Wellicht herkent u het wel. Dat je iets verlangt en ernaar handelt terwijl je weet dat God dat niet goed vindt. Ook omstandigheden kunnen verlangens in ons wakker maken. Verlangens die we zelfs niet eens vermoed hadden.

Zoals het verlangen om in corona-tijden te gaan hamsteren ten koste van anderen. Op zich is het hamsteren begrijpelijk, want ten diepste is het een verlangen naar veiligheid. En met dat laatste is op zichzelf niks mis.

Wanneer we toegeven aan gedragingen of gedachten die immoreel zijn,  wijten we dat vaak een gebrek aan wilskracht.  Maar volgens de theoloog James Bryan Smith* (VS) bestaat er niet zoiets als wilskrácht. Je wil is niet zo zeer een kracht maar meer een soort scharnier dat alle kanten op kan, afhankelijk van een veelheid aan invloeden (lichamelijke toestand, mensen om je heen, je denken en geschiedenis etc.).

Overbekend die woorden, die door de predikant bij de Doop worden uitgesproken: ‘Ik doop je in de Naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest.’

Alleen, het noemen van de Naam van God, de Drie-enige, over een gedoopte wat houdt dat in?

 

 

In de Bijbel is de naam die iemand draagt - heel anders dan bij ons - een aanduiding van wat kenmerkend voor die persoon is. Wanneer je iemands naam kent, weet je wie die persoon is. Een opmerkelijk voorbeeld daarbij is de naamsverandering bij de geboorte van de jongste zoon van Jakob. Terwijl zijn moeder, Rachel, het kind aanduidt als ‘smartenkind’, noemt vader Jakob het juist ‘gelukskind’ - Ben-jamin! (Gen.35,18). In de naam klinkt het levensprogramma door.

 

Dit jaar herdenken wij dat Nederland vijfenzeventig jaar geleden werd bevrijd van de macht van Nazi-Duitsland. Nog steeds zijn er onder ons die de oorlog hebben meegemaakt. De komende maanden vertellen zij ons hun verhaal. Opdat wij niet vergeten .. Deze week het tweede deel van het verhaal van dr. en mevrouw Brienen.

 

 

Bevrijding van ons geboortedorp (2)

Zo werd het 5 mei 1945. We hoorden al vroeg het bericht, dat Duitsland had gecapituleerd.

 

Meester Bouma, onderwijzer aan de Hervormde School, was één van de eersten, die de rood-wit-blauwe vlag wilde gaan uitsteken aan zijn huis tegenover de school. Toen hij daarmee bezig was, kwam er een SS'er – Werkendam zat nog vol met Duitse militairen - aanlopen en verbood hem deze vlag op te hangen. Hij richtte zijn pistool op het hart van Bouma, die niets anders kon dan de vlag oprollen en inhalen.

 

Tommies

Mijn vader werd op de hoogte gesteld, dat Nederland bevrijd was en dat er twee Tommies – zo noemden we de geallieerden – op weg waren naar ons dorp. Mijn vader spoedde zich met heel wat inwoners naar de zuidgrens van Werkendam om de Tommies op te halen. Zo gebeurde het, dat de bevrijding ons dorp binnenkwam.

Mijn vader ging met de twee bevrijders naar het gemeentehuis en vanaf de trappen van het gemeentehuis kondigde hij te midden van de twee Tommies de capitulatie van de Duitsers af. We zongen met elkaar het Wilhelmus en toen ging het naar het hoofdkantoor van de Duitsers: mijn vader geflankeerd door de Tommies. Zo liepen we door de Hoofdstraat tot we kwamen aan het plein met de brug over het kanaal, dat midden door ons dorp liep.

Plotseling kwam er uit tegenovergestelde richting een SS'er op de fiets aanrijden. Hij wierp zijn fiets tegen de leuning van de brug, greep een handgranaat, ontgrendelde die en stond op het punt deze in de grote oploop van Werkendammers te gooien. Hoe snel het ging, is niet meer te achterhalen, doch een van de Tommies rende naar die Duitser en griste de handgranaat uit zijn hand en wierp die in het kanaal, dat midden door ons dorp stroomde. Daar barstte deze uiteen en zorgde voor grote waterstralen, die op het plein en de omringende huizen neerkwamen. Gelukkig werd er geen mens geraakt of verwond. Je moest er niet aan denken, dat de granaat in de toegestroomde menigte Werkendammers was neergekomen.

De Tommies arresteerden de Duitse militair, ontwapenden hem en namen hem verder mee naar het kantoor van de Ortskommandant .

Daar aangekomen heeft de Kommandant zich aan mijn vader en de Tommies overgegeven. In de komende dagen zijn alle Duitse militairen uit het Land van Heusden en Altena vertrokken.

 

Bevrijdingsfeest

Nu kon het feest van de bevrijding recht beginnen. De mensen kwamen uit hun huizen, de onderduikers uit hun schuilplaats en jong en oud verzamelde zich op de Hoofdstraat. Er werd gedanst en er werden veel vaderlandse liederen gezongen. De vlaggen versierden ons dorp.

Er werd ook direct begonnen het puin van de opgeblazen kerken en de molen te verwijderen en alles te herstellen.

Na twee of drie dagen werd er een samenkomst van leden van alle kerken georganiseerd. In de grootste boerenschuur kwamen we samen. De drie predikanten, Van Wieringen, hervormd, Jonker, gereformeerd, en M. Overduin, christelijk-gereformeerd, voerden er het woord. Deze drie predikanten hadden zich kort tevoren als gijzelaars gemeld bij de Duitsers, toen deze om het doden van een aantal Duitsers in de Biesbosch door leden van de BB-dienst, een tiental  Werkendammers zouden oppakken en fusilleren. De predikanten echter werden na enkele dagen wondervol vrijgelaten. Zo konden ze op de herdenkingsbijeenkomst spreken.

Van Wieringen was een heel vlotte spreker, Jonker een geleerde theoloog, maar Overduin won het toch van de drie. Hij was vroeger slager geweest, had zich innerlijk geroepen gevoeld tot de dienst van het Woord en was voorganger  geworden in de Oud Gereformeerde Kerk te Utrecht en later te Dordrecht. Na enige jaren was hij christelijk gereformeerd geworden en als predikant in Werkendam beroepen en bevestigd. Het was niet zo'n sterke prediker, maar op de bevrijdingsdag won hij het van de drie: hier bleek hij als een echte 'Overduin' bijzondere gaven te bezitten. Wij als christelijk-gereformeerden waren maar wat trots daarop; hij had het hart van de Werkendammers deze dag veroverd. Zo kreeg de bevrijding nog een positief effect voor ons als christelijk-gereformeerden!

 

T. Brienen, Hoogeveen

Het feest van de hemelvaart van de Here Jezus wordt lang niet door iedereen als feest ervaren. We mogen dan wel zingen: 'De dag van onze vorst brak aan. Zie Gods gezalfde Koning gaat tot zijn hemelwoning', het is doorgaans toch maar een kleine groep die zich op deze bijzondere dag in de kerk bevindt.

Komt dat door de donderdag, zo halverwege de week? Of misschien omdat de hemelvaart in een tijd van lucht- en ruimtevaart een moeilijk voor te stellen gebeurtenis is? Of, en dat is ook mogelijk,  omdat wij de betekenis van Jezus vertrek van de aarde zo weinig begrijpen? Anders dan Pasen lijkt de Hemelvaart niet veel invloed te hebben op ons persoonlijk geloof. Jezus is in de hemel, ver weg. Hij is er ‘ons ten goede’ zegt de belijdenis, maar daar houdt het mee op. Hemelvaart, moeilijk te begrijpen. Een weinig feestelijk afscheid. Ook een gebeurtenis met allerlei vragen.

 

Kasper Haar, geboren in 1954, woont sinds zijn achtste jaar in Kampen. Vanaf die tijd maakt hij daar ook deel uit van de christelijke gereformeerde kerkelijke gemeenschap. Hij houdt van muziek en van zingen en is een verwoed verzamelaar.

 

Als ik in een jaren-tachtig-wijk in Kampen het huis van verzamelaar Kasper Haar binnenstap, weet ik het gelijk: het gaat hier om een serieus geval. De kleine hal staat vol met dozen. Goed, we kunnen ons een weg banen, maar dat is het dan ook. En ook in de kamer waar we vervolgens belanden is weinig 'overige' ruimte. Er staat een mooi groot elektronisch orgel, twee klavieren met pedaal en een modern keyboard. Muziek hoort er bij. Zingen trouwens ook. In het raamkozijn staat een serie automodellen. Groot van formaat en niet van nu.

Commentaar

  • Randkerkelijk 2020-07-31 17:45:42

    ‘Je snapt nu hoe makkelijk het is randkerkelijk te worden.’ Het is een zinnetje uit een gesprek...

  • Black Lives Matter 2020-07-17 17:14:52

    De beweging Black Lives Matter is dagelijks in het nieuws. Dit is een internationale beweging die...

  • Leren 2020-07-03 18:45:08

    Discriminatie is een groot probleem. En het gaat veel verder dan alleen politiegeweld tegen...

  • 1 juli 2020-06-26 15:24:27

    Wat is er voor bijzonders aan deze datum? Ja, we mogen weer met honderd personen een kerkdienst...