Intriest natuurlijk, als broers in Christus elkaar voor de rechter slepen. Waar blijft dan de extra mijl, die de Heer ons vraagt te gaan? Of is die mijl wel bewandeld, maar is de stap naar de rechter de enige optie? Ook voor Peter Gort?           

Het ND van vrijdag 12 januari bericht het volgende over hem. Gort werd in 2005 als predikant bevestigd en raakte een jaar later arbeidsongeschikt. In 2008 kwam hij terug, maar ontstond er tussen hem en de kerkenraad een ernstige vertrouwensbreuk, die in 2010 leidde tot zijn ontslag. Hij vocht zijn ontslag aan, maar de kantonrechter stelde de kerkenraad in het gelijk. Gort ging in beroep bij het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden.      

Met klem ontraden van een Bijbelvertaling. Onze synode deed het in 2007. Inmiddels moet je je afvragen of dat dringende advies ook uitgesproken moet worden over de Statenvertaling. En ook voor de herziene versie ervan? Schrik niet: ik maak – zo u mij toestaat – een grapje.

Het is de tijd van het ‘gelukkig nieuwjaar’ wensen. Het gaat me nu niet om de discussie of die wens te mager is ten opzichte van ‘gezegend nieuwjaar’ of ‘veel heil en zegen’. Het gaat me nu juist om het woord ‘gelukkig’. Onlangs las ik een artikel over geluk. Daarin kwam Buthan ter sprake. Buthan is een landje van circa 700.000 inwoners, liggend in de Himalaya tussen China en India. Het is een van de armste en minst ontwikkelde landen ter wereld. De koning van Buthan gebruikt voor zijn land de term Bruto Nationaal Geluk: welvaart is niet alleen een economische term. Het gaat om meer. Van belang zijn ook geestelijke en sociale ontwikkelingen. Wat zegt het van een bevolking als het Bruto Nationaal Product bedrag X is? Nederlanders zijn welvarend en staan in lijstjes van de gelukkigste landen ter wereld steevast in de top tien. Vreemd -  als ik tegelijk weet dat een op de zeven werknemers last heeft van burn-out verschijnselen. Veel mensen zijn in meer of mindere mate ‘op’. Ondertussen – verbazingwekkend! - doet Buthan het op de bekende lijstjes lang zo slecht niet. Wat is geluk?

Op het moment dat ik dit commentaar schrijf kijk ik vanuit mijn studeerkamer uit op een wit grasveld. De dooi is inmiddels ingevallen, maar ondertussen ligt de sneeuw er nog. We hebben net twee dagen met code geel-oranje-rood achter de rug. De kinderen hebben zich heerlijk vermaakt met de sneeuw. Ze willen alleen maar buiten spelen. Sneeuwpoppen maken, sneeuwballen gooien, dansen, springen, rennen, vliegen. Ze voelen geen kou en lijken niet moe te worden. Ze komen doorweekt thuis, gooien de kleren uit, trekken een pyjama aan en gaan voor de verwarming zitten, helemaal voldaan.

 

Commentaar

  • Magnetiseur 2018-08-17 08:03:57

    Je moet wel bijna zeventig zijn om je de sensatie te kunnen herinneren die het werk van de...

  • Het wonder van Renswoude 2018-08-03 17:40:33

    Bij de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen ging de ChristenUnie in Renswoude van één naar vier...

  • Kerktoren 2018-07-20 18:10:05

    We zien ze: bewust of onbewust. Waar we in Nederland ook gaan, we zien kerktorens. Als je erop...

  • Plasticsoep 2018-07-13 18:57:30

    Soms kan een krantenartikel je erg verontrusten. Dat deed het artikel van de politicoloog Michiel...