Op het moment dat ik dit commentaar schrijf, zit ik buiten uit de wind in de zon. Heerlijk! Het voorjaar komt eraan. De sneeuwklokjes hebben gebloeid of bloeien nog, de narcissen staan op springen en de tulpen zijn volop in ontwikkeling. ’s Morgens is het al wat eerder licht en ’s avonds al wat later donker. We gaan weer een mooie tijd van het jaar tegemoet. Wat een zegen dat de seizoenen elkaar opvolgen en dat wij daar niets over te zeggen hebben. Het komt en gaat op z’n tijd of beter gezegd op Zijn tijd. De lente staat voor een nieuw begin, fris groen, hoop en perspectief.
Nieuw begin, fris groen, hoop en perspectief zou in de kerk ook heel welkom zijn. Als kerken halen we de laatste tijd geregeld het nieuws. Er is een diepgaand verschil van inzicht op tal van onderwerpen en misschien is gebrek aan onderling vertrouwen wel het grootste probleem. Is er nog toekomst voor de christelijke gereformeerde kerken?
In de lente vieren we het paasfeest. Na zeven weken van inkeer en bezinning barst straks het feest los: De Heer is waarlijk opgestaan. Over hoop en perspectief gesproken!
Pasen komt na de lijdenstijd. Na de tijd waarin we onze Heiland richting het kruis hebben zien gaan. Zo lief had Hij zondaren dat Hij voor hen stierf.
Zouden we elkaar daar niet kunnen vinden? Aan de voet van het kruis? Daar gaat het niet meer over wat die ander allemaal verkeerd deed. Daar belijd ik mijn schuld voor Hem. Mijn zonde maakte Uw dood noodzakelijk, Heer Jezus.
Daar vind ik dan ook die ander die datzelfde belijdt. Samen horen we uit Zijn mond die ontzaglijke woorden: Het is volbracht. Samen vieren we de opstanding van de Gekruisigde.
Dat is nog eens een nieuw begin. Daar wordt hoop geboren. Daar klinkt perspectief!
Misschien geen toekomst voor ons als christelijke gereformeerde kerken in de huidige vorm, hoe verdrietig dat ook is. Wel toekomst voor de christelijke kerk. Omdat ze van Christus is.
Jurrian Oosterbroek, Hoogeveen