Bidden om de zegen van God over het huwelijk van gelovigen past in het midden van de gemeente. Waar is dat passender dan daar? In een trouwdienst wordt het desbetreffende formulier voorgelezen dat zegt: 'wij zijn als gemeente samengekomen', en: het is 'goed' dat het huwelijk van de gelovigen in de samenkomst van de gemeente wordt bevestigd. Elke kerkenraad moet volgens onze kerkorde erop toezien dat er een bevestiging plaatsvindt 'voor de gemeente van Christus'.
Maar iedereen weet dat tijdens een trouwdienst de gemeente niet samenkomt. Het is en blijft een ongemakkelijk situatie als een predikant voorleest dat 'wij als gemeente zijn samengekomen', terwijl de werkelijkheid (heel) anders is. En bovendien: doet een samenkomst waarin bijvoorbeeld alleen maar een predikant, een ouderling en een enkel gemeentelid aanwezig zijn, recht aan wat een kerkdienst is, namelijk een ontmoeting tussen God en zijn volk, tussen Christus en zijn gemeente? Is dat echt een kerkdienst als er enkele gemeenteleden zijn en verder een tweetal families die voor dit gebeuren vrienden en kennissen hebben uitgenodigd, die soms nauwelijks 'iets met de kerk hebben', en schamper reageren op de voorlezing van het huwelijksformulier en de vragen die worden gesteld?
Zeker, het is 'goed' dat bij een huwelijk «cursief» in een samenkomst van de gemeente «einde cursief» wordt gebeden om de zegen van God. Maar de vraag is hoe daaraan meer recht gedaan kan worden. Ja, dat zou kunnen tijdens een zondagse eredienst. Maar dan stuit je op de voorwaarden die de kerkorde stelt, en wat de kerkenraad ten aanzien van de 'bevestiging' moet doen. En stemmen bruidsparen ermee in de dienst op de trouwdag zelf – een diepgewortelde gewoonte – op te geven? Zou je dan op zondagmorgen het formulier kunnen laten vervallen? En ook de huwelijksvragen, omdat de beloften toch al zijn gedaan voor de overheid? Het zou heel wat waard zijn als er «cursief» daadwerkelijk «einde cursief» in een samenkomst van de «cursief» gehele «einde cursief» gemeente gebeden wordt om Gods zegen. Per slot van rekening is – in Christus – de band van het water (van de doop) niet minder belangrijk dan de band van het bloed.
D.J. Steensma, Feanwâlden