Wat is de positie van het volk Israël na Christus? Hoe is de relatie tussen Israël en de kerk? Deze twee vragen hangen samen. Ze worden verschillend beantwoord, samen te vatten met de woorden: vervanging of vervulling.

 

Sommige theologen zeggen dat God Israël heeft vervangen door de kerk. Maar de meeste uitleggers verklaren dat Gods beloften in vervulling gaan door Christus. Betekent deze vervulling heil voor Israël en voor de andere volken? Of is deze verklaring ook een vorm van vervangingstheologie? Ja, zeggen verklaarders die van mening zijn dat dit blijkt uit Gods belofte aan Abraham. Daarom zullen door Israël alle volken op aarde gezegend worden. Eerdaags zal dat gebeuren. De stichting van de staat Israël in 1948 is hiervan een hoopvol teken. Het volk Israël zal dan in vrede wonen in het land van de belofte, met Jeruzalem als hoofdstad, en met een koning uit het huis van David op de troon. Die vredestijd zal duren tot Christus’ wederkomst.

 

In dit tweede artikel ligt de focus op de verschillende plaatsen waar we de Bijbel tegenkomen. Omdat de plaats waar we de Bijbel tegenkomen ook van belang blijkt te zijn bij de vraag wat we bedoelen als we het hebben over de Bijbel.

 

 

 

In het vorige artikel hebben we gezien dat de Bijbel door de eeuwen heen mensen tot verschillende dingen heeft aangezet. De Bijbel riep theologische vragen op, motiveerde mensen tot zending, zette mensen ertoe aan op te komen voor hen die tot slaven gemaakt werden en als handelswaar werden beschouwd. Kortom, de Bijbel inspireerde mensen op allerlei manieren.

Afgelopen januari mocht ik als deputaat diaconaat een werkbezoek brengen aan Mozambique. Mijn eerste Afrika-ervaring en wat mij betreft niet de laatste. Wat een bijzonder land en wat een bijzondere reis.

Soms lees je in een rapport cijfers, begrotingen en projectplannen. Belangrijk natuurlijk, maar pas wanneer je mensen ontmoet, hun verhalen hoort en hun omstandigheden ziet, krijgt het werk werkelijk een gezicht. Dat was de ervaring tijdens het werkbezoek dat diaconaal consulent Erjan van der Linde en ondergetekende begin januari 2026 brachten aan Mozambique.

Vroeger vond ik Mozes nogal zielig. De hele dag met een doek om zijn hoofd door de woestijn lopen is geen pretje toch? Later begreep ik dat de doek meer een soort sluier was waar Mozes doorheen kon kijken. Was dat eigenlijk niet een soort straf? Hij zal het vast niet leuk hebben gevonden. Soms sturen kinderbijbelverhalen je ongewild een verkeerde kant op. Wanneer we Exodus 34 wat beter lezen ontdekken we een prachtig, inderdaad stralend, vergezicht dat ons gegeven wordt door deze geschiedenis.

Pagina 1 van 658

Kerkdiensten

Commentaar