Yohanna Katanacho was in zijn jeugd een overtuigd atheïst, maar door Gods ingreep ging hij van harte geloven in Jezus Christus. Hij noemt zichzelf een Palestijns-Arabische evangelicale christen. Hij accepteert de autoriteit van de hele Bijbel en ziet de noodzaak van persoonlijke bekering in. Op die basis bestudeert hij het Oude en het Nieuwe Testament om te ontdekken wat de Bijbelse boodschap is inzake het beloofde land. Drie vragen neemt hij onder de loep. 1. Wat zijn de grenzen van dit land? 2. Wat verstaan we onder Israël? 3. Op welke wijze gaf God het land aan Israël? Wat de twee eerste vragen betreft, laat de schrijver zien dat de Bijbel daarop geen eenduidig antwoord geeft. Maar wel op de derde vraag: God vraagt in het beloofde land van zijn volk Israël gehoorzaamheid aan Hem. Zo niet, dan is er voor het uitverkoren volk geen plaats meer in het land van God. Dat laatste werkt hij nader uit, o.a. door bijzondere aandacht te geven aan Genesis 12,1-3 en Psalm 87. In die gedeelten komt heel de aarde in het vizier. Het is God namelijk te doen om wereldwijd geloof, vrede, verzoening en hoop. Christus is de Heer van de aarde. Met zijn wederkeer zal de nieuwe (vernieuwde) aarde komen, waarop gerechtigheid heerst.

In maart 2018 overleed mijn moeder, Corry Vennik. Ze werd 84 jaar oud. Mijn moeder was in de laatste jaren van haar leven dement. Ik herinner me dat we haar opzochten. Op een tafeltje lag een puzzelboekje. Vol bewondering was ik altijd al over hoe zij destijds moeiteloos de meest ingewikkelde doorlopers oploste.

Nu was ik opnieuw vol lof: geen puzzel had lege plekken, alles was juist ingevuld. Wat goed, mam. Ja, gaf ze even later toe: de oplossingen stonden achterin het puzzelboekje; wat ze niet wist had ze opgezocht en vervolgens ingevuld… We hebben er samen hartelijk om gelachen. Dat had ze toch maar even mooi geregeld. Maar ondertussen: die lege plekken, die oningevulde vakjes; als beeld voor hoe het met haar zelf gesteld was. Mijn moeders hersens als een boekenkast waar langzaam maar zeker het ene na het andere boek uitviel. Steeds meer werd er uitgewist. Steeds minder vat krijgen op de ‘feiten’ en steeds meer gedesoriënteerd raken: waar ben ik? Je ziet haar denken als je binnenstapt: wie ben jij? Het weglachen van de zaken die ze niet meer vatten kan. De blik op haar gezicht als ik haar opzoek en ze mij ziet (ik lijk veel op mijn vader) en dat je haar ziet denken: dat is Dirk, mijn man. Dag ma, ik ben het Nico, je zoon. Zo help je haar. Die kwetsbare lieve moeder die de weg kwijt is.

Mensen zijn gelukzoekers. De een zoekt geluk in eten en drinken, reizen en ontspannen. Een ander vindt voldoening in het opbouwen van een reputatie: dat mensen goed over je spreken en waardering voor je hebben. Weer anderen beschouwen wijsheid en inzicht als het hoogste geluk.

 

Maar wat is geluk? Jezus spreekt over verzadigd zijn: gelukkig zijn zij die hongeren en dorsten naar gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden.

 

In het mooie rustige en rustieke Ulrum staat de Christelijke Gereformeerde Kerk aan de Singel. Een klein kerkje, eigenlijk een nazaat van ds. Hendrik de Cock. De gemeente bestaat op dit moment uit honderdtwintig leden, terwijl er vier jaar geleden niet meer dan tachtig leden waren. Een behoorlijke groei dus.

'Dat heeft een aantal oorzaken', aldus H.J. Sok voorzitter van de kerkenraad. 'In de eerste plaats zijn wij steeds meer een streekgemeente, met leden uit de wijde omgeving. Waar steeds meer kerken dichtgaan, is er in Ulrum een levendige gemeente ontstaan, waar mensen zich graag bij aansluiten.'

Het jaarboekje van onze kerken is en blijft een uitgave die – elk jaar weer – in een behoefte voorziet, en waarvan het belang voor zich spreekt: wie bij wil blijven voor wat betreft het kerkelijk leven kan hier weer helemaal terecht. Alle gegevens zijn weer up-to-date – voor zover dat mogelijk is in een wereld waarin wijzigingen en aanpassingen aan de orde van de dag zijn.

Intussen biedt het jaarboek ook weer een stuk bijgewerkte geschiedenis: kerken die groeiden, kerken die in ledental afnamen, kerken die sloten, dominees die met emeritaat gingen, dominees die een andere bediening kregen. Wie aandachtig leest, komt heel wat op het spoor. Daarbij helpen de statistieken die werden weergegeven om overzicht te houden.

Commentaar

  • Bedankt voor alles 2019-11-15 18:11:58

    Het wordt kinderen al van jongs af aan geleerd: 'Wat zeg je dan?' 'Dank u wel!' Het is een stukje...

  • Dankbaarheid 2019-11-08 18:38:07

    Zondagmorgen in Talma Hûs, een zorginstelling, vooral voor diegenen die lijden aan Alzheimer of...

  • De kerk leeft 2019-11-01 18:22:52

    Kleine zinnetjes blijven vaak hangen. Ik las onlangs dat de kerk niet aan het doodgaan is, maar...

  • Vol 2019-10-25 10:04:06

    Wat is er veel nieuws deze week waar ik iets mee zou kunnen. Opnieuw gaan de boeren in staking. Ze...