Ja hoor, de kerk heeft het NOS-journaal gehaald. En hoe! Begin deze maand is in Hilversum het bericht binnengekomen: ‘ “Maffiapraktijken” in Kruiningen: dominee vindt afluisterapparatuur na seksrel’. Ook het AD weet het: ‘Zeeuwse dominee treft afluisterapparatuur aan onder zijn auto’.

U hebt er vast wel iets over gelezen, over een al langer lopend conflict tussen een dominee en een diaken. En nu zou iemand uit de directe omgeving van de diaken een kastje geplaatst hebben onder de auto van de dominee, een kastje met afluister- en/of volgapparatuur. Maar de familie van de diaken weet nergens van. En wat voor kastje of doosje er onder de auto zat, of hoe dat daar gekomen is, is nog helemaal niet bekend, de politie doet nog onderzoek. Misschien is het wel het gevolg van een misplaatste grap.

Gelukkig is het ND wat kritischer wat nieuwsbronnen betreft. De krant werd gebeld door een anonieme beller, die beweerde dat er afluisterapparatuur onder de auto van een dominee uit Zeeland was geplaatst. Hij wist allerlei bijzonderheden te vertellen en eiste dat de mededeling – inclusief aanwijzing van de schuldige – integraal in de krant zou worden opgenomen. Toen dat werd geweigerd, trok hij zijn woorden in.

Waar ik mij over verbaas is niet zozeer over het conflict, dat zo langzamerhand behoorlijk uit de hand loopt, maar dat de NOS blijkbaar zonder verder onderzoek zo’n bericht uitzendt in het achtuurjournaal. Heel Nederland kan meegenieten van het schandaal in de kerk.

Toch, gaat het niet vaak zo? Ook bij ons? Ook in de kleine dingen van alledag? Iemand vertelt je iets over een persoon die je kent. Geloof je zo iemand dan? Of check je eerst of het allemaal wel klopt? Misschien wíl je het niet eens horen? Dat laatste is natuurlijk het beste. Maar soms vertel je het voor je het weet door in je omgeving. En zo kan de goede naam van je naaste zomaar te grabbel gegooid worden, en iets wat gezegd is ongedaan maken gaat niet. Het is met woorden als met veren in een kussen. Als het kussen scheurt en de veren waaien weg, is het onmogelijk ze terug te vinden (naar een oud Joods verhaal: ‘De veren van de rabbi’).

 

 

Janneke van der Molen, Bierum

Mijn vrouw klaagt nogal eens dat ik soms praat als een oude man. Ik had veertig jaar eerder geboren moeten worden – dat had beter gepast bij de meningen die ik erop nahoud, zo zegt ze geregeld. En misschien heeft ze wel gelijk. Ik kan maar moeilijk wennen aan allerlei ontwikkelingen als smartphones en het altijd en overal bereikbaar zijn. Hoewel ik wel een inhaalslag maak, al zeg ik het zelf. Ik app al geruime tijd en begin me inmiddels ook te ergeren aan mensen die niet binnen een uur antwoorden op mijn appjes met simpele vragen. Helemaal als ik zie dat ze het bericht wel gelezen hebben… Dat ik zelf buitengewoon onbetrouwbaar ben in het beantwoorden van mijn app, dat is iets anders. Want ik lees mijn appjes niet zo vaak…

 

Gijsbert van den Brink, hoogleraar aan de VU, is een man met een missie. Hij is van mening, dat het christelijk geloof en de (macro)evolutietheorie elkaar niet bijten. In zijn boek En de aarde bracht voort, vraagt hij zich hardop af: stel dat de evolutietheorie wel klopt, wat betekent dat dan voor het christelijk geloof? Hij gaat daarbij in op vragen als: kunnen we dan niet meer geloven in Gods leiding?  Is er dan geen historische Adam en ook geen historische zondeval meer? Zijn wij mensen dan nog wel beelddragers van God?

‘Ik denk vaak aan de oorlog’, zegt ze, ‘maar wij, wat kunnen wij nu verliezen, een beetje privacy en een beetje geld.’ Met een man of tien zitten we bij elkaar om na te denken over hoe we christen asielzoekers het best kunnen ondersteunen op weg naar een nieuwe procedure. De bovenstaande hartenkreet is van een van de deelneemsters. Haar uitspraak verraadt dat ze niet uit de stad komt. Samen met haar man woont ze in een klein dorp op een hobbyboerderij. Ze hebben vijf mensen in huis genomen. Vluchtelingen van drie verschillende nationaliteiten. ‘Ik denk vaak aan de oorlog, maar wat kunnen wij nu verliezen.’ Een andere deelneemster aan ons overleg heeft er ook vijf in huis. Een vader, een moeder en drie kinderen. ‘We redden het goed hoor’. Een andere vrouw in ons gezelschap doet het wat rustiger aan, ze heeft slechts een vrouw in haar huis opgenomen.

 

Er was eens een vrouw. Zij was een goede hulp, ja, een geweldige hulp. Dat vond iedereen. En het stond in De Verslagen. Niet dat ze altijd geweldig was maar wel dat ze hulp was.

In De Verslagen stond vermeld dat De Schrijver ook een Hulp was. Dat vond iedereen. De Schrijver was altijd geweldig.

Commentaar

  • Bijbelquiz 2017-11-17 18:20:07

    Op vrijdag 3 november jl. zond de EO de Nationale Bijbelquiz uit. Een van de vragen luidde: Wat...

  • Asiel vinden aan tafel 2017-11-10 19:11:24

    De muziek had wat aarzelend en voorzichtig geklonken. Tijdens een avondmaalsviering enige tijd...

  • Mijn laatste! 2017-11-03 19:03:04

    Het is bijna zo ver. Mijn periode als redactielid zit er bijna op. Met heel veel plezier heb ik...

  • Wintertijd 2017-10-27 14:50:16

    Het is weer bijna zover, dat moment dat we de klok een uur terugzetten en definitief richting de...