ImageHet is bijna kerst. Voor mij eindelijk weer de periode waarin ik de Messiah ?legaal? grijs kan draaien. De Messiah heeft voor mij een bijzondere lading, in 2004 werd bij mij een ongeneeslijke hersentumor geconstateerd. Mijn toekomst was weg. In de Messiah van Georg Friedrich Händel vind ik hoop.

Toen ik een jaar of 12 was hoorde ik voor het eerst bewust de ?Young Messiah? van Tom Parker. Ik kan mij herinneren dat we aan het eind van groep 8 van de basisschool een uitvoering op videoband gingen kijken. De zangeres Vicky Brown was toen net overleden. Dat was iets raars, iets mysterieus voor mij. De muziek had daardoor een bijzondere lading. Het maakte een diepe indruk op me.

Rond mijn 13e verjaardag op 30 november 1991 namen we ons als gezin voor naar een amateur uitvoering van de ?Young Messiah? te gaan. Op 12 december overleed zeer plotseling mijn vader. We besloten toch naar de uitvoering te gaan. U kunt zich voorstellen dat het een zeer emotionele avond werd. De troostende woorden in de tekst van de liederen, de mooie muziek. Het riep een basaal gevoel van rust in mij op. Verdriet, gebrokenheid, erg emotioneel, maar ook rust. De ?Young Messiah? is sindsdien bijzonder waardevol voor mij geworden.

ImageHet is 24 december 1943. Het is nog vroeg in de morgen. In een straat in Amsterdam is geen sterveling te zien. Het is stil en de sneeuwvlokken spelen hun koude winterspel. Maar dan, plotseling, wordt de stilte wreed doorbroken. Een Duitse patrouille rijdt de straat in en stopt voor ??n van de huizen. Soldaten springen uit de wagen en bonzen op de voordeur. Er wordt geschreeuwd en gevloekt maar er wordt niet open gedaan. Even verderop wordt wel voorzichtig een deur geopend en daar tegenover verschijnt een gezicht van achter het gordijn. Enkele mensen kijken angstig en verschrikt naar wat er in hun straat gebeurt. Dit is een razzia. De soldaten breken met bruut geweld de deur open en stormen de trap op. Er wordt gegild en geschreeuwd en even later staat een hele familie op straat. De buren kennen dit joodse gezin.
Roos, het kleine meisje, is de jongste. Ruw worden ze samen de legerwagen ingeduwd. Ronkend rijdt de auto de straat uit. De buren staan stil bij elkaar en praten na over dit gruwelijke voorval. Daarna wordt het weer stil in de straat. Het is alsof er niets is gebeurd.
Een paar maanden later vertrekt een trein naar Auswitch. Roos en haar familie zitten in een volgepropte wagon. De reis is lang en langzaam aan verdwijnt de  trein uit het gezichtsveld de nacht in. De duizenden sterren aan de donkere hemel reizen mee.

ImageHet wordt tijd dat we proberen een concreet antwoord te geven op de vraag of de genade verandert en of wij nog wel weten wat genade is. Maar al te vaak klinkt immers de reactie van gemeenteleden op een ?gewone? preek, waarin de Schriften opengingen tot op het hart van God en het hart van de zondaar: ?Dit horen wij niet meer!? En die klacht klinkt van alle kanten. Weer onderstreep ik dat dit verhaal een persoonlijke kleur heeft, waarbij ik mijn best doe te voorkomen dat lezers namen in kunnen vullen. Daar gaat het immers niet om. Het gaat om een teruggang in de prediking van de genade, die aan alle kanten, zij het met verschillende accenten, merkbaar is.

Ik begin met een voorval uit mijn vroege ambtelijke jaren. Met een oudere en ervaren collega was ik ergens op kerkvisitatie geweest. Tijdens het gesprek over de prediking uitte een ouderling zijn zorg over de prediking ter plaatse. Hij miste regelmatig zaken die naar zijn overtuiging niet gemist konden worden. Het werd een indringend gesprek. Onder weg naar huis zei mijn collega: ?Die broeder had wel gelijk. De zaken die hij mist, mogen niet gemist worden.?
Een ander signaal. Tijdens een vergadering luchtte ??n van de vroegere hoogleraren die zelf niet meer preekte, zijn ongenoegen over de preken die hij de laatste tijd gehoord had: ?Als er altijd zo gepreekt werd, ging ik niet meer naar de kerk?.

ImageOnze maatschappij drijft op netwerken. Letterlijk onder of boven de grond is ons huis en ons leven verbonden met tal van bedrijven, instanties en medemensen. Via de computer kan dat tot in het oneindige worden doorgetrokken. Bedrijven bestaan voor een deel bij de gratie van netwerken. Geen wonder dat ze goed zorgen voor hun ?relaties?. Op die manier blijf je op de hoogte en leer je van ontwikkelingen; blijf je betrokken bij wat gedaan kan en moet worden. Zo sleep je werk in de wacht. We spreken over het ?old boys network?, wanneer het gaat om het vinden van geschikte kandidaten voor het invullen van zgn. topfuncties. Steeds meer christenen gaan het belang inzien van netwerken. Het is de manier waarop zij hun christen-zijn vorm geven nl. open en betrokken op andere christenen en op de wereld. Met als doel: Gods Koninkrijk zichtbaar te maken en te doen baanbreken in een gebroken wereld. Er zijn er steeds meer die zich een netwerkchristen zouden kunnen noemen. Misschien u en jij wel.

De vorige keer attendeerde ik op tal van organisaties die samenwerken en die opzettelijk een netwerk willen vormen. Deze keer wil ik de nadruk leggen op het persoonlijke. De stelling is te verdedigen dat een christen per definitie een netwerker is. In het vorige artikel wees ik al op het beeld van het lichaam en de leden, dat in de Bijbel wordt gebruikt. Netwerken wil dat gegeven activeren en uitdiepen, zodat een christen leert in brede verbanden te denken en zich in bredere verbanden leert bewegen.

Naar Psalm 137

Advent zou een tijd van verwachting moeten zijn. Een tijd, waarin de lichtjes weer worden opgehangen. Een tijd, waarin we proberen alvast de vrije dagen rond kerst voor te bereiden. En nu klinken er uit Psalm 137 gruwelijke woorden: ?gelukkig hij, die uw kinderen zal grijpen en tegen de rots verpletteren?. Natuurlijk het is mijn keuze om die psalm te lezen. Maar het maakt eens te meer duidelijk wat verwachten, advent is. Isra?l was door de kinderen van Edom (Esau) in ballingschap gevoerd. Hoe konden ze in die wereld ver van de stad van vrede de liederen van God nog zingen? In die gruwelijke godverlatenheid werden de kelen dichtgedrukt door verdriet en verlangen. Diep in hun hart was nog een kleine vlam van hoop, dat de wereld ooit weer anders zou zijn. Alleen dat kleine vlammetje van hoop kun je alleen maar zien en horen in een roep om wraak. Er is dus in het duister van de wereldnacht nog een stem, die roept tot God. Dat wel, maar die stem schreeuwt om de dood van de kinderen van Edom. Helpt dat? Brengt dat de bevrijding dichterbij? Is de dood van mijn vijand tegelijk mijn vrijheid? De HERE laat dit gebed in ieder geval wel gewoon in de bijbel staan. Het mag gehoord worden, moet gehoord worden. De roep van al die mensen in de dikke duisternis van de tijd, die roepen om wraak. Wraak voor hun vaders en moeders en kinderen, die er niet meer zijn. Helpt het om te bidden voor de ondergang van jouw vijand?
Wij steken lichtjes aan, versieren onze straten en weten nauwelijks waarom we het doen. Het is onze gebrekkige manier om het duister te verjagen. Maar horen wij de roep om verlossing, de schreeuw om de dood van het kwaad? De HERE wel en komt in Christus om het duister te overwinnen.

Noordscheschut           
P. van Dolderen

Commentaar

  • Alle liefdes? 2020-01-17 17:51:22

    Het lijkt een vast patroon te worden. Kunstenaars, schrijvers, mensen uit de filmwereld en de zeer...

  • Kerkklokken en azan 2020-01-10 18:00:45

    Rond de jaarwisseling ging het opvallend vaak over onze democratie. Waarschijnlijk omdat het...

  • Grote blijdschap 2019-12-19 08:50:12

    Kerstfeest is een van de belangrijkste feesten van het jaar. Tenminste, zo wordt dat over het...

  • Advent – geen stress, maar ‘ont-moet-en’ 2019-12-14 08:37:02

    Mijn vrouw leest wel eens wat voor uit een blog die ze volgt: uitspraken die op een rake manier...