Arjan van Essen heeft een roman geschreven, geïnspireerd door zijn eigen levensverhaal. Het boek volgt twee lijnen: aan de ene kant wordt het leven van de jonge Parre beschreven: een gevoelige jongen die op zoek is naar contact en heelheid. Die vindt hij meer buiten dan binnen, meer in de natuur dan bij mensen. Het boek loopt over van verwondering over de schepping, van verbeelding van wat er te zien en te vinden is voor wie goed kijkt. Parallel wordt het leven van de oudere ‘ik’ beschreven dat zich in twee werelden afspeelt: aan de ene kant is er het werk, de politiek, de kerk. Aan de andere kant is er het casino, de roulettetafel. Het boek laat de nuance zien van een gebroken leven. Hoe iemand aan de ene kant een betrokken collega kan zijn, een gerespecteerd lid van een gemeenschap – maar aan de andere kant ook een bedrieger en manipulator en hard op weg naar zijn eigen ondergang.

 

Hoezo zouden ze elke zondag moeten worden voorgelezen? Ze waren toch aan Israël gegeven? We leven toch niet meer onder de wet, maar onder de genade? De kerk mag toch niet bij de Sinaï blijven? De hele geschiedenis door zijn vragen gesteld bij de zin en betekenis van de tien geboden voor de christelijke kerk. Wat zeggen deze geboden ons vandaag?

In een aantal artikelen staan we stil bij deze geboden die in de wet van Mozes een centrale plaats innemen. Eerst enkele algemene opmerkingen.

Zaterdagavond om 18.00 uur luiden op Urk alle klokken. Een vriendelijke vermaning om het werk neer te leggen en je op de zondag voor te bereiden. Zondagmorgen om negen uur luiden de klokken opnieuw. Wakker worden. En dan om tien over half tien luiden ze weer. Tijd om naar de kerk te gaan. Veel mensen geven er gehoor aan. Zij die niet te ver van het kerkgebouw af wonen gaan te voet. Het is aangenaam druk op straat. En ruim anderhalf uur later is er weer diezelfde rustige drukte. ‘s Middags volgt hetzelfde ritueel. Vier uur luiden alle klokken. Tien over half vijf weer.

 

Mogen vrouwen aan de gemeente en aan de kerkdiensten leiding geven? Bijbelgetrouwe christenen beantwoorden die vraag verschillend. Daarom heeft Joël Boertjens, baptistenvoorganger, een studie over dit onderwerp geschreven: Allen voor Eén. Boertjens geeft veel aandacht aan de zwijgteksten (1Kor.14,34; 1Tim.2,11-14), maar luistert vooral naar wat de hele Bijbel zegt over de positie van de vrouw.

 

Een boek met liedteksten. Met onderaan de tekst de melodie waarop gezongen kan worden. Want dat is het doel van deze teksten: dat er gezongen wordt. Het zijn zeer rijke, schitterende liederen met grote diepgang en mooi taalgebruik. Liederen die wat mij betreft zeer bruikbaar zijn. Vooral omdat er veel gedicht is n.a.v. specifieke teksten of (vaker) personen. Dit aangevuld met liederen die gericht zijn op het kerkelijk jaar en liederen n.a.v. teksten van Bonhoeffer maakt het een schitterend geheel.

Commentaar

  • Week tegen de eenzaamheid 2020-10-23 17:01:52

    Je hebt al een tijdje wat vage klachten. Je been sleept wat, je vergeet steeds vaker waar je iets...

  • Kerk en overheid 2020-10-16 15:02:34

    Toen socioloog Leonard van ‘t Hul een jaar of vier geleden met zijn proefschrift aanving, kon hij...

  • Het nieuwe normaal 2020-10-09 12:13:57

    Zijn de sociaal - economische, ecologische en medische crises waarin wij ons bevinden, kansen om...

  • Achteruit 2020-10-02 17:28:34

    In opdracht van de generale synode heeft een commissie zich bezonnen op de impasse waarin de...