Lisa heeft verdriet.
De uitslag van de Cito-toets is niet wat ze verwacht had. Het VWO - daar wou ze naartoe. En nu is het maar HAVO/VWO. De tranen lopen  over haar wangen. Wat is ze teleurgesteld!

Kent u Sam Galesloot?
Er is een documentaire over hem uitgezonden. Sam was een jongen die vanaf zijn vijfde leed aan een progressieve spierziekte. Zijn spieren lieten het steeds meer afweten. Ook werd hij blind en doof. Maar zijn levenslust nam toe. Hoe slechter  zijn  lichaam functioneerde , hoe meer zijn hersens honger kregen naar kennis. Hij kon al bijna niets meer zien, maar zijn moeder haalde stapels boeken uit de bibliotheek. Zij las die boeken dan voor. Hij had zijn hoop gevestigd op een spraakcomputer. Maar zijn gehoor was te slecht. Hij was volledig afhankelijk van de mensen om hem heen.

Iedereen komt ze ongetwijfeld tegen, buiten en ook binnen eigen kerkelijke gemeente: echtparen die graag een of meerdere kinderen hadden willen ontvangen, maar die na jaren wachten en wellicht na heel wat medisch onderzoek er achter kwamen dat het krijgen van kinderen voor hen niet is weggelegd. Misschien hebt u die dit leest er zelf wel mee te maken. Dat grijpt diep in het leven van man en vrouw in. Niet dat daardoor je huwelijk van een lagere orde zou zijn dan dat van hen die wel kinderen kregen, maar het brengt bij de meesten wel het gevoel van een groot gemis met zich mee. Dat ik in dit commentaar hier aandacht voor vraag, heeft twee redenen. Allereerst de moeite, het verdriet en de pijn die echtparen ervaren, nadat ze tevergeefs naar de kinderzegen hebben uitgezien. Binnen de gemeenten waar ik heb gewerkt, heb ik dat meerdere keren gemerkt. Maar opnieuw werd ik hier bij bepaald door het lezen van een brief, waarin een vrouw de nood van haar kinderloosheid onder woorden brengt. Het is belangrijk om daar iets van te weten. Opdat – en dat is dan de tweede reden waarom ik er over schrijf – we zulke broeders en zusters enigszins tot steun kunnen zijn. We zijn immers binnen de gemeente geroepen om voor elkaar zorg te dragen. Als één lid lijdt, schrijft Paulus immers aan de Korinthiërs, lijden alle leden mee.

Zo nu en dan ziet de diaconie zich geconfronteerd met situaties waarbij hulpverlening een heel andere dimensie krijgt. In sommige gevallen is het eenvoudig: door wat voor reden of oorzaak dan ook, is er een financieel probleem ontstaan dat ‘even’ opgelost moet worden. Een lening voor een bepaalde periode is dan mogelijk. Inlossen gebeurt volgens afspraak en de zaak is weer geregeld.

Dat is allemaal niet zo spannend. Het wordt lastiger wanneer er structurele problemen zijn. Ontslag, ziekte, echtscheiding, noem het maar op. Redenen te over waardoor mensen in de financiële problemen kunnen komen. Na vele omwegen komt de zaak dan op het bordje van de diaconie met het verzoek te komen tot een oplossing.

Geld geven is dan niet de oplossing. Structurele problemen vragen om een structurele oplossing. Vergelijk het maar met de werkwijze van ontwikkelingssamenwerking. Ook daar wordt geen geld gegeven, maar geïnvesteerd in kennis en vaardigheden zodat de ontwikkelingslanden zichzelf kunnen redden.

In De Wekker van enkele weken geleden stond een artikel over pastorale zorg aan verslaafden. Behalve instemming riep dit artikel ook vragen bij me op. Ik citeer: ‘Als we spreken over verslaving hebben we het over een breed veld. Het is niet alleen verslaving aan drugs en alcohol, maar ook medicijnverslaving, eetverslaving, seksverslaving, internetverslaving en gokverslaving. Moeten we roken hier ook bij betrekken? Of je roken erbij betrekt heeft te maken met je visie op roken, maar vooral ook met je definitie van het begrip verslaving.’
Nu ken ik verschillende definities van verslaving, maar ze zijn volgens mij allemaal ruim toepasbaar op roken. Maar zelfs al zou een roker niet verslaafd zijn, dan nog zijn de schadelijke effecten van tabak zo groot dat een christen niet zou behoren te roken.
Eerst maar even wat feiten om de kennis op te poetsen. In tabaksrook zitten zo’n vierduizend verschillende stoffen waarvan er ongeveer veertig kankerverwekkend zijn. Eén van de ingrediënten van tabak is nicotine. Een stofje dat zorgt voor een plezierig rustig gevoel, maar daarnaast ook sterk verslavend is. Zelfs zo verslavend dat het gemakkelijker is om af te kicken van heroïne dan van nicotine. Ondanks dat jaarlijks één op de vier rokers probeert te stoppen, is net vijf procent van de stoppers daarin succesvol.

De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) heeft geconcludeerd dat een levenseindekliniek haalbaar is. Verschillende personen en instellingen willen hun medewerking daaraan geven. In deze kliniek zouden artsen het leven van een patiënt die ondraaglijk en uitzichtloos lijdt, kunnen beëindigen. Met name zouden patiënten daar terechtkunnen die een uitdrukkelijk en ernstig verzoek tot het beëindigen van hun leven doen maar bij hun eigen arts geen gehoor vinden omdat deze terugschrikt voor de juridische consequenties. Ook denkt de vereniging aan kankerpatiënten en mensen met beginnende dementie die hun waardigheid niet willen verliezen. Daarnaast zou plaats kunnen worden geboden aan psychiatrische patiënten en mensen die vinden dat hun leven voltooid is. Bij die laatste groep zal de arts die verbonden is aan de kliniek, zich overigens terughoudend moeten opstellen. De wet staat een levensbeëindiging van mensen die 'klaar' zijn met leven niet toe. Cliënten die om die reden zich hebben laten opnemen, moeten zelf  pillen verzamelen. Artsen kunnen dan niet meer doen dan informatie geven en medische hulp wanneer dat nodig is.

Commentaar

  • Pinksteren 2024-05-17 18:03:28

    In dit nummer van het Kerkblad wordt speciaal ingegaan op Pinksteren. De uitstorting van de...

  • Wereldverbeteraars 2024-05-03 13:31:31

    Wereldverbeteraars Met zijn boek ‘De meeste mensen deugen’ (2019), heeft Rutger Bregman zijn...

  • Nieuw leven 2024-04-19 17:47:34

    In januari begint het al: het wordt weer langer licht en de sneeuwklokjes gaan bloeien, en even...

  • Post 2024-04-06 07:36:05

    De laatste tijd valt het mee, maar het komt regelmatig voor dat de post wat vertraging heeft....