Dé vraag die bij het Kerstfeest opkomt is: wat doe ik ermee? Want, dat Jezus gekomen is, dat doet wat met mij. Het is of de ene kant op of de andere kant. Ik val of ik sta op. Er zit spanning in het verhaal van Jezus’ geboorte, omdat er steeds weer sprake is van zowel geloof als ongeloof. Dat merk je al meteen aan het begin.

Als Lucas vertelt over de gebeurtenissen die aan de geboorte van Jezus vooraf zijn gegaan, zie je het zomaar. Daar ontmoeten we Zacharias, de oude priester die in de tempel het bericht hoort dat hij en zijn vrouw toch nog vader en moeder zullen worden.

Wat bedoelen we precies als we in de kerk over ‘Israël’ spreken? Daarvoor moeten we ons door het Nieuwe Testament laten leiden. Hans van Oort, hoogleraar in Pretoria, heeft dat willen doen en een helder en duidelijk boek over dit thema geschreven.

Wie spreekt over Israël, doet er goed aan zich nader te verklaren. Dat geldt niet in de laatste plaats voor diegenen die zeggen dat zij ‘voor Israël’ zijn.

De nacht is fris.
’t Is de tijd ervoor.
De zon heeft zich de laatste dagen weinig laten zien.
De schapen liggen in een wijde boog om ons heen. Moe van het zoeken naar voedsel, zijn ze, toen de avond viel, gaan liggen.
Een lam jammert om een bek vol melk, klagend de stilte doorbrekend. Maar de moeder negeert de zoekende mond. De tijd van drinken is voorbij.

Op donderdag 11 december jl. hebben deputaten vertegenwoordiging van onze kerken opnieuw een brief gestuurd aan de kerkenraden. In die brief geven zij een reactie op het besluit van de groep kerken rondom Rijnsburg die op 29 november jl. in Veenendaal bijeenkwam om op DV 21 maart 2026 een ‘algemene vergadering’ te houden.

 ‘Rijnsburg’ zegt dat er met dit besluit geen kerkscheuring heeft plaatsgevonden. Men wijst erop dat de synode van 2024-2025 voortijdig werd gesloten. Er werd geen roepende kerk voor een volgende synode aangewezen, en de plaatselijke kerken zouden nu zelf weer de verantwoordelijkheid hebben om het kerkelijke samenleven vorm te geven.