Wat bedoelen we precies als we in de kerk over ‘Israël’ spreken? Daarvoor moeten we ons door het Nieuwe Testament laten leiden. Hans van Oort, hoogleraar in Pretoria, heeft dat willen doen en een helder en duidelijk boek over dit thema geschreven.
Wie spreekt over Israël, doet er goed aan zich nader te verklaren. Dat geldt niet in de laatste plaats voor diegenen die zeggen dat zij ‘voor Israël’ zijn.
Op donderdag 11 december jl. hebben deputaten vertegenwoordiging van onze kerken opnieuw een brief gestuurd aan de kerkenraden. In die brief geven zij een reactie op het besluit van de groep kerken rondom Rijnsburg die op 29 november jl. in Veenendaal bijeenkwam om op DV 21 maart 2026 een ‘algemene vergadering’ te houden.
‘Rijnsburg’ zegt dat er met dit besluit geen kerkscheuring heeft plaatsgevonden. Men wijst erop dat de synode van 2024-2025 voortijdig werd gesloten. Er werd geen roepende kerk voor een volgende synode aangewezen, en de plaatselijke kerken zouden nu zelf weer de verantwoordelijkheid hebben om het kerkelijke samenleven vorm te geven.
We zien uit naar het Kerstfeest. Dan vieren we de geboorte van Jezus. We belijden met betrekking tot zijn geboorte dat Hij naar zijn menselijke natuur geen vader had. Dat hoort bij de inhoud van ons geloof. Maar wat wordt daar precies mee bedoeld? Wat is de betekenis daarvan?
Toch een beetje schuchter beginnen we aan een nieuw jaar. Wat brengt het ons? Terwijl ik dit schrijf stuurt een dictator nog steeds honderdduizenden soldaten naar een ander land om te vechten. Zaaien raketten en ander oorlogstuig in meerdere landen dood en verderf. Komen er steeds meer dictators aan de macht. Horen we van onrecht door de eigen overheid. Stijgen de aanvragen om bijstand bij de Voedselbank onheilspellend en staan de financiële vooruitzichten van miljoenen mensen onder druk.
Hoe gaan we hiermee om?
Ik kwam in een heel oud boekje de volgende ‘klemmende’ spreuk tegen:
Als u Christus in mij niet ziet,
ligt dat niet aan Hem,
als u Hem wel ziet, wel.
Durft u dit na te zeggen? Laat dit eens een paar momenten bezinken. ‘Proef’ de regels.
Stel dat we in plaats van het woordje ‘mij’, de woorden ‘onze gemeente’ of ‘de CGK’ of ‘Nederland’ zouden invullen, hoe kijkt u er dan tegenaan?
Welke dag zou je nog wel eens over willen doen? Voor veel mensen is dat hun trouwdag. Een dag vol liefde, blijdschap, verwachting. Alles klopt op zo’n dag en het geluk straalt ervan af. En die stralende beelden blijven je bij: de glimlach van de bruid, de ogen van de bruidegom, de belofte van samenleven.
En juist dat beeld wordt in de Bijbel gebruikt om de band tussen Christus en zijn kerk te tekenen. In deze serie over de kerk hebben we haar al gezien als kudde, lichaam, brief en tempel. In het slotdeel staat het meest intieme beeld centraal dat de Here Jezus zelf aan Johannes op Patmos laat zien (Op. 19:1-10): de kerk als bruid van Christus en Christus als haar Bruidegom.
