Sinds ‘Corona’ is er veel veranderd. We blijven thuis, werken thuis of we werken juist heel hard in een ‘vitaal beroep’. Denk aan de zorg en het onderwijs, aan schoonmakers en vakkenvullers. Wat ook anders is, is hoe we met elkaar omgaan. We zien elkaar nauwelijks, alleen op veilige afstand, contacten lopen voornamelijk via ‘social media’. Kerkdiensten zijn er nauwelijks, en als ze gehouden worden is het met een minimaal aantal gemeenteleden.

Dit weet u natuurlijk allemaal wel, het gaat nergens anders over. Alles wordt verdrongen door ‘Corona’, zelfs van oorlogen en andere rampen en plagen horen we maar weinig. Hoe gaat het met vluchtelingen, met de oorlogen in Syrië en Jemen, met de  sprinkhanenplaag in Afrika?

 

Het leven is anders geworden. Dat vraagt ook om andere gewoontes. Wát moeten we nú doen? Er is geen eenvoudig antwoord. We worden vooral in veel opzichten belemmerd. Zelfs in de zondagse samenkomst. Je gelooft het bijna niet. Maar misschien kunnen we nu ook nieuwe dingen ontdekken. Bidden helpt daarbij. We hebben hier in huis de vaste gewoonte om 's morgens drie of vier kranten door te nemen. Dat doen we nog steeds. Alleen stellen we nu, naar aanleiding van de berichten, een gebedslijst samen. Dat kan personen, landen of situaties betreffen. Later in de morgen nemen we tijd om samen te bidden. Ieder de helft van het lijstje. Woensdag 16 april stond Ecuador op de lijst. In de Volkskrant lazen we een verschrikkelijk bericht. 'In Ecuador ruik je de dood op straat'. De ontbindende lijken liggen er zomaar buiten. De overheid kan het niet meer aan. 'Het zijn er eenvoudigweg te veel'.

  

Zondag is het Pasen: 'Jezus leeft en ik met Hem.' Sterven is voor wie gelooft, een doorgang naar het echte leven! Hoezo zou je moeite hebben het aardse bestaan los te laten? Wie verlangt niet naar écht leven? Zo deed ook Paulus. Hij verlangde daarnaar. Bij Christus zijn die ook voor hém de weg van passie, diepste nood en dood had volbracht. Dat achtte hij het allerbeste.

De Verenigde Naties hebben 21 maart uitgeroepen tot de jaarlijkse internationale dag tegen racisme en discriminatie. Zo’n dag lijkt me goed voor een land als Noord-Korea, maar niet nodig voor ons eigen land. Wij zijn niet racistisch en wij discrimineren niet.

Ik schrijf dit commentaar op de dag nadat premier Rutte, bijgestaan door andere ministers uit het kabinet, bekend maakte dat de voorzorgsmaatregelen in Nederland nog weer verder worden aangescherpt. We weten het allemaal: anderhalve meter afstand. Geen (grote) samenkomsten meer. En handen wassen. Handen wassen. En nog eens handen wassen.

We snappen het (neem ik aan) allemaal, en we doen er allemaal ook aan mee. We worden er toe opgeroepen. Vermaand. En als het nodig is wordt er ‘gehandhaafd’. Want het raakt ons allemaal. En we moeten allemaal ons steentje bijdragen. Ook als kerken. Kerkdiensten worden afgelast omdat het niet veilig is. We houden het allemaal aan: social distancing. Afstand bewaren! Anderhalve meter!

 

Commentaar

  • Randkerkelijk 2020-07-31 17:45:42

    ‘Je snapt nu hoe makkelijk het is randkerkelijk te worden.’ Het is een zinnetje uit een gesprek...

  • Black Lives Matter 2020-07-17 17:14:52

    De beweging Black Lives Matter is dagelijks in het nieuws. Dit is een internationale beweging die...

  • Leren 2020-07-03 18:45:08

    Discriminatie is een groot probleem. En het gaat veel verder dan alleen politiegeweld tegen...

  • 1 juli 2020-06-26 15:24:27

    Wat is er voor bijzonders aan deze datum? Ja, we mogen weer met honderd personen een kerkdienst...