Het ging er vorige week donderdag fors, of beter gezegd schandalig aan toe in het Kamergebouw. De Tweede Kamer riep de regering op het matje om er achter te komen hoe het nu precies zat met de standpunten van de coalitiepartijen binnen het kabinet met betrekking tot het al dan niet verlengen van de missie in Uruzgan.
De dagen daarvoor had vicepremier Bos via de media zijn standpunt al kenbaar gemaakt: de Nederlandse militairen moeten dit jaar nog uit Uruzgan vertrokken zijn. Een standpunt dat overigens twee jaar geleden al door de Partij van de Arbeid was ingenomen. Bos vergat echter dat hij deze uitspraak als minister deed en zijn opvatting in de ministerraad had moeten bespreken. Temeer daar de regering met medeweten van Bos een brief van de NAVO had gekregen, waarin gevraagd werd om een wat langer verblijf in Uruzgan. Al met al reden genoeg voor de Kamer om het debat met de betrokken bewindslieden aan te gaan. En hoe? Op een manier waar de honden geen brood van lusten. De taalverruwing was de laatste jaren al duidelijk merkbaar, maar bereikte tijdens dit kamerdebat wel z'n dieptepunt. De betreffende ministers, inclusief de minister-president, werden voor alles en nog wat uitgemaakt. Het ging niet over zaken, maar men speelde op de persoon en haalde de ministers door het slijk. Jongeren hoorde ik zeggen: als dit de leiders zijn van ons volk, dan hoeft het voor mij niet meer. Het vertrouwen in de overheid en de democratie heeft een geduchte knauw gekregen. ' Als hongerige wolven betraden de oppositiepartijen de politieke arena. Zij roken bloed', las ik in een commentaar. Inderdaad, daar leek het wel op.

We zitten er middenin. Ik bedoel de Olympische Winterspelen in Vancouver. Schaatsers (vooral Sven!) maken hun ovalen. Schansspringers trekken hun strepen. En ijsdansers toveren figuren. Gouden plakken bemachtigen, daar gaat het om. Als ik de berichten goed begrepen heb zijn het trouwens Lentespelen geworden. Maar in Canada zijn genoeg plaatsen te vinden waar sneeuw ligt. Afgeladen vrachtwagens voeren het witte goedje aan om de pistes te vervolmaken. Reclameboodschappen staan er bol van. Niemand kan er omheen. Van deze Spelen krijgen we allemaal Svenergy, zoals dat tegenwoordig heet.

Dat het niet allemaal goud is dat er blinkt, bleek uit het dodelijke ongeluk van die rodelaar uit Georgi?. Met 140 km per uur vloog hij, na een stuurfout, tegen een metalen paal van de dakconstructie. Nu ik deze woorden aan typen ben sijpelen er berichten binnen dat deze jongeman van 21 jaar vooraf doodsbang zou zijn geweest. Of het klopt weet ik niet. Veelzeggend was overigens wel dat de loop van de baan is aangepast. Blijkbaar omdat de vorige route toch te gevaarlijk was gebleken. Was hier de hang naar het spectaculaire sterker dan de veiligheid van de atleten?

We moeten de zonde meer serieus nemen. U vermoedt daarin een uitspraak van een predikant ter rechterzijde, die zijn verontrusting ventileert over de vervlakking in prediking en praktijk. Niets is minder waar. De oproep komt van dan J.L. Heldring (92), jarenlang columnist van het toch mondaine NRC Handelsblad. Hij noemt zichzelf een ?ongelovig protestant?. Hij onderkent opnieuw de grote waarde van de christelijke religie in de politiek en het sociale leven. Letterlijk zegt hij: ?Ik zeg dat met enige schroom en schaamte, maar erken de functie van de erfzonde als politiek buitengewoon nuttig, hoewel ik niet gelovig ben.? De erfzonde nuttig! Toe maar, in het catechisatielokaal krijg ik dat amper gelooft. Het argument dat Heldring aandraagt voor ?wat nut u de erfzonde?? is: ?Christelijke partijen zijn stabieler in tijden van woelingen dan seculiere partijen. De laatste worden afgerekend op wat ze hier, op aarde, presteren, terwijl christelijke partijen menen dat het Koninkrijk des hemels niet van deze aarde is. In deze gedachte zit een zekere berusting en geduld. Zij geeft tolerantie ten aanzien van het menselijk falen, ook van anderen.? Een goede conclusie, vind ik, die naar ik hoop door velen wordt bijgevallen. Hij legt daarmee immers een tendens bloot in deze moderne tijd, die telkens weer opduikt, namelijk ?fouten kunnen niet worden gemaakt?. Zo ze wel worden gemaakt, dan had de overheid/werkgever/verantwoordelijke ze moeten voorkomen. Ik hoor het Frank de Boer van Ajax nog zeggen op een tegengoal: ?Die had natuurlijk nooit mogen vallen.?

In onze kerken hebben we de gewoonte om regelmatig (minimaal vier keer per jaar) het Heilig Avondmaal te vieren. In bijna alle gevallen vindt dat plaats in een ochtenddienst. Een aantal gemeenten kent dan nog het verschijnsel om het ?s middags ook nog een keer te houden voor die gemeenteleden die ?s ochtends verhinderd waren. In veel gemeenten hoeft dat niet, omdat alle faciliteiten (oppas, kinderkerk, etc.) aanwezig zijn om de avondmaalsdienst bij te kunnen wonen. Dat was vroeger wel anders. Toen mijn ouders nog kleine kinderen hadden, was er bijvoorbeeld nog geen oppas bij de kerk, dus ging een van beiden. Later paste mijn oudste zus op. Maar zodra we in de kerk stil konden zitten gingen we mee. Eerst bij onze ouders en later mochten we op de galerij zitten. Daar zaten alle jongeren (en ook wel een paar ouderen) die geen belijdenis hadden gedaan. Je had dan een mooi zicht op de kerkgangers die beneden zaten. En er viel heel wat te zien: de schaal met brood en de bekers gingen door de rijen. Na het slokje wijn zag je heel veel zusters een zakdoek pakken om de mond af te vegen. Je zag en hoorde een enkeling kuchen na het nemen van het stukje brood, etc. Je ?proefde? als het ware de heiligheid van het hele gebeuren. Dat maakte op mij in ieder geval indruk.

Minister Camiel Eurlings, minister van Verkeer en Waterstaat, heeft met veel bombarie aangekondigd dat de kilometerbeprijzing nu echt ge?mplementeerd gaat worden. De voordelen zijn groot: minder files, goed voor het milieu, mensen denken bewust na over het gebruik van de auto, wie veel rijdt betaalt ook veel, etc. Daarnaast wordt het rijden tijdens de spitstijden extra belast. De lijst met voordelen lijkt eindeloos. En de nadelen: die zijn er niet. Er zal geen lastenverzwaring plaatsvinden, behalve voor de mensen die veel rijden.

Klinkt allemaal veel belovend. Toch zijn er wel een paar kanttekeningen. De minister belooft dat er voor bijna 60% van de automobilisten geen lastenverzwaring zal zijn. Sterker nog: voor deze groep wordt het waarschijnlijk voordeliger. Logischerwijs betekent dit dat de overige 40% het verschil bij moet betalen. Het totaal bedrag moet immers gelijk zijn aan de huidige opbrengsten van de wegenbelasting en de BPM (Belasting van Personenauto?s en Motorrijwielen).

Wanneer mensen inderdaad heel bewust met het autogebruik omgaan, heeft dit als consequentie dat er minder kilometers gereden worden. Dit heeft tot gevolg dat het bedrag per kilometer weer omhoog moet, om de totale opbrengsten gelijk te houden. Daarnaast is er ook een grote groep automobilisten die niet de keus heeft om de auto al of niet te laten staan, of om buiten de spitstijden om te rijden.

Commentaar

  • De gasprijs en de kerkzaal 2022-11-17 19:08:21

    De stijging van de energiekosten houdt ons allemaal bezig. We zetten de kachel een graadje lager,...

  • Beroepingswerk 2022-11-04 18:21:30

    Als er in een kerkelijke gemeente een vacature is voor de functie van predikant, dan gaat die...

  • Mahsa Amini 2022-10-20 18:06:56

    Ik kom er niet los van, van wat ik hoorde over Mahsa Amini, die door de moraalpolitie werd...

  • Micha 2022-10-08 07:55:13

    Misschien komt het je bekend voor. Je vertelt aan een vriend dat je een dagje uit gaat, of aan je...