Recent zijn er diverse onderzoeken rond jongeren geweest. Zo is er een onderzoek onder christen studenten waaruit blijkt dat zij het erg moeilijk vinden om tot zelfontplooiing te komen in een wereld die gekenmerkt wordt door doorgeschoten individualisme, met de grootst mogelijke vrijblijvendheid als gevolg.

Een ander onderzoek wijst uit dat steeds meer ouders het niet meer weten. Ze vinden opvoeden complex en ondertussen zijn ze vooral bezig zelf ‘jong en mooi’ te blijven. Ze willen niet als volwassenen met hun wijsheid en levenservaring jongeren benaderen, maar het vooral tof hebben met hun kinderen. Individualisme en hedonisme zijn de nieuwe koerswijzers.

Van september tot en met maart hebben veel personen aan de vormingscursus deelgenomen. Om de drie weken kwamen de deelnemers op zaterdagochtend bijeen in Drachten om bijgeschoold te worden over diverse onderwerpen. Dit artikel is  een verkorte weergave van het onderwerp ‘jongeren en de kerk’. Het is het eerste uit een serie van drie.

Het lijkt wel of het spreekwoord: ‘zo de ouden zongen zo piepen de jongen’, de laatste jaren wat in onbruik is geraakt. Zou het echt zo zijn dat deze aloude wijsheid waarin gesuggereerd wordt dat de jongere generatie (uiteindelijk) in het voetspoor van de vorige treedt in deze moderne tijd niet meer opgaat? Groeit er een nieuw geslacht op dat radicaal afrekent met de kerk en afscheid neemt van het geloof? Het lijkt er soms op. Verschillende ouders en kerkenraden zien het met lede ogen aan dat hun jongeren niet meer naar de kerk gaan.

Dat er jeugdwerk in de gemeente is, is vandaag de dag niet vanzelfsprekend. Het proces van kerkverlating is nog steeds niet gestopt. Vanuit onderzoeken blijkt, dat vooral jongeren wegblijven. Maar wat betekent dat voor gemeenten en kerken? Kan een gemeente zonder jeugd en jeugdwerk? ‘Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst’, zeggen we vaak. Maar ‘wie toekomst heeft, heeft de jeugd’ is ook waar. Heeft een gemeente zonder jeugd en jeugdwerk wel toekomst (in de dubbele zin)? Welke ruimte bieden wij (ouderen) aan jeugd en het jeugdwerk? Een inkijkje bij een vormingscursus in het afgelopen jaar…

'IJe Wijkstra uit Grootegast, schoot vier agenten door de ribbenkast'. Op 18 januari 1929 vond in de gemeente Grootegast een viervoudige politiemoord plaats die de natie schokte. Nog nooit was iets dergelijks gebeurd: één burger maakte in één ogenblik een einde aan het leven van vier gezagsdragers.

Een van de getuigen van dit drama was mijn pake, Ate Postma. Als beginnend boer bezat hij een kleine boerderij onder Doezum. Daar was hij na zijn huwelijk met Gepke de With gaan wonen. Hun huwelijk was gesloten in de Christelijke Gereformeerde Kerk van Kornhorn. Ds. M. Koomans had hun toen deze tekst meegegeven: 'Uw woord is een lamp voor mijn voet, en een licht voor mijn pad' (Ps. 119, 105). Hij had deze tekst uitgezocht omdat het jonge paar aan een afgelegen zandpad ging wonen, een streek zonder verlichting waar verhalen rondgingen over geesten en spoken.