ImageHet kindje Jezus
neergedaald in een voerbak
van eeuwigheid met Vader samen
ultieme verbondenheid, mystiek tegelijk.

De zoon Jezus
neergedaald in de hel
waarom hebt U mij verlaten
hoe diep kan een mens vallen?

De opgestane Jezus
opgevaren naar de hemel
vol verlangen naar verbondenheid.
hoe hoog is de hoogste hemel?

Hemelvaart
Jezus steeg op naar zijn Vader
die ook mijn Vader is
opgenomen in een wolk

zodat ze Hem niet meer zagen
het weerzien tussen Vader en Zoon
geen mensenoog heeft het gezien
intieme verbondenheid, mystiek tegelijk.

Hemelvaart
Jezus ging ons voor
ik heb het niet gezien
ik geloof het

wij mogen volgen
vol verlangen
naar onze Vader
te Zijner tijd!



n.a.v. Joh. 20:17, Hand. 1:9, Ef. 3:18

Dronten      
Wiggele Oosterhoff

ImageIn ons land hebben we ontzettend veel gebouwen en lokaliteiten waar vergaderd wordt. Je kunt bijna stellen, dat er een hele industrie op is afgestemd / afgesteld. Wat zou Den Haag zijn zonder al die regeringsgebouwen? De hele vergadercultuur gaat ook de kerk niet voorbij. Op zich is dat niet erg, maar is het wel zo effici?nt? Die vraag werd gesteld tijdens een redactievergadering van het Kerkblad voor het Noorden. In dit artikel wordt een poging gedaan een aantal zaken bloot te leggen en hier een antwoord op te geven.

Toen die vraag op mij afkwam, ben ik eerst eens gaan uitzoeken wie en wat er zoal vergadert binnen de kerkelijke muren. Al snel had ik een lange rij geledingen, dat regelmatig bijeen komt: kerkenraad (breed en smal), moderamen, diaconie, jeugdraad, catecheseteam, bestuur zondagsschool, zusterkring, wijkteams, heel veel commissies en subcommissies, enz. Allemaal onderdelen binnen de kerkelijke organisatie, die regelmatig bijeen komen om diverse zaken met elkaar te bespreken. Voor sommige mensen een prachtige hobby, maar voor anderen een voortdurende kwelling. Ik geef twee voorbeelden.

Voorbeeld I
Broeder Jaap is diaken. Hij heeft een vrij drukke baan, maar is meestal 's avonds tegen zessen thuis om met zijn vrouw Gerdien en de kinderen te eten. Maar vanavond is het anders. Een goede vriend hield hem aan de praat en zo kon het gebeuren, dat Jaap pas tegen zeven uur thuis komt en Gerdien nog wat eten voor hem opwarmt. ?Moest jij vanavond niet naar de kerkenraad?, vraagt Gerdien. Dat is waar ook, denkt Jaap. De agenda + bijlagen heb ik wel gekregen, maar waar gaat het vanavond eigenlijk over? Hij komt tot de ontdekking, dat hij niets daarvan gelezen heeft. Vlug kleedt hij zich om en komt tien minuten te laat op de vergadering. Hij geeft de voorzitter een hand en mompelt wat verontschuldigingen.

ImageDe heer B. Compaan heeft jarenlang in het onderwijs gewerkt. Hij organiseerde, samen met collega?s, reizen naar Auschwitz voor de leerlingen van zijn school. De heer Compaan heeft zich in de loop der tijd erg verdiept in alles wat er in dit kamp is gebeurd. Ook nu hij niet meer werkt, verzorgt hij nog steeds reizen naar Auschwitz, het concentratiekamp waar gruwelijke dingen zijn gebeurd.
Het liefst gaat hij met mensen die een godsdienstige achtergrond hebben.

Eerst wil ik iets vertellen over de geschiedenis over het ontstaan van dit concentratiekamp.
Toen Hitler Polen had verslagen was er o.a. in de stad Krakau veel verzet. Vlakbij Krakau, in het plaatsje Oświęcim, was een Poolse cavaleriekazerne. In 1940 werd besloten dit complex om te bouwen tot een concentratiekamp. De naam van Oświęcim werd Auschwitz. De eerste gevangenen waren politieke gevangenen, met name Poolse verzetsstrijders. Ze werden erg mishandeld en vaak ook doodgeslagen. Het eten was miserabel en te weinig. Zij hebben in korte tijd alles gereed gemaakt voor grote groepen gevangenen. Dit heeft erg veel Polen en ook Russen het leven gekost. In 1942 waren er op een gegeven moment 20.000 mensen in de gebouwen ondergebracht. Zelfs de zolders en de kelders werden ?benut?. Dit is onmenselijk dachten de gevangenen. Dat was ook de bedoeling van de Nazi?s.

ImageIn de eerste twee artikelen heeft u kunnen lezen hoe Wiebe van der Heide ertoe kwam om te gaan wonen in een sloppenwijk in Zuid-Afrika en over de eerste jaren aldaar. In dit derde ar-tikel leest u hoe zijn vrouw, Simone Poen, deel kreeg aan het werk in de sloppenwijk.
Ik leerde Wiebe kennen in 1996 tijdens het Flevo Totaal Festival, een rustige verlegen jongen. Hij woonde en werkte in Oostenrijk en nodigde mij en een vriendin uit om bij hem op bezoek te komen. Ik zag dat wel zitten en we kwamen voor een weekend. Een aantal maanden later vertelde Wiebe mij dat hij ging wonen in een sloppenwijk in Zuid-Afrika om daar Gods liefde met de mensen te delen. We onderhielden contact per post. Als hij in Nederland was, kwam hij altijd even langs. Op ??n van die bezoekjes nam ik hem mee naar de film, ?Shakespeare in love?. Eindelijk kwam eind 2000 de lang verwachte brief met daarin de vraag: ?Zou je bij mij op bezoek willen komen??
Begin 2001 ging ik naar Zuid-Afrika. Wiebe haalde mij op van het vliegveld. Ik vertelde hem direct dat ik niet van plan was in Zuid-Afrika te gaan wonen, omdat in Nederland er ook ge-noeg werk onder jongeren is. Wiebe zei dat we eerst maar eens naar zijn huis moesten gaan. Zodra we de sloppenwijk binnenreden, wist ik dat het toch Zuid-Afrika moest zijn. Tijdens mijn bezoek besloten we te gaan trouwen; dat deden we in juli 2001. Toen ik bij Wiebe op bezoek was, was hij net bezig een huis te gaan huren van de gemeente. Dit huis was opge-kocht voor uitbreiding van de sloppenwijk. Het huis lag aan de rand van de wijk en hier gin-gen wij na ons huwelijk wonen. 

ImageMeer dan driehonderd mannen en vrouwen, meest ouderen en enige jongeren, kwamen van 19 september 2009 - 20 maart 2010 op negen zaterdagen bijeen voor de Vormingscursus in de Chr. Geref. Kerken. In Apeldoorn, Drachten, Goes en Sliedrecht behandelden hoogleraren en predikanten onderwerpen over identiteit en seksualiteit, het pastoraat, de belijdenisgeschrif-ten, de apostel Paulus en het bijbelboek Dani?l. In twee artikelen geef ik een impressie van het onderwerp dat voor mijn rekening kwam: onze Oecumenische Belijdenissen. In het eerste artikel werd ingegaan op vroege vormen van belijden en ging het over de vormen van belijden. We bespraken het eerste van de drie oecumenische belijdenisgeschriften: de Belijdenis van Nicea uit het jaar 325. In dit tweede artikel bespreken we de twee andere oecumenische belijdenisgeschriften.

We kunnen aannemen dat het Concilie van Constantinopel in 381 Apollinaris veroordeelde. Van dat concilie hebben we echter geen notulen. Pas 70 jaar later kwam de belijdenis die daar is opgesteld ?boven water?, in de handelingen van het belangrijke concilie van Chalcedon in 451. Daar werd het symbool van Constantinopel 381 aangehaald als het Credo van Nicea! En nog altijd gebruiken we die naam voor wat beter de Belijdenis van Nicea-Constantinopel heet!

Commentaar

  • Dat hoort er toch bij? 2020-02-14 18:16:22

    Ze keken vreemd op toen de vraag gesteld werd. ‘Want het hoort er toch bij?’   Iemand vertelde over...

  • De leugen regeert 2020-02-07 18:21:27

    Dit is een uitspraak van toenmalig koningin Beatrix. Zo karakteriseerde zij in 1999 de kwaliteit...

  • Hulpverlening 2020-01-31 18:32:16

    Komende zondag is het hulpverleningszondag. Het is een goed gebruik om in de dienst stil te staan...

  • Maand van de Bijbel 2020-01-24 18:46:24

    We hebben al de bijbelzondag in oktober, georganiseerd door het Nederlands Bijbelgenootschap. Een...