We zitten er middenin. Ik bedoel de Olympische Winterspelen in Vancouver. Schaatsers (vooral Sven!) maken hun ovalen. Schansspringers trekken hun strepen. En ijsdansers toveren figuren. Gouden plakken bemachtigen, daar gaat het om. Als ik de berichten goed begrepen heb zijn het trouwens Lentespelen geworden. Maar in Canada zijn genoeg plaatsen te vinden waar sneeuw ligt. Afgeladen vrachtwagens voeren het witte goedje aan om de pistes te vervolmaken. Reclameboodschappen staan er bol van. Niemand kan er omheen. Van deze Spelen krijgen we allemaal Svenergy, zoals dat tegenwoordig heet.

Dat het niet allemaal goud is dat er blinkt, bleek uit het dodelijke ongeluk van die rodelaar uit Georgi?. Met 140 km per uur vloog hij, na een stuurfout, tegen een metalen paal van de dakconstructie. Nu ik deze woorden aan typen ben sijpelen er berichten binnen dat deze jongeman van 21 jaar vooraf doodsbang zou zijn geweest. Of het klopt weet ik niet. Veelzeggend was overigens wel dat de loop van de baan is aangepast. Blijkbaar omdat de vorige route toch te gevaarlijk was gebleken. Was hier de hang naar het spectaculaire sterker dan de veiligheid van de atleten?

In onze kerken hebben we de gewoonte om regelmatig (minimaal vier keer per jaar) het Heilig Avondmaal te vieren. In bijna alle gevallen vindt dat plaats in een ochtenddienst. Een aantal gemeenten kent dan nog het verschijnsel om het ?s middags ook nog een keer te houden voor die gemeenteleden die ?s ochtends verhinderd waren. In veel gemeenten hoeft dat niet, omdat alle faciliteiten (oppas, kinderkerk, etc.) aanwezig zijn om de avondmaalsdienst bij te kunnen wonen. Dat was vroeger wel anders. Toen mijn ouders nog kleine kinderen hadden, was er bijvoorbeeld nog geen oppas bij de kerk, dus ging een van beiden. Later paste mijn oudste zus op. Maar zodra we in de kerk stil konden zitten gingen we mee. Eerst bij onze ouders en later mochten we op de galerij zitten. Daar zaten alle jongeren (en ook wel een paar ouderen) die geen belijdenis hadden gedaan. Je had dan een mooi zicht op de kerkgangers die beneden zaten. En er viel heel wat te zien: de schaal met brood en de bekers gingen door de rijen. Na het slokje wijn zag je heel veel zusters een zakdoek pakken om de mond af te vegen. Je zag en hoorde een enkeling kuchen na het nemen van het stukje brood, etc. Je ?proefde? als het ware de heiligheid van het hele gebeuren. Dat maakte op mij in ieder geval indruk.

Minister Camiel Eurlings, minister van Verkeer en Waterstaat, heeft met veel bombarie aangekondigd dat de kilometerbeprijzing nu echt ge?mplementeerd gaat worden. De voordelen zijn groot: minder files, goed voor het milieu, mensen denken bewust na over het gebruik van de auto, wie veel rijdt betaalt ook veel, etc. Daarnaast wordt het rijden tijdens de spitstijden extra belast. De lijst met voordelen lijkt eindeloos. En de nadelen: die zijn er niet. Er zal geen lastenverzwaring plaatsvinden, behalve voor de mensen die veel rijden.

Klinkt allemaal veel belovend. Toch zijn er wel een paar kanttekeningen. De minister belooft dat er voor bijna 60% van de automobilisten geen lastenverzwaring zal zijn. Sterker nog: voor deze groep wordt het waarschijnlijk voordeliger. Logischerwijs betekent dit dat de overige 40% het verschil bij moet betalen. Het totaal bedrag moet immers gelijk zijn aan de huidige opbrengsten van de wegenbelasting en de BPM (Belasting van Personenauto?s en Motorrijwielen).

Wanneer mensen inderdaad heel bewust met het autogebruik omgaan, heeft dit als consequentie dat er minder kilometers gereden worden. Dit heeft tot gevolg dat het bedrag per kilometer weer omhoog moet, om de totale opbrengsten gelijk te houden. Daarnaast is er ook een grote groep automobilisten die niet de keus heeft om de auto al of niet te laten staan, of om buiten de spitstijden om te rijden.

We moeten de zonde meer serieus nemen. U vermoedt daarin een uitspraak van een predikant ter rechterzijde, die zijn verontrusting ventileert over de vervlakking in prediking en praktijk. Niets is minder waar. De oproep komt van dan J.L. Heldring (92), jarenlang columnist van het toch mondaine NRC Handelsblad. Hij noemt zichzelf een ?ongelovig protestant?. Hij onderkent opnieuw de grote waarde van de christelijke religie in de politiek en het sociale leven. Letterlijk zegt hij: ?Ik zeg dat met enige schroom en schaamte, maar erken de functie van de erfzonde als politiek buitengewoon nuttig, hoewel ik niet gelovig ben.? De erfzonde nuttig! Toe maar, in het catechisatielokaal krijg ik dat amper gelooft. Het argument dat Heldring aandraagt voor ?wat nut u de erfzonde?? is: ?Christelijke partijen zijn stabieler in tijden van woelingen dan seculiere partijen. De laatste worden afgerekend op wat ze hier, op aarde, presteren, terwijl christelijke partijen menen dat het Koninkrijk des hemels niet van deze aarde is. In deze gedachte zit een zekere berusting en geduld. Zij geeft tolerantie ten aanzien van het menselijk falen, ook van anderen.? Een goede conclusie, vind ik, die naar ik hoop door velen wordt bijgevallen. Hij legt daarmee immers een tendens bloot in deze moderne tijd, die telkens weer opduikt, namelijk ?fouten kunnen niet worden gemaakt?. Zo ze wel worden gemaakt, dan had de overheid/werkgever/verantwoordelijke ze moeten voorkomen. Ik hoor het Frank de Boer van Ajax nog zeggen op een tegengoal: ?Die had natuurlijk nooit mogen vallen.?

Het is een bekend tafereel. Een peuter staat brullend in een supermarkt en is met geen mogelijkheid in beweging te krijgen. De moeder paait het kind, maar niets mag helpen. De peuter blijft staan, waar hij staat en de moeder heeft als enige oplossing het kind bij kop en kont te pakken en met een rood hoofd zo snel mogelijk de winkel uit te rennen. Zou zo?n kind genieten van de publieke belangstelling, die het krijgt op dat moment? Ik weet het niet. Want ook thuis kan de peuter z?n koppigheid ver doorvoeren door het bordje eten stelselmatig van zich af te duwen onder een luid: ?Nee!?. Lippen op elkaar en je krijgt er geen hap in. Er zijn kinderen, die hun koppigheid zover doorzetten, dat ze hun adem inhouden en daardoor flauwvallen. Het enig wat dan helpt, is een plens koud water in het gezicht en dan gaan ze van schrik weer ademhalen.
Het woordje ?nee? wordt geregeld gehoord, tot wanhoop van de ouders.

Ik moest hieraan denken, toen tijdens het Kamerdebat de afgelopen week Agnes Kant onze premier de vraag stelde: ?Is het nu zo moeilijk om sorry te zeggen?? Onze premier zei letterlijk: ?Ik neem niets terug?.
Is dit nu koppigheid of is het standvastigheid?

Commentaar

  • Geloofsvrijheid 2017-12-08 16:04:05

    Nu en dan bezint de gemeente Amsterdam zich op de verhouding tussen kerk en staat. Vorige week...

  • Beste reizigers 2017-12-01 18:24:42

    Vanaf december gaat de NS op de gender neutrale toer en klinkt bij het naderen van een station...

  • Klein 2017-11-24 17:56:28

    Hoe groot ook alweer? Zo groot – beter nog: zo klein – als een mosterdzaadje. Daar begint het mee...

  • Bijbelquiz 2017-11-17 18:20:07

    Op vrijdag 3 november jl. zond de EO de Nationale Bijbelquiz uit. Een van de vragen luidde: Wat...