Onlangs debatteerde de Tweede Kamer over de vraag of je zelf je leven zou mogen beëindigen. Ja, als je vindt dat het voltooid is, zo zei het kabinet. Het overweegt daartoe een wetsvoorstel en wil tegemoetkomen aan een groep mensen, die naar het kabinetsoordeel steeds groter wordt: zij zijn 'klaar' met leven. Het debat daarover in de samenleving zou inmiddels 'gerijpt' zijn.

Sommigen betwijfelen die bewering: is het waar dat het aantal ouderen toeneemt dat de regie rond het eigen levenseinde in eigen hand wil houden? Of laat een betrekkelijk kleine groep sterker van zich horen?

Sinds februari 2016 hebben we in onze kerk te Hoogeveen de zogenaamde ‘groeidiensten’. Deze diensten onderscheiden zich van ‘reguliere’ diensten doordat ze meer gebruik maken van liederen uit andere bundels. En daarnaast intro’s, schriftlezingen en (alternatieve) wetslezingen door een gastheer of -vrouw. Op de naam ‘groeidienst’ kwam kritiek: alsof andere diensten geen groei beogen. Maar het gaat natuurlijk bij deze vorm om iets anders.

U kent vast het verhaal wel van die duizenden zeesterren die aangespoeld waren op een strand in India. Ze lagen te verdrogen in de brandende zon en waren ten dode opgeschreven. Maar kijk! Daar loopt een jongetje. Hij bukt steeds, pakt een zeester op en gooit hem terug in zee. Een man die hem bezig ziet vraagt: ‘Wat doe je toch, je kunt toch niet al die duizenden zeesterren redden?’ ‘Nee’, antwoordt het jongetje, ‘maar deze wel’. En hij gooit de volgende zeester in het water.

Bijna vanaf ons huwelijk zijn wij geabonneerd op het programmablad van de Evangelische Omroep. Door de jaren heen is het in mijn ogen een prima blad geworden. Je wordt uitgebreid geïnformeerd over welke uitzendingen er op welk tijdstip plaatsvinden, met vaak de nodige voorinformatie. Dat geldt zowel voor de radio als voor de televisie. Maar er staat nog veel meer in te lezen. Zo is er een pagina gevuld met diverse soorten puzzels, wordt er een uitgebreid interview gehouden met een persoon die de desbetreffende week of op de radio of op de televisie in beeld komt. Er zijn twee pagina’s met weekoverdenkingen van ds. Van der Veer. Diverse personen schrijven een column, en er zijn twee pagina’s voor de kinderen. Je kunt het zo gek niet bedenken of het komt aan bod. Door die grote variatie is het programmablad best de moeite van het lezen waard, ook al heb je geen televisie of luister je weinig naar de radio.

Eens was de EO een soort Gideonsbende. Een kleine, warme, dappere, betrokken organisatie. Je kwam er mensen tegen uit alle kerken en groepen, ze vonden elkaar in een missie het evangelie helder te laten klinken in een snel veranderende wereld. Kerken of groepen vertegenwoordigen deden ze niet. Het was een para-kerkelijke organisatie, een stroming, het best te typeren met de termen orthodox en evangelisch. Niet zelden moest je je verdedigen als je er voor uitkwam dat je bij de EO hoorde. Maar dat is allemaal lang geleden. De EO werd groter en groter en, bijna noodwendig, zakelijker en oppervlakkiger. En ze ging meetellen

Commentaar

  • Bijbelquiz 2017-11-17 18:20:07

    Op vrijdag 3 november jl. zond de EO de Nationale Bijbelquiz uit. Een van de vragen luidde: Wat...

  • Asiel vinden aan tafel 2017-11-10 19:11:24

    De muziek had wat aarzelend en voorzichtig geklonken. Tijdens een avondmaalsviering enige tijd...

  • Mijn laatste! 2017-11-03 19:03:04

    Het is bijna zo ver. Mijn periode als redactielid zit er bijna op. Met heel veel plezier heb ik...

  • Wintertijd 2017-10-27 14:50:16

    Het is weer bijna zover, dat moment dat we de klok een uur terugzetten en definitief richting de...