Herman Selderhuis is de grootste refo die ik ken. Hij staat aan de top van Refo500. In 2008 verscheen er een biografie van zijn hand over Calvijn. En dan nu een levensbeschrijving over Maarten Luther. In de inleiding noemt Selderhuis Luther een moeilijk mens, niet alleen voor zijn tegenstanders, maar ook voor zijn vrienden. Hij had geregeld woede-uitbarstingen, gebruikte grove taal, was halsstarrig en ondiplomatiek en had een groot ego. Om dit alles zei Calvijn, dat we hem maar moeten nemen zoals hij is, omdat hij ons het evangelie heeft teruggegeven. Hij kon dat alleen doen, omdat hij het eerst gevonden had, na lang zoeken. Hij was een mens op zoek naar God. Hij was ook een mens, met een grote rijkdom aan gedachten en schitterend taalgebruik, aanstekelijke humor, een aandoenlijke geloofsstrijd en prachtige troostwoorden. Een mens met roepingsbesef en daadkracht die enorm veel gepubliceerd en gepresteerde heeft.

'Daar heb ik een goed gevoel bij', is een uitdrukking die we nogal eens horen. Het gevoel werkt voor velen als een geweten. Wie zou tegen zijn emotie in willen gaan? Anderen zeggen: 'Ik weet wat ik doe.' Maar weten we altijd echt wat we doen? Weten we welke levenswijze past bij de echte werkelijkheid? Of leven we in een schijnwerkelijkheid, en passen we onze manier van denken en leven daarop aan?

Vrijheid is een groot goed. De Bijbel spreekt daarover, en vertelt ook wat ware vrijheid is: leven naar de orde die God heeft gegeven! In die orde heeft de mens een belangrijke plaats ontvangen. Hij kan pas tot zijn doel komen als hij zich daarnaar schikt. Alleen zo kan hij bloeien en vrucht dragen. Maakt hij zich daarvan los, dan verliest hij zijn vrijheid. Echt vrij ben je alleen binnen de goede orde die God heeft gemaakt.

Hoe vandaag kerk-zijn? Gaat het bij geloven alleen maar over ‘zondevergeving’ en ‘hemel’? En doet vaak alleen ons ‘hoofd’ maar mee?

In zijn nieuwste boek Verlangen naar het goede leven, begint Douma bij datgene waar Jezus voor gekomen is: Ik ben gekomen om jullie het volle leven te geven (Joh.10,10-11). In de kerk mag en moet het dáárover gaan. Over leven dat weer gaat stromen, gaat opbloeien en dat tot bestemming komt.

Zesentwintig mannen waren donderdagavond 2 maart 2017 bij elkaar in Hoogeveen. Het waren de afgevaardigden naar de classisvergadering, predikanten, een evangelist, ouderlingen en diakenen. Behalve een plaatselijke gemeente is er immers ook ons kerkverband. Een classisvergadering is een goede manier om verbondenheid met elkaar te ervaren. Dat geldt niet alleen voor de gemeentepredikanten die hun collega’s niet wekelijks zien en hier even bijpraten. Ook voor ouderlingen en diakenen is het goed hier te zijn en elkaar te ontmoeten. De eerste ontmoeting is er al door samen te bidden en kort een gedeelte van de Bijbel te overdenken. Meestal wordt er ook gezongen.