In het kerkblad dat voor de zomervakantie uitkwam, gaf ds. Albert-Jan Dorst als boekentip voor de zomer dit boek van Richard Groenenboom in overweging: Diepgeworteld. Jezus volgen in een seculiere wereld. Hij had het boek nog niet gelezen, maar er een podcast over gehoord. Na het beluisteren van de podcast (Groot Nieuws Radio – Bij Jorieke) ben ik zelf afgelopen zomer dit boek gaan lezen. En inderdaad, het is een boek dat ook ik van harte aanbeveel.
In de zestiende eeuw vond de reformatie plaats. Deze reformatie werd ook zichtbaar in kunstuitingen. Toen twee eeuwen later de moderne tijd was aangebroken, lieten veel kunstenaars zich nog steeds inspireren door het christelijk geloof. Over de relatie tussen kunst en geloof in de zestiende tot en met de negentiende eeuw heeft Peter van Dael een mooi boek geschreven.
We komen binnenkort in de gang van het kerkelijk jaar weer in de veertigdagentijd terecht. Op weg naar Pasen overdenken we de gang die de Heiland heeft gemaakt om voor ons de verlossing uit zonde en dood tot stand te brengen.
Toen de dovenwereld pas in mijn blikveld kwam, vond ik het eng om een gesprek te beginnen met een doof persoon. Ik ervaarde een hoge drempel. Daarom heb ik veel begrip voor horende mensen die ook last hebben van die drempel. Maar laten we alsjeblieft er wel samen aan werken om die drempels verlagen! Want dat is hard nodig, zo ontdekte ik kortgeleden.
Bij de keuze van de muziek die in de eredienst wordt gebruikt, heeft de liturg een grote rol. De liturg is diegene die een liturgie samenstelt en tijdens de viering van de liturgie een voorgangersfunctie vervult.
In de protestantse eredienst is de liturg veelal de predikant. In dit artikel gaat het niet over de liturg in het algemeen, maar over mijzelf als liturg en hoe ik tegen liturgie aankijk.
