Zondagmorgen in Talma Hûs, een zorginstelling, vooral voor diegenen die lijden aan Alzheimer of een andere vorm van dementie. In de kerkzaal wordt een dienst gehouden met een klassieke liturgie.

Wat is er veel nieuws deze week waar ik iets mee zou kunnen. Opnieuw gaan de boeren in staking. Ze trekken met trekkers op naar de Bilt om te protesteren tegen het RIVM en de manier waarop zij hun stikstofmetingen doen. Ze worden behoorlijk kritisch bevraagd op het Radio1Journaal. Maar de boer uit Pesse die aan het woord komt, redt zich er prima uit. Mooi dat er aandacht is voor dit protest. Maar de vraag blijft: wat wordt ermee gedaan? Halverwege deze gedachte en nog voordat het interview is afgelopen, kom ik aan op de school van de kinderen en breng ze netjes in de klas.

Kleine zinnetjes blijven vaak hangen. Ik las onlangs dat de kerk niet aan het doodgaan is, maar aan het veranderen. Dat las ik in een boek over een van de meest geseculariseerde steden van de wereld. De kerk is daar al jaren aan het kleiner worden. Er is weinig van over. Waarbij de vraag opkomt hoe lang het nog duurt voordat het helemaal voorbij is.

Juist over de kerk in die stad werd gezegd dat er geen sprake is van een doodgaan, maar wel van een verandering.

Ieder jaar in oktober is er de Michazondag. In Micha 6, 8 staat: ‘Er is jou, mens, gezegd wat goed is, je weet wat de Heer van je wil: niets anders dan recht te doen, trouw te betrachten en nederig de weg te gaan van je God.’

Dit jaar ligt de nadruk op ecologische gerechtigheid en dan met name op de betekenis van dieren in het licht van de Bijbel en de actualiteit.

In Genesis 9, na de zondvloed, sluit God een verbond met Noach en met alle dieren op aarde. God zal voor hen zorgen en nooit meer zal Hij alles wat leeft uitroeien door het water.