Vorig jaar zomer kwam de tengere Syrische aan bij het aanmeldcentrum in Ter Apel. Ze dacht er veiligheid te vinden. Maar Ter Apel was “een horrorfilm”. Ze was dolblij toen INLIA haar onderdak verschafte. Nu helpt Zilan (38) waar ze kan.

Er lagen honderden mensen voor de toegangspoorten van het aanmeldcentrum. Zilan was alleen, en bang in mensenmassa’s. Maar ze kon nergens heen, niet ontsnappen aan het lawaai, de ellende. De komst naar Ter Apel was geen keuze. “Op de vlucht bepaalt toeval je bestemming.”

Vluchten betekent je leven riskeren. “Dat doe je alleen als je geen andere opties hebt.” In het holst van de nacht dwars door de bergen, ze zag nog geen hand voor ogen. Zouden ze patrouilles tegenkomen? Wilde dieren? Wie waren de mensen in het gezelschap eigenlijk? Wat zou er gebeuren? Een jonge vrouw alleen. “Ik was zó bang.”

De doop van een Syrische

Het is zaterdagmiddag. Ergens in april. Samen met een collega en een aantal vluchtelingen doen we de tulpenroute. Als we met een fotosessie bezig zijn krijg ik een spreekbericht op mijn telefoon. ‘Morgen wordt in de Wellerwaard een Syrische jonge vrouw gedoopt. Ik zoek wat mensen die mee willen ter bemoediging.’ Meer aansporing is voor mij niet nodig. Daar wil ik graag bij zijn.

Gideon heeft een zoon die in zijn naam de droom van zijn vader draagt: Abimelech, mijn vader is koning. En de schuld van de ouders wordt bezocht aan de kinderen. Want Abimelech verwoordt niet alleen de droom van zijn vader, hij leeft die droom ook. Wat wil je anders als je met zo’n naam ‘belast’ wordt.

Tijdens een zoektocht naar nieuwe uitgaven valt mijn oog op dit magazine. Een mooi tijdschrift voor gelovige moeders.
Het is een aantrekkelijk blad, dat je niet na één keer lezen bij het oud papier zal gooien.