We zongen het onlangs nog in een dienst.
‘Dan ga ik op tot Gods altaren.’
Elke keer als ik het zing ervaar ik het weer.
Een lichte rilling over mijn rug.
Haren op mijn armen die ineens overeind gaan staan.
Het is allemaal gekoppeld aan een verhaal dat ik ooit hoorde.
Ds. N. Vennik opent op donderdag 19 april namens de roepende kerk van Zwolle de vergadering van de particuliere synode op christelijke wijze. Verschillende broeders uit de noordelijke provincies die kampen met zorgen, worden in het gebed bij onze hemelse Vader gebracht. Na het onderzoek van de lastbrieven neemt het moderamen plaats. Ds. H. Polinder is preses, ds. A.A. Egas scriba en ondergetekende assessor.
Een Eritrees baby’tje moet gedoopt worden. Daar is assistentie voor nodig. Iemand met een auto bijvoorbeeld. Om zeven uur sta ik bij Mamma voor de deur. Zij is de oudste van de Urker Eritrese gemeenschap en wordt door allen mama genoemd. Mamma is gehuld in een prachtig wit gewaad en spreekt geen woord Nederlands. We gaan eerst naar Emmeloord want daar wonen de doopouders. Ik heb ze nog niet eerder ontmoet.
Tim en Tom, het klinkt als een komisch duo. Maar als ik een van mijn vrienden of collega’s over Tim en Tom hoor praten, weet ik direct dat ze het hebben over Tim Keller en Tom Wright. Twee van de meest productieve Engelstalige schrijvers van de laatste jaren. Het lijkt alsof ze praktisch niets anders doen dan boeken schrijven – veel leesbare boeken voor geïnteresseerde gemeenteleden. Tim en Tom, dat hoor je te lezen en daar hoor je een mening over te hebben. In elk geval als predikant.
In oktober 1940 verbood de Duitse bezetter de uitgave van De Wekker. Maar in 1942 mocht het landelijk orgaan van onze kerken toch weer verschijnen, dankzij de inspanningen van de hoofdredacteur, prof. J.J. van der Schuit. Waren er toezeggingen gedaan aan de bezetter?
Zelf vond hij dat hij een onbesmet blazoen had, en de Duitsers niet tegemoet was gekomen. Niels van Driel heeft echter de indruk – als hij de gehele geschiedenis dienaangaande beziet – dat de onschuld van Van der Schuit op dat punt zich ergens bevindt tussen die van Jozef en Pilatus. Deze indruk verhaalt hij in zijn boek <<cursief>>Consolidatie en crisis<<einde cursief>>, waarin onder meer een hoofdstuk is gewijd aan De Wekker in oorlogstijd. Zelf heeft Van der Schuit waarschijnlijk ook wel beseft op het randje te opereren, en soms daar overheen te zijn gegaan.
