Iedereen komt ze ongetwijfeld tegen, buiten en ook binnen eigen kerkelijke gemeente: echtparen die graag een of meerdere kinderen hadden willen ontvangen, maar die na jaren wachten en wellicht na heel wat medisch onderzoek er achter kwamen dat het krijgen van kinderen voor hen niet is weggelegd. Misschien hebt u die dit leest er zelf wel mee te maken. Dat grijpt diep in het leven van man en vrouw in. Niet dat daardoor je huwelijk van een lagere orde zou zijn dan dat van hen die wel kinderen kregen, maar het brengt bij de meesten wel het gevoel van een groot gemis met zich mee. Dat ik in dit commentaar hier aandacht voor vraag, heeft twee redenen. Allereerst de moeite, het verdriet en de pijn die echtparen ervaren, nadat ze tevergeefs naar de kinderzegen hebben uitgezien. Binnen de gemeenten waar ik heb gewerkt, heb ik dat meerdere keren gemerkt. Maar opnieuw werd ik hier bij bepaald door het lezen van een brief, waarin een vrouw de nood van haar kinderloosheid onder woorden brengt. Het is belangrijk om daar iets van te weten. Opdat – en dat is dan de tweede reden waarom ik er over schrijf – we zulke broeders en zusters enigszins tot steun kunnen zijn. We zijn immers binnen de gemeente geroepen om voor elkaar zorg te dragen. Als één lid lijdt, schrijft Paulus immers aan de Korinthiërs, lijden alle leden mee. Dat kinderloosheid bij velen die ermee te maken hebben een stuk lijden meebrengt, zal ieder kinderloos echtpaar kunnen beamen. Al lopen ze daar niet mee te koop, juist omdat het zo'n tere en diep ingrijpende werkelijkheid is. Men voelt het in de regel als een zwaar kruis. De wetenschap dat de kinderkamer voorgoed leeg zal blijven, komt hard aan en het kost veel tijd om het te kunnen accepteren en te verwerken. En als men vol verwachting en biddend het huwelijk is ingegaan en na een groot aantal jaren te weten komt dat er geen kinderen zullen komen, dan rijzen op een gegeven moment ook vragen op zoals: 'Waarom geeft de Heere ons deze zegen niet? Zijn wij dan zoveel anders, misschien slechter dan degenen die wel kinderen kregen?'. De vrouw, wier brief ik las, voelde zich schuldig. Ze ervoer haar kinderloosheid als een straf.
Heel moeilijk te verwerken is de voortdurende confrontatie met echtparen die wel kinderen hebben ontvangen. 'Overal kom ik ze tegen', zegt ze. 'Ik ben omringd met baby's: vrouwen die in verwachting zijn, kinderspeelplaatsen, geboortekaartjes, kraamvisites, gesprekken die heel vaak over kinderen gaan'. Dit alles geeft bij velen het gevoel er niet bij te horen. Dat gevoel kan zich zelfs op latere leeftijd opnieuw voordoen als anderen opa en oma worden en zij beseffen dat ze dit nooit mee te zullen maken.
Hoe moeten we hier mee omgaan? Laten we maar voorop stellen dat het voor de meesten van ons niet makkelijk is om tegenover zulke echtparen de juist houding aan te nemen. Vanwege een misplaatst gevoel van medelijden vermijden we het liever om met hen over kinderen te spreken. Maar een kinderloos echtpaar is niet zielig. Het heeft juist behoefte om van tijd tot tijd over hun kruis te praten, al moet zo'n gesprek nooit opgedrongen worden en is er een basis van vertrouwen voor nodig. En vertrouw uw kinderen, als u ze hebt, ook eens aan hun zorg toe. Maar boven alles: draag hen in uw gebeden op bij God opdat Hij hen Zijn nabijheid doet ervaren en laat zien welke taak Hij voor hen heeft in zijn Koninkrijk.

Heerde   
G. v.d. Groep


Commentaar

  • Meer of minder bijbellezen?! 2022-09-23 17:57:22

    Het Nederlands Bijbelgenootschap publiceerde deze week een onderzoek naar het bijbelgebruik in...

  • Bidden in het openbaar 2022-09-09 17:51:49

    Ik weet niet hoe u dat ervaart, maar het voelt vaak wat ongemakkelijk: in een restaurant zitten en...

  • Campings en kinderkampen 2022-08-27 13:23:12

    Geen zomer zonder een paar dagen op De Sikkenberg. Onze dochter heeft op die camping in Onstwedde...

  • Make peace not war 2022-08-18 18:26:45

    De naoorlogse generatie, waartoe ik behoor, heeft een rustige, vreedzame tijd beleefd. Mijn ouders hadden...