Herfst met vallend blad. Wat kunnen we genieten van de veelkleurigheid. Als vanzelf komt er een loflied op de Schepper bij je boven. Als het goed is. Maar bij heel wat mensen is het niet goed. Vroeger wisten ze daar meer van. Althans er werd meer mee gerekend: o, die heeft last van vallende bladeren. Bedoeld werd: depressieve gevoelens en uitingen daarvan nemen weer toe. Slapeloosheid, onrust, somberheid. Ik kende ze in mijn eerste gemeente. Altijd een moment om extra alert te zijn. Soms om het even te delen. ?Het zullen wel weer moeilijke dagen zijn.? Soms ging je er met familie en vrienden meer omheen staan. Om door de depressie heen te dragen. Voor zover je dat ooit kunt, want depressiviteit is een raar ding. We weten nu ook dat er een scala aan oorzaken en achtergronden is. Meer medicatie is vandaag ook mogelijk. Dus er zijn er die van de vallende blaadjes niet zoveel last meer hebben. Dat zal. Maar ondertussen zijn er die leven in dat grijze gebied. ?Normaal? is er niet zoveel aan de hand. Je bent ook niet echt pati?nt, en toch...

De FNV en een flink aantal oppositiepartijen hebben beloofd dat het een hete herfst gaat worden. Nadat eerst de regering gebrek aan daadkracht verweten werd, is juist het tonen van daadkracht het heikele punt geworden. Helaas zijn daarbij ?verworven rechten? in het geding. En als er iets in staat is om ons bij de voetbal en de buis weg te halen, dan is het wel dat ons verworven rechten ontnomen worden.
En we hebben inmiddels nogal wat verworven rechten opgebouwd. Voedsel, een warm huis en medische zorg zijn daarvan nog wel de meest basale voorbeelden. Maar er zijn er inmiddels veel meer. Wat dacht u van een auto, een tv, onderwijs, een computer, een wasmachine, een douche, een koelkast, minstens eenmaal per jaar op vakantie, zwangerschaps- en ouderverlof, recht op kinderopvang, een krant, lid van een sportvereniging, recht op AOW op 65-jarige leeftijd, enz.
Het lijken misschien niet zulke spectaculaire zaken, maar voor een groot deel van de Nederlanders zijn dit zaken die inmiddels bij een soort minimumbestaan zijn gaan horen. Mis je ??n of meer van dit soort dingen, dan zakt je bestaan dus onder dat ?minimum?. Eigenlijk heb je dan geen leven meer; je grondrechten als mens zijn hier in het geding.

Er klinkt steeds vaker kritiek op subsidies voor religieuze organisaties. Natuurlijk is dat niet nieuw. Hoe vaak heeft in het verleden in het politieke debat niet de vraag geklonken of aan christelijke organisaties wel overheidsgeld mocht worden verstrekt. De gesprekken waren dan meestal gematigd van toon. Maar de laatste tijd is er een kentering merkbaar. De debatten over overheidssubsidies aan instellingen als Youth for Christ (Amsterdam) of Het Scharlaken Koord (Haarlem) worden feller. De oorzaak hiervan is, dat politici er beducht voor zijn, dat de hierboven genoemde organisaties op kosten van de belastingbetaler aan het evangeliseren slaan. Al snel wordt er dan geroepen: ?Waar is de scheiding tussen kerk en staat?? Net alsof daar een scherpe streep tussen is te trekken. Scheiding tussen kerk en staat wordt dan vaak zo opgevat, dat kerk en staat helemaal niets met elkaar te maken zouden mogen hebben. Dat er geen interactie mag plaatsvinden tussen overheidsinstanties en religieuze organisaties. Dat er geen subsidies aan religieuze instellingen mag worden verleend. De overheid moet neutraal blijven.

Niet scheppen maar scheiden, dat is wat de Here God deed. Al eeuwenlang blijkt de eerste zin van de Bijbel verkeerd vertaald te zijn. Aldus aantredend hoogleraar uitlegkunde van het Oude Testament Van Wolde. Citaat uit dagblad Trouw: ?Het traditionele beeld van God de Schepper is onhoudbaar?. Verwacht van mij nou niet dat ik deze column gebruik om het gelijk dan wel ongelijk aan te tonen van haar standpunt. Daar zijn in de afgelopen dagen alweer pagina?s aan opvattingen over volgeschreven. Wat ?k daaraan nog kan toevoegen is hetzelfde als uilen naar Athene brengen. Bovendien ? en daar gaat het mij om - ik heb haar publicatie niet gelezen en loop daardoor het gevaar zomaar wat te gaan roepen. En dat is nu precies waar ik het w?l met u over wil hebben: zomaar-wat-gaan-roepen.
Waar baseren wij ons op wanneer wij ons een mening vormen? Het begint volgens mij met een krant. Maar het zou ook zomaar een ander dagblad kunnen zijn. Of  een actualiteitenprogramma. Maakt mij niet uit. En hoe begint deze krant? Met een kop! En dan moet je opletten, een kop die de hele kerkelijke wereld, zeker die van de theologen op zijn kop zal zetten. ?Openingszin Bijbel klopt niet?. ?God schiep niet, hij scheidde?.
Ik zie de journalist voor me. Ik hoor het gegniffel tijdens de redactievergadering. Dit wordt ?m. De knaller van de week! Duw mevrouw Van Wolde een microfoon onder de neus. Laat haar vervolgens over haar unieke vondst vertellen en plaats dat prominent in de krant. Als dit niet voor ophef zorgt, dan weet ik het niet meer. En, ja hoor. Het artikel wordt gelezen en de rapen zijn direct gaar.

Kamer
Een nieuwe gewoonte lijkt landbreed door te breken: op de man spelen. De rellen bij Hoek van Holland zijn daar een extreem voorbeeld van. De speciale agenten die hooligans in de hand moeten houden, waren bij de laatsten met naam en toenaam bekend. Dat hebben ze geweten! Het laatste redmiddel om hun vege lijf te redden was het trekken van pistolen. Met fatale gevolgen. Het bleek ook tijdens de Algemene Beschouwingen. De Minister-president werd onophoudelijk persoonlijk aangevallen. De verwijten aan zijn persoon waren niet van de lucht. Nu zal het waar zijn dat hij zijn dag niet had, zoals hij later verklaarde, maar dat laat onverlet dat Kamerleden in woord en bejegening zich respectloos opstelden en oordeelden. Er heerste een sfeer van woede en agressie, die papieren vorm kreeg in een motie van wantrouwen. Dat laatste zal wel wettig zijn en reglementair kunnen, maar het openbaart een haatdragende houding en een spelen met onheilig vuur. Alles werd geoorloofd geacht om maar te scoren voor eigen gelijk of eigen populariteit. Inhoudelijk, zo was ieders oordeel, was het een weinig diepgaand of verheffend debat. Er werd meer gelet op de poppetjes dan op het spel. Het politieke ambacht dolf het onderspit op enkele uitzonderingen na. Zoals vaker vormde Bas van der Vlies een welkome uitzondering. Inhoudelijk en waardig voerde hij het debat.

Commentaar

  • Bijbelquiz 2017-11-17 18:20:07

    Op vrijdag 3 november jl. zond de EO de Nationale Bijbelquiz uit. Een van de vragen luidde: Wat...

  • Asiel vinden aan tafel 2017-11-10 19:11:24

    De muziek had wat aarzelend en voorzichtig geklonken. Tijdens een avondmaalsviering enige tijd...

  • Mijn laatste! 2017-11-03 19:03:04

    Het is bijna zo ver. Mijn periode als redactielid zit er bijna op. Met heel veel plezier heb ik...

  • Wintertijd 2017-10-27 14:50:16

    Het is weer bijna zover, dat moment dat we de klok een uur terugzetten en definitief richting de...