Dit is een praktisch en leerzaam boek voor ouderlingen en bezoekmedewerkers.

Judas - het was zijn eerste voornemen een opbouwende brief te sturen. Maar hij weet zich van Godswege gedrongen andere dingen te schrijven dan hij eerder van plan was. Niet zozeer vertroosting, maar vooral vermaning.

Ik kan me voorstellen dat hij nu maar liever zijn pen had neergelegd. Als hij met de ‘geliefden’ niet delen mag wat er op zijn hart ligt, namelijk ‘de gemeenschappelijke zaligheid’ (3), het heil in Christus, dan liever maar een poosje stil zijn. Niet spreken, maar zwijgen … Maar dat is Judas’ roeping niet. Hij moet vermanen en oproepen. Tot wat? Tot strijd. Namelijk vanwege ‘het geloof dat eenmaal aan de heiligen is overgeleverd’ (3). De statenvertalers gaven in hun kanttekening hierbij als uitleg: ‘Dat is: de zuivere leer des Evangelies, om die te behouden en daarvan niet af te wijken; dat die niet veranderd zal worden, maar altijd blijven, zoals zij eens door Christus en de apostelen geleerd is.’

Het is nog niet zo gek lang geleden dat ouderen zoals wij die kennen, bestonden. In de negentiende eeuw was de levensverwachting vijfenveertig jaar, terwijl die tegenwoordig tachtig is. Er is een compleet nieuwe levensfase bijgekomen. Tegen die achtergrond schrijft Wim Rietkerk dit boek. Ben je voorbereid op die levensfase, terwijl er geen opleiding voor is?

Techniek bepaalt steeds meer ons dagelijks leven. En dan gaat het niet slechts om de (technische) voorwerpen die we gebruiken, het gaat juist ook om ons denken. We denken in oplossingen voor problemen, we zoeken naar efficiëntie bij alles wat we doen. In die zin is techniek niet te ontlopen door bijvoorbeeld geen smartphone te kopen, want techniek is overal. Daarover ging het eerste artikel van deze serie. In dit tweede artikel willen we daarbij een meer theologische vraag stellen. Kan je zeggen dat techniek een afgod is, een macht die ons wil beheersen? Of is techniek iets neutraals en hangt het slechts af van de wijze waarop je techniek gebruikt?