In onze noordelijke streken, die bovendien meer protestants zijn dan katholiek, is carnaval wat vreemd. Als u dit leest dan is het feest net weer achter de rug. Het stamt uit de tijd dat onze samenleving doordrenkt was van religiositeit. Óveral was religie, tot in de gildes aan toe. Ook carnaval betrof een religieus feest. Verschillende wetenschappers hebben geprobeerd carnaval te duiden. Waarom bestond dit? Het viel immers aardig uit de toon vergeleken met andere kerkelijke hoogtijdagen?

Carnaval was een feest waarbij alles werd omgekeerd. Een kind speelde voor bisschop. En er werd de spot gedreven met hooggeplaatsten, geestelijken en landheren. Mensen gedroegen zich een tijdje losbandig in seksueel en gewelddadig opzicht. Het gekke is dat carnaval, ondanks de spotternij, géén kritiek inhield op de gevestigde orde!

Begin januari bracht Open Doors de jaarlijkse ‘Ranglijst Christenvervolging’ uit. Nummer 1 op deze ranglijst van vijftig landen is al jarenlang Noord-Korea. Daarnaast is er sprake van hevige vervolging in bijvoorbeeld Irak, Afghanistan, Syrië en Eritrea. Het islamitisch extremisme maakt de meeste slachtoffers. In vijfendertig van de vijftig landen zijn fundamentalistische moslims verantwoordelijk voor de christenvervolging.

Er is in toenemende mate sprake van vervolging en ook werkelijk geweld tegen christenen. We weten daarvan, we lezen of horen erover. Maar als je de wereldkaart bekijkt die Open Doors elk jaar maakt, dan zie je wat dat betekent. Praktisch nergens in het Midden Oosten zijn christenen werkelijk vrij om hun geloof uit te dragen.

In ons kerkblad lees je onder het nieuws van de plaatselijke gemeenten geregeld de oproep namen in te dienen van personen die men geschikt acht voor het ambt van ouderling en/of diaken. Deze oproep staat niet op zichzelf, maar staat in het reglement voor de verkiezing van ambtsdragers, zoals omschreven in de kerkorde. En naar mijn overtuiging is dit een goede zaak. Zo kan de gemeente er ook echt bij betrokken raken en de kerkenraad helpen te komen tot kandidering.

Het jaar is alweer bijna drie weken oud. Alles gaat weer zo z´n gangetje. Aanstaande maandag is het Blue Monday, vrij vertaald Depridag. De Britse psycholoog Cliff Arnall heeft het bedacht, zo’n jaar of tien geleden. Blue Monday is de maandag van de laatste volle week van januari. Het is de dag waarop kerst voorbij is, de vakantie nog lang niet in zicht, het buiten nog lang donker is en waarop ook het laatste goede voornemen voor het nieuwe jaar mislukt is. Hij heeft zelfs een formule opgesteld waarmee de mate van treurigheid gemeten kan worden. Ook het weer speelt daarin mee, je salaris, de schulden die je hebt. En je mislukte goede voornemens dus.

Ja, die goede voornemens. Waarom bedenkt een mens zoiets? Blijkbaar vind je dat je het tot nu toe niet goed deed. Het is eigenlijk een soort openbare schuldbelijdenis. Ga ik meer aandacht geven aan mijn gezin? Dan kwam dat gezin tot nu toe dus tekort. Ga ik stoppen met roken? Dan weet ik dus dat roken niet goed is. En wat betreft je geloofsleven? Trouwer bijbel lezen? Vriendelijker en behulpzamer voor je naasten? Geduld hebben met de fouten van je broers en zussen? Niet meer roddelen? Waarschijnlijk kun je dit zelf nog wel aanvullen.