Genieten van rust, tot jezelf komen, even los van het gewone leven. Dat soort kwalificaties kennen we toe aan vakantie. Maar hoe doe je dat nu, genieten van rust? In deze zomerperiode geven verschillende lezers een inkijkje in hun ’tot rust komen’. Nu de eerste bijdrage.
Wanneer de veerboot naar Terschelling haar trossen losgooit, voel ik het direct: het loslaten begint. Er is geen weg terug en je drijft steeds verder weg van de dagelijkse beslommeringen. Dat moment van vertrek is voor mij onmisbaar; het markeert het begin van een periode van herstel in fysieke, mentale en geestelijke zin. Volgens mij is dat ook wat ‘vakantie’ eigenlijk betekent, hoewel iedereen dat uiteraard op zijn eigen manier invult.
Het schijnt dat het woord in de vijftiende eeuw een vakterm was voor een periode zonder rechtszittingen. Dat spreekt mij als advocaat uiteraard direct aan. Het weerspiegelt precies die behoefte om even vrij te zijn van de dagelijkse verplichtingen. In onze moderne tijd is deze vrijheid gelukkig verankerd in het Europese arbeidsrecht. Men spreekt hier over de ‘recuperatiefunctie’: een wettelijk erkende noodzaak voor de werknemer om te herstellen van de overeengekomen werkzaamheden en zo over een broodnodige periode van ontspanning te beschikken. Inmiddels is algemeen aanvaard dat vakantie de gezondheid en het welzijn van mensen, en in het bijzonder werknemers, ten goede komt. En dat is ook mijn eigen ervaring.
Maar voor mij is vakantie meer dan een juridisch recht of periode zonder rechtszaken; het heeft namelijk voor mij ook een spirituele dimensie, die essentieel is voor mijn herstel. Het lijkt in zekere zin op de monastieke traditie, die de kloosterling verplichtte om ‘leeg te worden voor God’. Het is het doelbewust vrijmaken van alledaagse bezigheden om Gods stem weer beter te kunnen horen. Vakantie kan zelfs Bijbels geduid worden als een geschenk aan de mens. Het woord ‘rust’ betekent dan: een pauze inlassen en alles opzij zetten. Al die dagelijkse zaken die ons opslokken, beletten ons om ons voldoende te focussen op de relatie met Jezus. In die zin kan vakantie ook naar God zelf verwijzen, die immers op de zevende dag rustte van Zijn scheppingswerk. Het doet daarmee denken aan de sabbat. Vakantie is dus tijdelijk afzien van je normale bezigheden om je op iets wezenlijks anders te concentreren.
Daarom zoek ik die plek om helemaal weg te zijn op Terschelling. Daar vind ik ruimte om leeg te worden, niet alleen van mijn werk, maar ook voor God. Het is die omgeving om de tijd te nemen voor reflectie en ontspanning. Daar geniet ik van het Wad, de duinen en de Noordzee, die voor mij getuigen van God als schepper; de geuren, de kleuren en de rijke variatie in de natuur aan flora en fauna geven op zichzelf al rust. Die noodzaak om puur te genieten breng ik onder andere in de praktijk door fotografie. De wereld zien door de lens van de camera verplicht mij om beter te kijken en waar te nemen wat er werkelijk is. In combinatie met het lezen van boeken en het luisteren naar podcasts wordt het eiland een plek die rustgevend, contemplatief en herstellend werkt. Vrij zijn van werk- en kerkverplichtingen opent de weg om tot God, mijn gezin en mijzelf te komen. Dat is echt vakantie voor mij.
Hans Bügel, Dronten