De manier waarop mensen aankijken tegen het sterven en omgaan met de dood is in de loop van de eeuwen voortdurend aan verandering onderhevig geweest. Verschillende oorzaken zoals individualisering en secularisering hebben aan deze ontwikkelingen bijgedragen.

Uit historisch onderzoek blijkt dat er in de klassieke oudheid sprake was van een zekere vertrouwdheid met de dood. De dood was hanteerbaar met allerlei rituelen. In de loop van de Middeleeuwen kwam de focus te liggen op het beslissende karakter van de doodsstrijd op het sterfbed. In deze periode kwamen ook geschriften op om geestelijken toe te rusten voor het begeleiden van stervenden in hun doodsstrijd. In onze moderne tijd is de dood taboe geworden. Vrijwel alles wat ons met de dood confronteert is uit het publieke leven verdwenen. Het sterven is een eenzame gebeurtenis geworden in een kamer in het ziekenhuis of in een hospice, afgeschermd van het publieke leven.