Het Pinksterfeest behoort tot de centrale momenten binnen het christelijk geloof. Waar Kerst de geboorte van Jezus markeert en Pasen Zijn opstanding, wordt met Pinksteren de komst van de Heilige Geest gevierd. Dit feest, beschreven in Handelingen 2, laat zien hoe de eerste volgelingen van Jezus kracht en richting ontvingen om hun missie voort te zetten.

De tekenen die met deze gebeurtenis gepaard gingen – wind, vuur en het spreken in talen – zijn rijk aan symboliek en betekenis. Ze zijn niet slechts historische fenomenen, maar dragen ook vandaag nog een diepgaande boodschap in zich.

Het is van het grootste belang bij het denken over de kerk te kijken naar het werk van de Heilige Geest, omdat Hij de gemeente niet alleen formeert, maar ook bouwt. Op die wonderlijke manier dat er bij alle verscheidenheid een diepe eenheid is. Dat zie je als je erop let wat er op het Pinksterfeest gebeurt.

Het deputaatschap kerk en Israël heeft op 7 mei jl. een brief gestuurd aan kerkenraden en predikanten. Deze brief verstuurd omdat de 15e mei naderde, de dag waarop in 1948 de staat Israël werd gesticht. Deputaten vroegen om gebed tot God ‘opdat Zijn goedheid moge neerdalen op Israël en de volken’.

In die brief, die is ondertekend door ds. A. Brons, roepen deputaten op tot gebed in de kerken op zondag 10 of 17 mei. Die zondagen zijn bij het verschijnen van dit kerkblad echter al voorbij. Jammer genoeg werd de brief vrij laat verstuurd. Toch leest u in dit kerkblad over deze brief vanwege het belang van het voortgaande gebed voor Israël en de Palestijnen. Een en ander betekende wel dat de brief enigszins moest worden aangepast en niet altijd letterlijk kon worden overgenomen.