Als je ook maar enigszins perfectionistisch bent, leef je in een moeilijke tijd. Denk ik. We hebben januari achter de rug, de maand van goede voornemens. Afvallen en zo. Waar mogelijk niks van terecht kwam. In mijn beperkte beleving was het vroeger in dat opzicht gemakkelijker. Als je de was wit en wel aan de waslijn had wapperen, je kinderen er proper bijliepen en het stoepje zaterdags goed had geschrobd, dan kwam je al een heel eind. Nou ja, zo ongeveer dan.
Vandaag de dag lees in je in één enkel maandblad hoe je je huis zó kunt inrichten dat je vanzelf afvalt. Bijvoorbeeld de voorraadkast flink uit de buurt. Even verderop lees ik over helende, positieve gedachten die invloed hebben op je ziekte en hoge bloeddruk. Daarna dat je weinig moet klagen tegen je partner, dan luistert hij sneller als je wél een keer klaagt. En ook dat je met wat elektrische stroom door je hersenen slimmer bent (niet doen, lange termijneffecten nog onbekend).
We worden met veel ‘normen’ om de oren geslagen: afvallen, beter communiceren, zorg voor gezondheid, slim worden. Probleem is dat je wel ECHT moet wíllen. Gemakzucht, klaagzucht en vreetzucht dien je dan toch maar eventjes te weerstaan. Bloed kruipt uiteindelijk waar het niet gaan kan. In hetzelfde blad lees ik dat onze behoefte om ons prettig te voelen of ons ego te verheffen diep in de mens ingebakken zit. Deze drang staat altijd ‘aan’, werkt altijd door, ook als we niet opletten. Kijk, dat komt me nou bekend voor!
Lukt het dan niet om slimmer, slanker, communicatiever of gezonder te worden? Dan heeft ons ego nog de uitweg van de spiritualiteit… Fijn om je te verbeelden dat je verheven (!) bent en vrij van de neiging tot perfectie. Prettig (!) om al accepterend alles maar te laten komen en gaan… Hoe ‘zen’!
Oei, dus ook als we denken spiritueel te zijn, draait het toch zomaar wéér om onszelf, ons ego. Dat dekselse addertje toch, onder dat mooie grasje. Komt bekend voor. Iets met zondeval of zo.
Nynke Sikkema-Holwerda, Hoogeveen