De classis Hoogeveen was in vergadering bijeen op 8 maart. Namens de roepende kerk van Meppel opent oud. G. Otten deze vergadering, en leest Prediker 11. Zaaien en doorgaan is onze opdracht, het resultaat is in Gods hand.
Ds. H.J. Vazquez is preses. In verband met ziekte van ds. J.G. Kortleven fungeert ds. J.W. Moolhuizen als scriba en als assessor.
Op woensdag 7 maart waren de afgevaardigden van de vijftien gemeenten van de classis Zwolle weer naar Urk gekomen, voor de voorjaarsvergadering 2018. De kerk van Urk-Ichthus had hen bij elkaar geroepen en verleende hun de bekende warme gastvrijheid. De vergadering stond onder leiding van ds. J. de Bruin uit Elburg, daarin bijgestaan door ds. N. Vennik uit Zwolle. Van ds. Hakvoort uit Kampen werd verwacht dat hij een waarheidsgetrouw verslag zou schrijven. Of hem dat gelukt is zal in de najaarsvergadering worden gecontroleerd.
Zwak en eenzaam was de dichter Jaap Kronenburg (1901-1938). Bekend is hij door zijn werk niet geworden, maar hij maakte wel enkele aangrijpende gedichten. Gedichten over ziek zijn en over de dood.
Al heel vroeg was hij wees. Na de lagere school ging hij aan de slag als landarbeider. Op 16-jarige leeftijd kreeg hij tbc. In die tijd, voor de oorlog, betekende dat de gewisse dood. Op zevenendertigjarige leeftijd overleed hij. Collega-dichter Jan H. de Groot stond aan zijn sterfbed. ‘Ben je bereid om in te gaan?’ vroeg hij aarzelend aan zijn vriend. Met zijn laatste krachten antwoordde Kroonenburg: ‘zij hebben witte klederen aan’. Wonderlijk mooi. Zag hij een glimp?
Wij zouden de woorden van Mozes nooit pikken! Er is geen water. Het volk kan niet drinken. Het volk twist daarover met Mozes. Uiteraard, want bij Mozes moet je zijn. Maar Mozes zegt doodleuk, dat ze God aan het verzoeken zijn. Als hij dat tegen ons, westerling uit 2015 zou zeggen, zouden wij onmiddellijk afhaken bij Mozes en zijn God. We hebben geen water! Wij sterven hier! En jij verwijt ons, dat we God aan het verzoeken zijn?? Wie denkt God wel, dat Hij is, dat Hij ons na alle mooie beloften denkt te kunnen laten sterven in de woestijn!?
Een van de ‘opbrengsten’ van Pasen is dat de dood is overwonnen. De dood had het na de zondeval dus voor het zeggen.
Maar, als de dood er vóór de val niet was, wat hield destijds dan 'leven' in, voor Adam en Eva? En als God nú leven schenkt in Christus, wat houdt dat dan voor ons in, hier en nu? Hoe leven we het ‘goede leven’ overeenkomstig deze belofte dat de dood is overwonnen?
