Vorige week was het vijf jaar geleden dat Angela Merkel haar overbekende woorden sprak in verband met de grote stroom vluchtelingen die Europa binnenkwam. Wir schaffen das – zo zei ze. En de deur stond wat haar betreft open. Mooie woorden, een mooie insteek. Maar zo simpel was het niet. Dat bleek wel. In Nederland werd angstig gewaarschuwd tegen de terroristen die zo binnen zouden komen. Er zouden veel jonge mannen komen die zich hier zouden vergrijpen aan onze (jonge) vrouwen. En zo ging het verder…. Eind van het verhaal was dat er ingezet werd op opvang in de regio. En dat de vluchtelingen die in Griekenland zaten, daar gewoon bleven. In een uitzichtloze situatie in de vreselijke kampen op Lesbos en andere eilanden.
En daar zitten ze vijf jaar later nog steeds. Honderdduizenden vluchtelingen in mensonterende omstandigheden. Ze zitten letterlijk vast. Dat is vreselijk. Dat het rijkste en meest ontwikkelde continent dit laat voortduren. Schokkend wat mij betreft. Helemaal als je hoort over de duizenden kinderen die in die kampen leven. En al veel te lang wordt daarover gesproken. Er wordt geld vrijgemaakt om ze ergens in Griekenland op te vangen en veiligheid te bieden. Maar ze naar Nederland laten komen, dat kan niet. Daar is geen draagvlak voor.
Als je erbij stilstaat is het om misselijk van te worden. Wat mij betreft is het onaanvaardbaar. Afgelopen week is er een petitie aangeboden door meer dan 750 voorgangers uit Nederland. Ze doen een dringend beroep op de regering om alles op alles te zetten voor die kinderen. En het gemakkelijkste is om als voorganger die petitie te ondertekenen… Dat is iets wat je kunt doen. Maar het stelt natuurlijk helemaal niets voor.
Wat kunnen we doen? Die vraag dringt zich steeds meer aan me op. Wat kan ik doen. Is het zo dat we alleen maar kunnen vragen, aanmoedigen, oproepen, aandringen… Het voelt erg gemakzuchtig. Steeds komt die regel uit dat kinderliedje bij me op… Toen ik naar mijn naaste zocht – waar was jij?
Wouter Moolhuizen, Hoogeveen