluiting de Schriften open. Hoe kan het ook anders? Aan het begin las br. Lodewijk Hebree?n 13,1-21. Daar gaat het over de grote Herder der schapen die buiten de poort geleden heeft, maar ook uit de doden is opgewekt. Indringend werden we er als afgevaardigden toe opgeroepen om ons aan deze Herder toe te vertrouwen.

Bij de sluiting van de vergadering las ds. C.C. den Hertog enkele woorden uit het lijdensevangelie naar Markus. De Heere Jezus stelde zelf het Avondmaal in. Het Avondmaal is een zichtbaar teken en zegel van Zijn liefde voor het verlorene. Hij gaf als de goede Herder Zijn leven voor de schapen. In vertrouwen op Hem hebben we vergaderd. De kerk is niet van ons, maar van Hem. Hij Die gediend heeft als Herder, willen wij graag dienen als Zijn schapen. Ziende op Hem leer je in de kerk ook te onderscheiden waar het op aan komt. Zo leren we zien wat echt belangrijk is, en wat minder belangrijk is. Sommige agendapunten kregen dan ook ruime aandacht, andere agendapunten konden snel worden behandeld. Enkele meer opvallende dingen zijn het waard om te vermelden.
Lees meer: In vertrouwen op de Herder

Commentaar

  • Lijden-weigeraars 2017-10-13 16:58:53

    Onze tiener kleindochter in Engeland besprak onlangs met haar vriendinnen een serieus probleem. Ze...

  • Regiopastor 2017-10-06 19:24:40

    De Protestanten krijgen een nieuwe regiopastor. Aldus de kop van een artikel in het dagblad Trouw...

  • Meervoudige liefde 2017-09-22 18:43:28

    Arthur Japin, een veelgelezen schrijver, was onlangs te gast bij Eva Jinek. Hij had het script...

  • Weesgeest 2017-09-15 17:58:10

    Wat je zaait zul je oogsten, zo klonk het laatst enigzins waarschuwend in een preek. Foute keuzes...