{mosimage}Toen ik in februari 2011 in Drachten begon met de behandeling van mijn onderwerp ‘Apocalyptische Bijbelgedeelten’, waren cursusleider en cursisten samen overtuigd van de actualiteit van het onderwerp. Het was immers de tijd van de aardbeving in Japan, gevolgd door de tsunami en dreigende berichten over getroffen kerncentrales. De beelden van verwoesting en dood brandden op ons netvlies. Daarbij kwamen de berichten en beelden uit Tunesië en Egypte en de verhalen over toenemende onrust in andere landen van het Midden-Oosten – inderdaad: rondom Israël! Apocalyptische romans als van Tim Lahaye en Randy Alcorn gingen in Amerika ineens weer als zoete broodjes over de toonbank. Zowel de Duitse premier Angela Merkel als onze eigen premier spraken over apocalyptische beelden en gebeurtenissen. Kortom, er was volop aandacht voor het onderwerp.

Met de aanduiding ’apocalyptische Bijbelgedeelten’ bedoelen we gedeelten uit Gods Woord die ons (bepaalde facetten van) de toekomst onthullen. De meesten van u zullen dan onmiddellijk denken aan het laatste Bijbelboek, dat in het Grieks de naam ‘Apocalyps’ draagt: de Openbaring van Johannes. Maar we kunnen ook aan andere Bijbelgedeelten denken, zoals de boeken van Daniel, Ezechiël en Zacharia in het Oude Testament. Voor mijn onderwerp had ik gekozen voor wat de Bijbel zegt over de dagen van Noach en Algemene Zendbrieven van Jakobus, Petrus, Johannes en Judas. Daarnaast hebben we geluisterd naar het onderwijs over de laatste dagen van de Heere Jezus Zelf, zoals we dat vinden in de Evangeliën.

De kerk ligt onder vuur en niet alleen de kerk. Ook andere geloofsstromingen als de Joodse en de Islam. Men protesteert tegen Wilders en zijn grove beledigingen aan het adres van Moslims. Ondertussen doen  andere politici  hetzelfde, zonder dat kennelijk zelf op te merken. Kritiek kan er zijn. Zeker als er misstanden zijn. Terecht dat misstanden in de RK aan de kaak worden gesteld. Opmerkelijk is dan wel dat de indruk wordt gewekt dat heel de RK en alle kerkdienaren zich schuldig gemaakt hebben aan seksueel misbruik of daarvan hebben geweten en het met de mantel der liefde hebben bedekt. Zo wordt de kerk gecriminaliseerd. Alsof alle gelovigen boeven zijn. Met de discussie over onverdoofd slachten komen de Joodse en Islamitische gelovigen in de verdachtenbank te staan als dierenbeulen. Met grote stelligheid wordt beweerd dat wetenschappelijk is bewezen dat onverdoofd slachten meer stress en pijn oplevert dan verdoofd slachten.

{mosimage}De Open Dagen zijn weer achter de rug. Dus lijkt een artikel over Christelijk / Gereformeerd Onderwijs mosterd na de maaltijd. Ik realiseer me echter, dat de keuze niet alleen valt op de Open Dagen, maar dat die keuze eerder en ook telkens weer moet worden gemaakt. Gaan voor Christelijk / Gereformeerd onderwijs moet een gerichtheid zijn van ouders en in die zin een vanzelfsprekendheid. In de lijn van de doopbeloften, in de lijn van ons opvoedingsdoel willen wij onze kinderen onderwijzen en vormen. Die kansen zijn er (nog).

Ik merk dat de keuze voor een christelijke / gereformeerde school niet vanzelfsprekend meer is. Steeds meer speelt een rol de sfeer van de school, de aansluiting bij een groep en de nabijheid. Het offer van het verre reizen en de kosten daarvan willen we steeds minder brengen. Soms is dat gemotiveerd vanuit een persoonlijke ervaring: ‘Ik heb altijd bij dag en dauw op pad moeten gaan, door weer en wind moeten fietsen; dat doe ik mijn kind niet meer aan.’ Soms is het gemotiveerd vanuit een andere opstelling ten aanzien het christelijke in het onderwijs. Het christelijke in het onderwijs wordt gezien en beleefd als een niet noodzakelijk en niet fundamenteel gegeven. ‘Dat doen we thuis wel en in de kerk.’ Soms stellen we ons tevreden met een school voor ons kind, ook als we weten dat er ‘niet zoveel meer aan gedaan wordt’ of zelfs modernistische ideeën op die school worden uitgedragen. Ik zeg dus niet dat die keuze oppervlakkig en lichtvaardig gemaakt wordt. Integendeel, juist heel bewust. Voor mij maakt dat het juist nog onbegrijpelijker. Wie stelt zijn kind nu bewust gedurende vele uren buiten de reikwijdte en de invloed van het Evangelie voor vele uren (minimaal 1040 uur per jaar in het voortgezet onderwijs).

{mosimage}Nadenken over goed en kwaad gebeurt altijd en overal, ook aan universiteiten en hogescholen. In Nederland was ethiek honderd jaar geleden nauw verbonden met de theologie. Maar daarna heeft ze zich steeds meer daarvan losgemaakt. Ze is op eigen benen gaan staan en heeft zich een plaats verworven binnen allerlei opleidingen en takken van wetenschap.

'Mag een jongeling op de dag des Heeren zijn beminde bezoeken?' Deze vraag komt ruim een eeuw geleden aan de orde in een vragenrubriek van een theologisch tijdschrift. Op de voorkant van dat tijdschrift staat een geopende Bijbel afgebeeld. De boodschap is duidelijk: de heilige Schrift is het beslissende richtsnoer voor geloof en leven. In overeenstemming daarmee wordt de bovengenoemde vraag beantwoord: 'Welzeker, een jongeling mag op den dag des Heeren zijne beminde bezoeken. Als hij tenminste daardoor niet genoodzaakt is den openbaren godsdienst te verzuimen'. Dit antwoord is kenmerkend voor de toen geldende gereformeerde levensstijl. Maar de tijden zijn veranderd. In de jaren tachtig van de vorige eeuw bevat het tijdschrift dat inmiddels de naam Gereformeerd Theologisch Tijdschrift draagt, een artikel over kernwapens. In dit artikel speelt de Bijbel geen enkele rol van betekenis.

{mosimage}Er is veel discussie over de presentie van de islam en haar aanhangers in Europa en, dichter bij, in Nederland. Opvattingen lopen ver uiteen. De gemoederen kunnen bij een bespreking van standpunten uitermate verhit raken. Ook als kerk hebben wij daar mee te maken. Moslims wonen onder ons en de media berichten bijna dagelijks over hen. Wat is onze visie op de islam en onze houding tegenover moslims? Laten we ons daarbij leiden door Bijbelse principes of ‘dobberen we stuurloos rond en waaien we met elke wind mee, met wat er maar verkondigd wordt’ (Efeze 4:14)? Gaan we eigen gekozen en wereldse wegen of gaan we een weg die iets zichtbaar maakt van de weg die onze Heer en Heiland ging?
‘Bouwen aan respect met passie voor waarheid.’ Wie de website van Evangelie & Moslims bezoekt krijgt deze slogan onmiddellijk te zien. Kort wordt aangegeven waar deze stichting voor staat t.a.v. de omgang met moslims in onze samenleving. Het doel is de lezer te prikkelen dieper over de woorden na te denken en zelf een standpunt te bepalen.

Commentaar

  • Zijn kerk 2020-09-25 15:23:09

    Soms denk je na over wat je eigenlijk zegt. En vraag je je af of je de dingen wel goed zegt. Dat...

  • OUDERS WAAR ZIJN JULLIE? 2020-09-18 17:51:34

    Deze kop, inclusief hoofdletters, komt uit een tweet van de burgervader van Zoetermeer, Charlie...

  • Waar was jij? 2020-09-11 17:09:52

    Vorige week was het vijf jaar geleden dat Angela Merkel haar overbekende woorden sprak in verband...

  • Deepfake 2020-09-04 17:01:11

    Wat fake news of, in goed Nederlands, nepnieuws is, weten de meeste mensen zo langzamerhand wel....