Het slechte nieuws dat ons regelmatig bereikt, maakt ons onrustig. Kan de psychologie ons helpen angst en depressiviteit te reduceren? In dit artikel betoogt Bert Loonstra dat we dieper moeten peilen. Omgaan met aanhoudend slecht nieuws vraagt om besef van kwetsbaarheid en schuld, en om gedragsverandering in Godsvertrouwen.
Als iemand die is groot geworden in de jaren negentig, is het voor mij altijd heel gewoon geweest dat de wereld een veilige plek is. Er waren wel oorlogen (Rwanda, Joegoslavië), maar die waren ver weg, en er ging op geen enkele manier een dreiging voor ons van uit. De Sovjetunie was uiteengevallen, China was nog geen echte grootmacht en de Verenigde Staten werden geleid door verstandige mensen.
Er zijn allerlei vormen van bedreiging: terrorisme, oorlog, de opkomst van kunstmatige intelligentie (AI) en de gevolgen van onze omgang met de schepping. Ook kan er angst zijn voor bijvoorbeeld een ziekte. Hoe houd je het dan vol? En welke roeping heeft een gelovige in een wereld vol angst en dreiging?
De generale synode van Hoogeveen is geopend. De bidstond werd gehouden en de dag daarop begon de eerste vergaderweek. De afgevaardigden kwamen bijeen en begonnen aan het verantwoordelijke werk. Wat zal er allemaal aan de orde komen tijdens deze synode? Eén ding is helder: er wordt op verschillende manieren uitgekeken naar hoe het zal gaan.
Op de website CGK.nl staat een kort verslag van de eerste zittingsdag van de generale synode te Hoogeveen. Dat verslag luidt (enigszins ingekort) als volgt:
God gebood Abraham dat hij Isaak, zijn zoon, moest offeren. Over deze geschiedenis heeft Søren Kierkegaard (1813-1855) een boek geschreven onder de titel Vrees en beven. Dit boek onderstreept het vaste geloof van Abraham. Toen het mes boven Isaak flikkerde, geloofde hij toch nog dat hij hem zou terugontvangen.
