Sommigen weten meteen wat het eerste woord betekent: zachte karamel, een lekkernij gemaakt van boter, suiker en melk of room. Maar dit Engelstalige woord betekent ook: knoeien, eromheen draaien, ontwijken, en in elkaar flansen.

Sta er eens bij stil, bij wat er eigenlijk gebeurt aan het eind van de kerkdienst …!

Je komt in de kerk om daar – even uit de drukte van het leven van elke dag vandaan – op adem te komen in de ruimte die God in zijn genade geeft. Je mag op-ademen in de vergeving en verzoening die te vinden is in Christus. Je mag het evangelie indrinken, soms zelfs letterlijk in de tekenen van brood en wijn: het evangelie dat zegt dat Gods liefde groter is dan jouw schuld, en dat Hij jou in Christus wil aanzien …! Je komt omdat je zonder God niet kunt!

‘Ik sta voor de deur en ik klop’. Een bekende bijbeltekst. Wat doe je dan? Doe je open? Bereid je een maaltijd? Geef je nieuwe kleren? Of…

Als we om ons heen kijken, zien we dat die vraag best wel actueel is. Jongens en meisjes, geboren in Nederland, ouders een aantal jaren geleden gevlucht uit Armenië, Syrië of de binnenlanden van Afrika. Of, een stuk karton in een verlaten portiek in de grote stad met daarop een ineengedoken slapende man. Mensen die omwille van hun geloof in de verdrukking zijn gekomen. Armoede en vervolging. Voor ons vaak moeilijk voor te stellen hoe ingrijpend dat is. Iets voelen we van de angst en het lijden wanneer we met hen in gesprek gaan. Doen we dat? Zien we ze staan?

Afgelopen weken was het de tijd van de jaarlijkse CITO-toets. Niet alleen in groep 7 en 8, maar vanaf groep 1: de hele basisschool werd getoetst. Alle uitslagen worden komende weken in rapporten vermeld en met ouders besproken tijdens 10-minuten-gesprekken. Zo krijgen ouders weer iets meer inzicht in wat hun kind kan en waar het staat. Het is maar goed dat kinderen op de basisschool leren om te gaan met de spanning van toetsen. Want op het voortgezet onderwijs zijn er elke week toetsen. Zo worden onze kinderen gevangen in cijfers en scores.

 

Elke morgen vallen er bij ons een aantal kranten op de mat. Een stroom aan informatie. Daar moet veel werk voor worden verricht. Journalisten zwerven de wereld over. Het gaat niet altijd goed. Turkije zette vorige week een Nederlandse journaliste het land uit. Een jonge talentvolle vrouw. Nou ja, denk je, als je zo’n kop leest, Turkije zet wel meer journalisten het land uit. Je boft nog als ze je daar de deur wijzen. Veel collega’s zitten daar lange gevangenisstraffen uit. Maar doorlezend lijkt de zaak hier ingewikkelder, pijnlijker te liggen. Er was sprake van een relatie met een man die behoorde tot ‘al Nusra’, een terroristische organisatie, die niet onder doet voor Isis. De man in kwestie is hier in Nederland opgepakt. Hij is enkele jaren geleden met medewerking van de journaliste ons land binnengesmokkeld.

Journalistiek is in veel opzichten een gevaarlijk beroep. Vorig jaar werden er 81 journalisten vermoord. Vooral onderzoeksjournalisten hebben het zwaar. Veel machtige mensen houden niet van de waarheid. Ze willen de waarheid er onder houden. Onderzoeksjournalisten willen de waarheid aan het licht brengen. Gevaarlijk dus. Een ander gevaar lijkt ook altijd aanwezig. Het gevaar dat de journalist zelf een loopje met de waarheid neemt. Hij zuigt bijvoorbeeld gewoon een verhaal uit zijn duim. Kort geleden bleek een zeer gerespecteerde Duitse journalist veel van zijn verhalen zelf verzonnen te hebben. Hij had met die verhalen ook nog journalistieke prijzen gewonnen. Een klap voor de hele beroepsgroep. En dan is er dus nog het gevaar van foute vriendjes.

De uitgewezen journaliste had niet alleen een relatie met een terreurverdachte, ze heeft ook een mening over terrorisme. ’De term terrorist zegt me inmiddels helemaal niets meer. En het kwaad evenmin.’ Dat is een pittige. Een soort extreem relativisme. Er is geen goed en geen kwaad. In Joodse kringen lijden ze daar ook onder. Na zeventig jaar herdenken is er een trend om zowel daders als slachtoffers te herdenken. Beide groepen zijn immers slachtoffers. Maar als je hele familie de gaskamer is in geknuppeld denk je daar toch iets anders over. Dat geldt ook voor de Jezidi- gemeenschap en voor de christenen in het Midden Oosten die bijna door Isis zijn uitgeroeid. De term terrorist is huiveringwekkend.

Krijn de Jong, Urk

Commentaar

  • Michazondag 2019-10-18 17:32:23

    Ieder jaar in oktober is er de Michazondag. In Micha 6, 8 staat: ‘Er is jou, mens, gezegd wat goed is,...

  • Spirituele oecumene 2019-10-11 17:41:39

    Waarschijnlijk was in de Ichthuskerk in Amersfoort niet eerder de wereldkerk zo breed...

  • Een feestje 2019-10-04 16:58:17

    Het Nederlands Dagblad (ND) vierde feest. Afgelopen zaterdag 28 september in Amersfoort. Het ND...

  • Moord en recht 2019-09-27 17:35:43

    Ons land werd opgeschrikt door de moord op strafrechtadvocaat Derk Wiersum. Een verschrikkelijk...