ImageDeze recensie is iets anders van opzet dan gebruikelijk. Het wil ingaan op de inhoud van ?het kleine boekske? dat het licht zag; maar vooral ook een hommage zijn aan onze fameuze co-lumnist van het Kerkblad voor het Noorden. Waarom? Omdat het boekje alleen begrepen - beter: gevoeld - kan worden wanneer je de scribent ietwat kent. Vandaar de titel: Douwe.

Bij mijn gaan door het steedse Assen, kom ik met een bepaalde regelmaat Douwe Janssen tegen. Al jaren winkelier in hart en nier, in voor mijn gevoel zoiets stoffigs als naaimachines en aanverwante negotie. De toonbank is als een Amsterdams venster, van waaruit vroeger rondborstig de vrouwen hingen, om de alledaagse dingen van de straat te delen en die van al of niet smeu?g commentaar te voorzien. In het reparatiehok achter - waar ook nog regelmatig Janssen sr.  te ontwaren valt - staan naaimachines in slagorde met open buiken om hersteld te worden.

Mijmeringen
Die ruimte is koffiezaal en binnenkamer tevens; mogelijk bij tijden voor familie en vreemden een biechtstoel. Daar ontspruiten voor Douwe de mijmeringen over geloof en leven, die zijn neerslag vinden, met aarzelende pen geschreven, in columns. Mijmeringen overigens die hun oorsprong hebben in het aanschouwen en proberen te doorgronden van God, mensen en din-gen.

ImageOnlangs waren mensen van de Stichting Voorkom te gast op een jeugdavond in Broeksterwoude om voorlichting te geven over de thema?s drugs en alcohol. Helaas is dit een unicum, want juist in het Noorden, waar zoveel problematiek is op het gebied van de genoemde thema?s, wordt nog niet voldoende het nut ingezien van voorlichting. Of wellicht zijn veel ogen nog gesloten en wordt niet gezien dat ook ?onze jeugd? niet altijd haar limiet kent.

?Een biertje op zijn tijd moet kunnen? en ?ik ken mijn grenzen?, zomaar twee uitspraken die illustreren wat de gedachte is van de kerkelijke jeugd als het gaat over hun alcoholconsumptie. Maar is dat werkelijk zo?
Een bont gezelschap van jongens en meiden kwam afwachtend of met veel gegiechel en lawaai de zaal ingerold. Aan heel veel kon je het al zien. Ik ben hier omdat dat het moet en je hoeft mij niet te vertellen wat ik wel of niet mag doen.

Dat is echter zeker niet de insteek van de preventielessen en jeugdprogramma?s van stichting Voorkom. Ons doel is jongeren bewust te maken van de gevaren van genotsmiddelen, van hun eigen gebruik en van de oorzaken die ten grondslag liggen aan een verslaving. Maar niet in de laatste plaats willen we ze ook meer weerbaar maken. Geen betutteling maar wel duidelijk de feiten neerleggen en in gesprek gaan met de jeugd

De afgelopen weken volgden we in een serie mensen in hun diverse beroepen- van boer tot makelaar. Mooi om te zien en horen hoe zij hun werk beleven. Hoe zij daarin een plaats geven aan hun geloof in God. Maar ook kwam verschillende keren naar voren dat het soms moeilijk is om oprecht christen te zijn en te blijven in je beroep. Hoe blijf je de overheid gehoorzaam, wanneer er verregaande milieumaatregelen worden opgelegd? Hoe blijf je eerlijk bij de verkoop van producten? Het boekje Dilemma?s op je werk gaat daar dieper op in. Het is uitgegeven in samenwerking met de Reformatorisch Unie en is een derde deel in de serie ?Christen zijn op de werkvloer?.
Het is goed dat er concreet geschreven wordt over deze vraagstukken en dat christenen in en bij hun werk deze christelijke handreiking krijgen. Te vaak en te veel zijn we op de werkvloer anonieme christenen. We vinden het maar moeilijk om hoorbaar en zichtbaar te maken op maandag wat we op zondag hebben gehoord en beleden. Komt bij dat de werkvloer, om zo te zeggen, meer en meer ?verzakelijkt? is. Het persoonlijke contact is er door alle moderne communicatiemiddelen minder. Er is ook minder tijd voor want alle werk in fabriek en tehuis is stipt ingepland. Er is nauwelijks tijd voor een praatje. Voeg daar ook nog eens bij, dat we vandaag aan de dag ?privacy?hoog in het vaandel hebben. Je bemoeit je niet met de ander, tenzij... We laten daardoor en daarbij toch wel kansen liggen. Te gauw worden we grijze muizen en te gemakkelijk laten we ons meeslepen in de teneur (of moet ik zeggen: terreur) van de werkvloer.

ImageOp 29 juni a.s. is het 25 jaar geleden dat ds. G.P.M. van der Linden als predikant werd bevestigd in de gemeenten Doesburg en Doetinchem.
In onderstaande Spotlight vertelt hij hoe zijn leven als predikant verder is verlopen.

Een beschaafde dominee

Nee, deze titel is niet gekozen om mezelf een veer op de hoed te steken. De achtergrond is anders. De link ligt nl. naar iemand die veel betekend heeft voor mij. (Overigens ben ik niet de enige die zichzelf graag zo noemt, ook prof. dr. H.G.L.Peels vindt het fijn zo genoemd te worden. Wij beiden hebben nl. jarenlang onder het gehoor gezeten van ds. H.v.d.Schaaf). U legt de link al. Door zijn prediking zijn we gevormd, geschaafd. Het is dan ook een eretitel.
Hij was het ook die mij op 29 juni 1984 bevestigde in de dubbele gemeente van Doesburg en Doetinchem. Tien jaar mochten we daar werken.
Doetinchem was, burgerlijk gezien, een groeikern. Vandaar dat daar in 1982 een zelfstandige gemeente vanuit Doesburg werd ge?nstitueerd. De snelle groei van de gemeente noodzaakte de kerkenraden om te zien naar een andere oplossing, daar de werkdruk van twee gemeenten te zwaar werd. De oplossing kwam door met de gemeente van Nijmegen een trio te gaan vormen. Kandidaat M.C. Mulder nam het beroep aan. Zo ontstond in 1988 een unieke situatie in de kerk: twee predikanten voor drie gemeenten.
Ook dat was best druk. Dat betekende bijna iedere zondag drie keer preken. Doesburg: 9.30 uur, Doetinchem 11.15 uur, Nijmegen 17.00 uur. De Heere zegende deze samenwerking en terugkijkend geven we Hem de eer!

ImageDeze week het laatste artikel in deze serie. Na ruim zeven jaar in Denemarken te hebben gewoond, blikt Harm Jan Kj?r Feijer terug over wat hem bewoog naar het noorden te vertrekken, de verschillen in de cultuur en de kerkelijke situatie.

Het is dit jaar alweer tien jaar geleden dat ik uit Nederland vertrok. Na mijn studie bestuurskunde in Enschede, werd ik uitgezonden voor twee jaar vanuit mijn plaatselijke gemeente (Christelijke Gereformeerde Kerk) in Hoogeveen via de IFES in Athene, Griekenland om daar buitenlands studentenwerk op te zetten. In die tijd leerde ik ook mijn Deense vrouw, Trine, kennen en besloten we na een korte stop in Nederland, nu bijna acht jaar geleden, de stap naar Denemarken te nemen, waar mijn echtgenote destijds met haar studie bezig was. Daar zijn we na een half jaar getrouwd en we hebben nu een prachtzoon, Jesse, van 1,5 jaar.

Onze woon- en werksituatie
We wonen aan de oostkust van het schiereiland Jutland in een grote plaats genaamd Horsens (ca. 80.000 inwoners). Hier wonen we in een voor Nederlandse begrippen groot huis, dat we nu aan het opknappen zijn. Toen ik naar DK kwam, was de eerste prioriteit de taal leren. Dat bleek niet al te moeilijk voor een Nederlander. Ik kreeg al vrij snel een baan in de dagopvang. In Denemarken is dat allemaal via de overheid geregeld, aangezien hier zowel de man als de vrouw voltijd werkt. Na een half jaar kreeg ik werk bij Youth for Christ Denemarken, waar ik tot eind 2008 heb gewerkt. Op dit moment ben ik bezig met een carri?reshift en op zoek naar werk in een andere branche. Mijn vrouw werkt parttime als muziek- en godsdienstleraar aan het voortgezet onderwijs (vgl. bovenbouw HAVO/VWO) en is dirigent van twee gospelkoren.

Commentaar

  • Maand van de Bijbel 2020-01-24 18:46:24

    We hebben al de bijbelzondag in oktober, georganiseerd door het Nederlands Bijbelgenootschap. Een...

  • Alle liefdes? 2020-01-17 17:51:22

    Het lijkt een vast patroon te worden. Kunstenaars, schrijvers, mensen uit de filmwereld en de zeer...

  • Kerkklokken en azan 2020-01-10 18:00:45

    Rond de jaarwisseling ging het opvallend vaak over onze democratie. Waarschijnlijk omdat het...

  • Grote blijdschap 2019-12-19 08:50:12

    Kerstfeest is een van de belangrijkste feesten van het jaar. Tenminste, zo wordt dat over het...