Ik moet vaak denken aan al die kinderen die overal op aarde meegesleurd worden. In het land waar ze geboren werden, is het niet meer veilig, en daarom zijn ze door hun ouders meegenomen op hun vlucht: weg uit de ellende, weg uit het geweld, weg uit het gevaar. Die kinderen kunnen daar niets aan doen.

Ze zijn geboren in een wereld waar het ‘hart’ uit verdwenen is. Ze leven in een wereld en in omstandigheden waarin het geen zin lijkt te hebben om te dromen, omdat de hoop waarover het in dromen gaat al kapotgeslagen werd, nog voordat er gedroomd kon worden.

 

 

Sinds ‘Corona’ is er veel veranderd. We blijven thuis, werken thuis of we werken juist heel hard in een ‘vitaal beroep’. Denk aan de zorg en het onderwijs, aan schoonmakers en vakkenvullers. Wat ook anders is, is hoe we met elkaar omgaan. We zien elkaar nauwelijks, alleen op veilige afstand, contacten lopen voornamelijk via ‘social media’. Kerkdiensten zijn er nauwelijks, en als ze gehouden worden is het met een minimaal aantal gemeenteleden.

Dit weet u natuurlijk allemaal wel, het gaat nergens anders over. Alles wordt verdrongen door ‘Corona’, zelfs van oorlogen en andere rampen en plagen horen we maar weinig. Hoe gaat het met vluchtelingen, met de oorlogen in Syrië en Jemen, met de  sprinkhanenplaag in Afrika?

 

Dit is de derde keer dat ik een Commentaar over rust schrijf. Maar aangezien de vorige al een jaar of drie geleden is, durf ik het nog wel een keer aan. Hoewel ik besef dat je altijd moet oppassen dat dit soort kolommen niet teveel gevuld worden met stokpaardjes…

Het leven is anders geworden. Dat vraagt ook om andere gewoontes. Wát moeten we nú doen? Er is geen eenvoudig antwoord. We worden vooral in veel opzichten belemmerd. Zelfs in de zondagse samenkomst. Je gelooft het bijna niet. Maar misschien kunnen we nu ook nieuwe dingen ontdekken. Bidden helpt daarbij. We hebben hier in huis de vaste gewoonte om 's morgens drie of vier kranten door te nemen. Dat doen we nog steeds. Alleen stellen we nu, naar aanleiding van de berichten, een gebedslijst samen. Dat kan personen, landen of situaties betreffen. Later in de morgen nemen we tijd om samen te bidden. Ieder de helft van het lijstje. Woensdag 16 april stond Ecuador op de lijst. In de Volkskrant lazen we een verschrikkelijk bericht. 'In Ecuador ruik je de dood op straat'. De ontbindende lijken liggen er zomaar buiten. De overheid kan het niet meer aan. 'Het zijn er eenvoudigweg te veel'.

  

Commentaar

  • Urk en de grondwet 2021-04-09 15:52:04

    De relatie tussen kerk en staat blijft spannend. De relatie tussen de kerk en de journalistiek...

  • De opname 2021-03-26 16:00:34

    In Amerika kom je auto’s tegen voorzien van een sticker met daarop de tekst: Let op, als de opname...

  • Geroepen tot stemmen 2021-03-12 16:12:03

    Op woensdag 17 maart a.s. worden wij geroepen onze verantwoordelijkheid in het politieke leven te...

  • Kerk in de wereld 2021-02-26 18:10:23

    Aanstoot of getuigenis?   Onlangs las ik iets dat me aan het denken zette en me onrustig maakte. Het komt...