Het verhaal gaat, dat toen koningin Wilhelmina vlak na de oorlog ergens in de provincie Zeeland naar de overkant van de weg wilde gaan, zij aan iemand vroeg: ‘Wilt u mijn arm vasthouden? Ik ben nog nooit alleen overgestoken.’

Ook koningin Emma maakte een mooie opmerking toen ze regentes was. Ze stond samen met de jonge koningin Wilhelmina op het bordes van het paleis de toejuichingen van het volk in ontvangst te nemen. Koningin Wilhelmina vroeg: ‘Zijn al die mensen van mij?’ Koningin-regentes Emma antwoordde: ‘Nee, jij bent van al die mensen.’

 

Het zal met ons wel niet zo erg zijn als met de leden van ons koningshuis, toch raken ook wij veel van onze privacy kwijt. Naast Google, Facebook, klantenkaarten, gemeentelijke bestanden, politiek gemorrel enzovoort is er de neiging om individueel onder te (moeten) gaan in de massa. ‘Meedoen mét’ is verworden tot een soort geloof.

 

In de kerk heet dat ‘meedoen’ gemeenschap, maar we bedoelen dan iets heel anders. In het bijbelboek Zacharia, hoofdstuk drie, staat het heel mooi omschreven. De profetie gaat over de terugkeer van de ballingen naar het beloofde land, maar ook is het een heenwijzing naar de komst van Christus. ‘Dan zitten we onder onze vijgenboom en nodigen we elkaar uit.’ Een eigen plekje, maar ook de gemeenschap met elkaar. Zo mogen we samen kerk zijn.

 

Toen Koning Jezus op aarde rondliep, werd Zijn leven getekend door eenzaamheid. Geboren in een stal, het eerste glazen huis. Wanneer Hij alleen wilde zijn, moest Hij ‘s nachts de berg op. En zelfs dan lezen we dat Petrus Hem achterna kwam en riep: ‘Allen zoeken U.’ Mensen legden beslag op Hem. Raakten Hem aan om stilletjes genezen te worden. Mensen maakten Hem tot een luguber kijkspel aan het kruis. Hij liet dit toe om ons een veilig plekje te kunnen geven.

Jezus had kunnen zeggen: ‘Deze mensen zijn van Mij.’ Maar Hij zei: ’Ik ben van al die mensen. Ik wil het zelf. Ik ben er voor ieder die in Mij gelooft. In Mijn hemelse huis is voor iedereen plaats.’ Wie het in zijn of haar leven en sterven van Hem blijft verwachten, ontvangt een wit steentje met daarop een nieuwe naam, een eigen identiteit. Die belofte kreeg de gemeente van Pergamum, maar ook wij mogen met die beloftevolle verwachting het nieuwe jaar ingaan. Wij worden geen gemeengoed.

 

Art van der Molen, Bierum


Commentaar

  • Mensenbieb 2019-03-22 17:59:45

    Mensen die van lezen houden zijn vaak lid van de bibliotheek, of ‘de bieb’. Of je nou op zoek bent naar...

  • 40 dagen gedoe 2019-03-15 14:47:05

    Is de lijdenstijd binnenkort hetzelfde lot beschoren als het kerstfeest? Bijna iedereen doet mee,...

  • Prikplicht 2019-03-08 15:45:10

    Een paar weken geleden debatteerde de Tweede Kamer over de cijfers van het Rijksinstituut voor...

  • Genade 2019-03-01 16:06:32

    De Noord-Ierse acteur Liam Neeson vertelt tijdens een interview over zijn eigen leven. Veertig...