Kan het met de leeftijd te maken hebben? Veel dingen die vroeger vaststonden, lijken nu te verschuiven. Zo voelt het voor veel mensen. Lag vroeger in het isolement onze kracht, vandaag moeten we een open houding aannemen naar de wereld om ons heen. Wie neemt tegenwoordig nog het ‘hellend vlak’ in de mond? Het schilderij waarop de brede en de smalle weg waren afgebeeld, zie je nergens meer hangen.

Veel jongeren onder ons weten weinig van wat kerken van elkaar scheidt. Laat staan dat ze zich kunnen verplaatsen in de gedachten van hun voorgeslacht. Hoe die zich tijdens vergaderingen, met pijp of sigaar in aanslag, bogen over vragen als: Is het geoorloofd? Wanneer begint de zondag, sabbat? En: is stofzuigen op zondag werken?

Tegenover me zit een ‘oude’ broeder. Maar wat is oud? Ik stel dat de laatste jaren steeds verder bijtrekken, naar boven. Luisterend naar zijn verhaal, lijkt het alsof het pas gebeurd is. Beiden herkennen we de tijd.

Hij was leraar. Engels was zijn vak. Hoewel hij een goed woordje Frans sprak, had hij daar zijn acte nog niet voor gehaald, terwijl hij Frans op school zou moeten geven. Maar dat was, volgens de delegatie van het schoolbestuur die op bezoek kwam, geen probleem. Hij kreeg de tijd om die alsnog te halen. Hij was lid van dezelfde kerkgemeenschap, en daar ging het om.  De school was het verlengstuk van de kerk en het gezin. Dus zouden ze graag zien dat hij…

In de brief die hem een week later werd toegestuurd, las hij: ‘Om ’s Heren wil…’
Hij ging. Deed zijn werk met liefde en plezier. De band met de andere leraren was goed te noemen. Ook de leerlingen konden wel met hem door één deur.

Tot…? Ja, tot er in zijn gemeente, zoals ook landelijk, een nieuwe kerkstrijd woedde. Hij koos. Jammer, het was de verkeerde keuze. In een brief, persoonlijk aan hem gericht, las hij: ‘Om ’s Heren wil, moeten we u ontslaan. Uw kerkkeuze is hier de oorzaak van. Met verschuldigde groet.’

Het blijft stil in de kamer. Onze gedachten zijn gevangen in het verleden. Voor wrok is er geen plek. Tijd heelt wonden. Alleen littekens laten zien waar eens de wonde zat. Misschien heeft dit ook met ouder worden te maken. Wie herkent zich niet in het verleden? Dit was de weg, en die gingen we, om ’s Heren wil.

Maar door ervaring wijs geworden, zijn we nu vaak op zoek - juist naar ’s Heren wil. En stilaan groeit het verlangen om steeds meer en beter de wil van God te leren verstaan. Dan voelt het goed om op die weg medepelgrims te ontmoeten, elkaar verhalen vertellend, op weg naar de nieuwe wereld, waar ’s Heren wil, tot in volmaaktheid, tot uiting komt.

 

Douwe Janssen