Graag wil ik iets vertellen over wat in de oorlog veel indruk op mij heeft gemaakt.Dat waren twee razzia?s.
De eerste betrof drie mensen. ?s Middags werden ze met nog veel anderen uit hun huis gehaald en diezelfde nacht werden ze zonder pardon doodgeschoten. Ik werkte toen als dienstbode in diezelfde straat. Zoiets vergeet je nooit meer.
De tweede razzia maakte een nog veel grotere indruk op mij en gaf ook veel verdriet.
Op een zaterdag, in 1943, waren er groenen in de stad. Dat waren soldaten die niets en niemand ontzagen. Er was angst en er dreigde gevaar. Diezelfde nacht werden in Kampen alle predikanten uit hun huizen gehaald. ?s Morgens ging ik met mijn ouders naar de kerk. Toen we daar kwamen, stonden ons een paar ouderlingen op te wachten en ze zeiden: ?Ga maar naar huis, want onze dominee Ramaker is vannacht tijdens die razzia overleden.?
Toen de Duitsers kwamen is hij via het balkon gevlucht naar de tuin van hun buurvrouw. Toen zijn vrouw hem ?s morgens ging zoeken, vond ze hem, geknield in gebedshouding, voor een stoel. Hij was overleden.
Van de begrafenis, die door ds. K.G. van Smeden werd geleid, heb ik ??n gedeelte onthouden en dat was dit: Willem Ramaker ging naar het admissie-examen, maar werd afgewezen. Maar hij kwam terug, want hij was een geroepen predikant. Dat was hij ook voor onze gemeente.
De slotzang die dominee Ramaker die zondag ervoor liet zingen was Ps. 138:4.
Als ik, omringd door tegenspoed,
bezwijken moet,
schenkt Gij mij leven.
Is ?t, dat mijn vijands gramschap brandt,
uw rechterhand
zal redding geven.
De Heer is zo getrouw als sterk,
Hij zal zijn werk
voor mij volenden.
Verlaat niet wat Uw hand begon,
o Levensbron,
wil bijstand zenden.
Dit vergeet ik nooit.
Kampen
G.A. van den Berg-Riezebos