Na een paar weken vakantie kan het vreemd voelen om weer thuis te zijn. De wekker gaat, de agenda loopt vol en de dagelijkse verantwoordelijkheden dienen zich weer aan. Voor je het weet, is het ontspannen vakantiegevoel verdwenen en zit je opnieuw in het oude ritme. Toch hoeft de rust van de vakantie niet volledig te verdwijnen zodra werk en verplichtingen weer beginnen.
Vanuit bijbels perspectief gaat rust niet alleen over omstandigheden, maar ook over de manier waarop we voor Gods aangezicht leven. Hij is de bron van alle rust. Dit artikel sluit een serie af over rust rond Psalm 62. De vraag is hoe we midden in het gewone leven rustig kunnen leven voor Gods aangezicht.
Ritme
Tijdens de vakantie ervaren we gemakkelijker dat niet alles van ons afhangt. Eenmaal thuis verandert dat snel. De agenda vult zich, het werk wacht en voor we het weten, leven we weer met het gevoel dat alles van ons afhangt. Petrus schrijft: Werp al uw bekommernis op Hem, want Hij zorgt voor u (1 Petr. 5:7). God vraagt niet dat we doen alsof er geen zorgen zijn. Hij nodigt ons uit om ze bij Hem te brengen.
Dat betekent niet dat we onze verantwoordelijkheid ontlopen. We hebben onze taak te doen en mogen zorgvuldig omgaan met wat God ons toevertrouwt. Maar er is verschil tussen verantwoordelijkheid dragen en alles zelf willen dragen. Niet iedere zorg hoeft de hele dag in ons hoofd rond te draaien. Wat je vandaag moet doen, doe je vandaag. Probeer niet ook alvast de zorgen van morgen te dragen. Een goede vraag is: Wat draag ik momenteel wat ik aan God zou mogen toevertrouwen?
Op vakantie leven we vaak in een ander ritme. We nemen rustiger de tijd, kijken minder op de klok en leggen de telefoon gemakkelijker weg. Juist daardoor merken we soms hoe hoog het tempo van ons gewone leven ligt.
Wanneer we thuiskomen, is de verleiding groot om onmiddellijk naar dat oude ritme terug te keren. Maar misschien hoeven we niet alles weer precies zo te doen als vóór de vakantie.
De Bijbel laat zien dat rust hoort bij Gods bedoeling met het leven. Bij de schepping krijgt de zevende dag een bijzondere plaats. Rust is geen luxe voor wanneer al het werk af is, maar hoort bij het ritme van werken en rusten.
Daarom kan het goed zijn bewust ruimte te bewaren. Niet iedere avond hoeft volgepland te worden en niet iedere vrije zaterdag hoeft ‘benut’ te worden. Niet alles wat mogelijk is, hoeft ook gedaan te worden. Rustig leven betekent soms eenvoudig dat je iets níét doet.
Bovendien leeft de gemeente van de Heere Jezus van het feit dat alles voldaan is. Hij heeft geleden en is gestorven. Daar mag ik door het geloof op bouwen – en ook op rusten.
Genieten
Tijdens de vakantie kunnen kleine dingen bijzonder worden: een kop koffie in de ochtendzon, een wandeling zonder haast, een gesprek aan tafel. Thuis lijken die dingen weer gewoon, terwijl ze een groot deel van ons leven vormen.
De Bijbel leert ons goede dingen met dankbaarheid te ontvangen. Wanneer we dankbaar leren kijken, verandert niet noodzakelijk onze omgeving, maar wel onze manier van kijken. We hoeven niet voortdurend op zoek naar iets nieuws of bijzonders. Een rustige maaltijd kan genoeg zijn. Een wandeling na het eten. Een goed gesprek.
Dankbaarheid helpt ons om niet voortdurend bezig te zijn met wat ontbreekt, maar oog te krijgen voor wat we ontvangen. Misschien is dat een mooie oefening: iedere dag even bewust stilstaan bij iets waarvoor je God dankbaar bent. Zo kan het gewone leven opnieuw iets krijgen van de verwondering die we tijdens de vakantie soms ervaren.
Op vakantie hebben we meer ruimte om na te denken. Thuis wordt stilte gemakkelijk opgevuld door telefoon, berichten, muziek, podcasts en televisie. We zijn bijna voortdurend met iets bezig.
Daarom kan het goed zijn bewust momenten van stilte te zoeken. Psalm 46 zegt: Wees stil en weet dat Ik God ben (46:11). Stilte is voor een christen niet alleen een manier om tot zichzelf te komen. Het is ook ruimte om God te zoeken.
Misschien betekent dit dat je ’s morgens niet meteen je telefoon pakt, maar eerst bidt. Of dat je ’s avonds een wandeling maakt zonder telefoon. Misschien neem je enkele minuten om in de Bijbel te lezen en daarna gewoon stil te zijn.
Het doel is niet om van stilte een nieuwe verplichting te maken. Het gaat erom ruimte te maken waarin we niet hoeven te reageren, presteren of consumeren. Het gaat om ‘stil tot God zijn’, zoals Psalm 62 het zegt. Om het ‘want van Hem is mijn heil’ steeds opnieuw te leren spellen.
Voorbeeld
Een belangrijke reden waarom onze rust zo gemakkelijk verdwijnt, is dat alles dringend lijkt. Een appje vraagt om antwoord, een e-mail moet worden afgehandeld, iemand vraagt om hulp en er ligt nog een klus te wachten. Voor we het weten, reageren we de hele dag op wat er op ons afkomt. Maar dringend is niet altijd hetzelfde als belangrijk.
Jezus is daarin een bijzonder voorbeeld. In de evangeliën zien we dat Hij voortdurend werd omringd door mensen met vragen en noden. Toch trok Hij Zich regelmatig terug om te bidden. Hij liet Zich niet volledig bepalen door de verwachtingen van anderen, maar wist wat Zijn roeping was.
Ook wij mogen leren keuzes te maken. Niet ieder verzoek hoeft meteen te worden ingewilligd. Niet iedere uitnodiging hoeft aangenomen te worden. Niet ieder bericht hoeft direct beantwoord te worden. Soms is het nodig ‘nee’ te zeggen tegen iets goeds om ruimte te bewaren voor iets belangrijkers.
Dat kan betekenen dat je een avond vrijhoudt, je telefoon weglegt of bewust tijd reserveert voor gebed en bijbellezen.
Rustig leven vraagt niet in de eerste plaats om méér tijd, maar om bewuste keuzes met de tijd die we ontvangen. Het gewone leven mag weer beginnen. Er moet gewerkt worden en er zullen drukke dagen zijn. Maar midden in dat gewone leven mogen we meenemen wat we in de vakantie opnieuw ontdekten: niet alles hangt van ons af. Niet alles hoeft. Het gewone is een gave en stilte kostbaar.
En bovenal: echte rust ligt niet in een lege agenda, een vakantie of een rustig moment. De diepste rust ligt buiten onszelf. Zoals Psalm 62 zegt: Immers is mijn ziel stil tot God; van Hem is mijn heil (62:2).
Jurrian Oosterbroek, Hoogeveen