Elk voorjaar, meestal in maart, is er op een donderdagavond een vergadering van de classis Hoogeveen. Zo ook twee weken geleden. Ik mocht als scriba aan de leidende kant van de vergadertafel zitten. Er stonden heel wat zaken op de agenda, maar gelukkig hadden we als moderamen de vergadering goed voorbereid. Zo konden we in lastige zaken die nogal wat rustig denkwerk vragen de classis vast dienen met een voorstel voor behandeling. En zo verliep de vergadering voorspoedig. Alle zaken werden behandeld, de agenda werd netjes afgewerkt en om 21.30 uur waren we klaar.

Wereldvreemd is de Bijbel niet. Neem bijvoorbeeld de brief aan de Romeinen. Daarin lees je: ‘Als ik het goede wil doen, is het kwade dicht bij mij.’ Het is een tamelijk precieze typering van de situatie waarin de internationale hulporganisaties zich bevinden. Wat een pijnlijke onthullingen. Het kan kennelijk altijd nog schrijnender. De #MeToo-beweging bracht al veel pijn en machtsmisbruik aan het licht. Maar dat er seksfeestjes werden georganiseerd op de puinhopen van een aardbeving, heeft veel mensen woedend gemaakt. Massaal stoppen gevers hun donaties en regeringen hun subsidies.

Volgende week dinsdag ’s middags om kwart over vier is het overal op de wereld even lang licht. Dat fenomeen noemen we de lente-equinox. Voor ons op het noordelijk halfrond worden de dagen dan steeds langer. De donkere winter ligt achter ons, de zon is steeds meer te zien.

Emma vindt het saai in de kerk, dominee. Wat gaat u daaraan doen?   

In de kerk moet vandaag alles begrijpelijk en kinderlijk eenvoudig zijn. We hebben kinder- en jeugddiensten, kindernevendiensten, laagdrempelige diensten in Jip- en Janneketaal. Een kind moet het kunnen begrijpen. Anders haakt het af. En zijn ouders ook vaak. De kerk wordt geïnfantiliseerd. Het kind regeert.