Dankbaarheid, dat woord kenmerkt het gesprek met ds. C.A. den Hertog naar aanleiding van zijn ambtsjubileum. Op 2 april jl. was het vijftig jaar geleden dat hij als kandidaat werd bevestigd in de gemeente van Vlissingen. Een plek waar hij niet alleen in alle rust zijn eerste stappen kon zetten als predikant, maar ook de plek waar hij zijn geliefde vrouw Addie trouwde die hij reeds drie jaar moet missen.
Dit jaar hebben mijn man Peter en ik ervoor gekozen een paar maanden langs de kust van Europa te reizen. Eerst rechtstreeks van het koude Nederland naar de zonnige Algarve in het zuiden van Portugal en vervolgens terug naar huis langs de kust.
Op 4 mei a.s. herdenken we de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, van de koloniale oorlogen in Indonesië en van oorlogssituaties en vredesmissies nadien. Onder Nazi-Duitsland werden zes miljoen Joden omgebracht. Van de naar schatting 140.000 Joden die Nederland in mei 1940 telde, zijn er meer dan honderdduizend vermoord of door ziekte en uitputting om het leven gekomen.
Kan het met de leeftijd te maken hebben? Veel dingen die vroeger vaststonden, lijken nu te verschuiven. Zo voelt het voor veel mensen. Lag vroeger in het isolement onze kracht, vandaag moeten we een open houding aannemen naar de wereld om ons heen. Wie neemt tegenwoordig nog het ‘hellend vlak’ in de mond? Het schilderij waarop de brede en de smalle weg waren afgebeeld, zie je nergens meer hangen.
Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik niet geleefd word, maar leef? Wie laat mij zien hoe dat kan en wie kan daarin een voorbeeld zijn?
