Dit jaar hebben mijn man Peter en ik ervoor gekozen een paar maanden langs de kust van Europa te reizen. Eerst rechtstreeks van het koude Nederland naar de zonnige Algarve in het zuiden van Portugal en vervolgens terug naar huis langs de kust.
Kan het met de leeftijd te maken hebben? Veel dingen die vroeger vaststonden, lijken nu te verschuiven. Zo voelt het voor veel mensen. Lag vroeger in het isolement onze kracht, vandaag moeten we een open houding aannemen naar de wereld om ons heen. Wie neemt tegenwoordig nog het ‘hellend vlak’ in de mond? Het schilderij waarop de brede en de smalle weg waren afgebeeld, zie je nergens meer hangen.
Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik niet geleefd word, maar leef? Wie laat mij zien hoe dat kan en wie kan daarin een voorbeeld zijn?
Op 4 mei a.s. herdenken we de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, van de koloniale oorlogen in Indonesië en van oorlogssituaties en vredesmissies nadien. Onder Nazi-Duitsland werden zes miljoen Joden omgebracht. Van de naar schatting 140.000 Joden die Nederland in mei 1940 telde, zijn er meer dan honderdduizend vermoord of door ziekte en uitputting om het leven gekomen.
Het Boek der Psalmen bevat een collectie liederen die de aandacht vangen vanwege één woord: hammaälôth. Maar liefst vijftien psalmen op rij hebben deze aanduiding: de psalmen 120 tot en met 134. Het blijken drie handen vol gezangen voor onderweg te zijn.
In de oude Statenvertaling wordt het Hebreeuwse woord nog onvertaald gelaten. ‘Een lied Hammaälôth’ staat er boven deze vijftien psalmen. Latere bijbeluitgaven geven wel een vertaling. Maar heel verschillende: een bedevaartslied (NBG 1951), een pelgrimslied (HSV/NBV21), Zang van de opgangen (Naardense Bijbel). Daarmee wordt al iets zichtbaar dat het nog niet zo makkelijk is precies aan te geven waar dit opschrift naar verwijst.
