Hoofd, hart en handen. Die drie dienen in het leven van de kerk in balans te zijn. Ik ben nu net weer met een groep belijdeniscatechisanten van start gegaan met de 3 V’s: Verstand, Vertrouwen en Verantwoordelijkheid. Klopt het?  

In 2017 verscheen er een boek van de hand van hoogleraar Herman Paul met de veelzeggende titel: De slag om het hart. Het boek gaat over secularisatie. Op de achterflap lees ik dat secularisatie niet allereerst over het hoofd of de handen gaat maar over het hart van de mens.

Misschien moet je zeggen: de doornstruik óf de distel. De distel komt namelijk in de NBV niet voor. De distel die de HSV bijvoorbeeld in Jesaja en in Ezechiël noemt, heet in de NBV ook gewoon doornstruik.

De bekendste doornstruik in de Bijbel is natuurlijk die van waaruit God Mozes roept, de brandende doornstruik bij de berg Horeb. De reden dat God een doornstruik gebruikt en geen machtige boom of zoiets, zou kunnen zijn dat een doornstruik normaal gesproken in een ogenblik opgebrand is. Dat dat nu niet gebeurt, maakt het verschijnsel des te opvallender.

Donderdag 18 oktober kwamen om vier uur ’s middags alle afgevaardigden naar de classis samen in de kerk van Siegerswoude-De Wilp. Ds. D. van der Zwaag opende de vergadering met woorden uit 1 Korinthiërs 3, waar het gaat over het fundament Jezus Christus. Daarop moeten wij bouwen met vuurbestendig werk. 

Wie de Christelijke Gereformeerde Kerk van Zwolle kent, kent naar alle waarschijnlijkheid ook Dien de Haan. Zij woonde daar niet alleen, maar liet haar stem ook horen. En dan zeg ik het eigenlijk niet goed, want als zij sprak – en dat kon ze! – sprak ze het liefst niet haar eigen woord maar vertolkte ze het Woord van God. Door Hem was ze gegrepen. En daarom kon ze haar mond niet gesloten houden.