In dit kerkblad gaat het over hoop. In verschillende artikelen wordt daarover geschreven, waarbij de verbinding tussen hoop en Pasen wordt belicht. Omdat Jezus uit de dood is opgestaan, is er hoop.
Er is hoop. Als ik denk aan dit thema gaan mijn herinneringen ook terug naar de tijd dat mijn vrouw en ik in Mozambique werkten. Daar was de kerk tijdens de jarenlange burgeroorlog die losgebarsten was nadat het in 1975 onafhankelijk was geworden van Portugal op een bijzonder manier, ‘explosief’ werd zelfs gezegd, gegroeid. Hoe? Doordat Radío Trans Mundial (TWR) gedurende vele jaren elke dag een radio-uitzending van vijftien minuten verzorgde in de lokale taal van de mensen, het Elomwe. Dat programma werd uitgezonden rond 18.00 uur elke dag, en het werd gaandeweg door steeds meer mensen beluisterd. Dat gebeurde heel eenvoudig, doordat de mensen die een radio hadden en het hoorden de buren uitnodigden om ook mee te komen luisteren. Zo ontstonden radio-luistergroepen rond zo’n radio, waar steeds meer mensen omheen kwamen te zitten. De titel van dat radioprogramma was ‘woorden van hoop’. En die woorden van hoop drongen door tot in de harten van de mensen. Waarbij het mooie van zo’n radioprogramma was (en nog steeds is) dat het ook daar komt waar geen mens zomaar naar binnen gaat. Er werd naar dit programma geluisterd, in de dorpen, bij de huizen, maar ook in de gevangenis, en in bordelen. De reacties die TWR kreeg lieten dat zien. Duizenden mensen kregen hoop. En zochten de kerken op. Die kerken groeiden enorm. Want die wonderlijke boodschap van hoop: de mensen klampten zich eraan vast. Ze vonden er houvast in. Dat radioprogramma ‘woorden van hoop’ werd zo een instrument waardoor duizenden de Heiland leerden kennen. En leerden geloven.
Er is hoop. In de jaren tachtig van de vorige eeuw was er een landelijke evangelisatie-actie waarbij de slogan ‘er is hoop’ werd gebruikt. Er verschenen stickers waarop – als ik me goed herinner – een afbeelding van de regenboog stond met daarbij de woorden ‘er is hoop’. Ik weet nog dat we in de gemeente waar ik in de jaren negentig mocht werken op een van de paasdagen aan alle gemeenteleden een klein boekje dat ook de titel ‘er is hoop’ had hebben gegeven om het door te geven. Want het evangelie van de levende hoop dat verkondigd wordt op Pasen is een boodschap die doorgegeven mag en moet worden. De wereld mag en moet het weten: er is hoop. Nog altijd is er een gelijknamig initiatief dat door de Stichting Agapè via een website onder de aandacht wordt gebracht. Even googelen en je vindt het ongetwijfeld. De missie van Stichting Agapè wordt verwoord in het diepe verlangen ‘dat iedereen in Nederland de kans krijgt om Jezus persoonlijk te leren kennen’.
Wat zou het mooi zijn als vanuit de kerken juist op en rond de komende paasdagen de boodschap van hoop zou klinken. Niet alleen maar in de kerken maar juist ook naar buiten toe. Want de deuren moeten open. Als Jezus op Pasen bij zijn discipelen komt en hen achter gesloten deuren aantreft, klinken zijn woorden: zoals de Vader Mij gezonden heeft, zend Ik ook jullie. De Opgestane zendt de Zijnen erop uit.
In dit nummer lezen we over de hoop die er is omdat Jezus leeft. Wij kunnen van die hoop getuigen (vgl. 1 Petr. 3:15). In een wereld die snakt naar hoop. Ik zeg het maar gewoon zo: wat hebben wij – als het om het getuigen van deze hoop gaat – veel aan de wereld te bieden. Wij mogen ze spreken: woorden van hoop.
Jan van ’t Spijker, Hoogeveen