Wij hebben tégen God gekozen, zijn bij Hem weggegaan. Maar God liet het daar niet bij. ‘Waar ben je?’ riep Hij. Waarom? Viel de zonde soms nog een beetje mee? Nee, de Here God had zelfs berouw dat Hij de mens op aarde gemaakt had! Het smartte Hem in zijn hart (Gen. 6, 6)! Het werd er met de tijd ook niet beter op. De zondvloed kwam niet voor niets. Toch bleef de HERE de mens roepen. De hele Bijbel, en de hele geschiedenis laten het zien.

Abraham – Israël – Gods verbond – het heiligdom – de offers - de profeten. Alles sprak van God die de mens niet loslaat. En uiteindelijk zond God zijn Zoon. Hij was de Zoon van David én Hij was gelijk aan God. Waarom? Waarom liep die geschiedenis van Gods bemoeienis met de mens juist zó? Zag God toch nog wat in de mens? Lees Romeinen 5, dan weet je dat God zijn liefde tegenover ons bewezen heeft doordat Christus, toen wij nog zondaren waren, voor ons gestorven is. Behalve het woord zondaren staat daar ook nog: zwak, goddeloos, vijanden (Rom. 5, 6. 8. 10).

Het is een mal groot ding, eronder steken stokken uit.

Je drukt ergens op en er klinkt geluid.

Je trekt ergens aan en

er komt ineens een heel ander geluid vandaan.

Wanneer je er naar kijkt zie je wat buizen, groot en klein,

met rondom wat tierelantijnen in een soort raamkozijn.

Zou dat een orgel zijn?

Stichting Dicht bij de Bijbel is momenteel bezig met De Nieuwe Psalmberijming (DNP), een berijming in hedendaagse taal op de oude Geneefse melodieën. In diverse kerken worden deze psalmen al gezongen en dit najaar verschijnt er een bundel met de eerste dertig nieuw berijmde psalmen. Waarom deze nieuwe berijming? Voor wie zijn deze psalmen bedoeld? Jan Pieter Kuyper, lid van de Christelijke Gereformeerde Kerk te Apeldoorn-Oost en initiatiefnemer van deze berijming, geeft antwoord.

De apostolische geloofsbelijdenis heeft uitdrukkelijk het sterven van Christus opgenomen. Aanvankelijk ontbrak het woord 'gestorven'. Het is in de loop van de tijd – overigens nog vóór de achtste eeuw – aan de oudste vorm van de twaalf artikelen toegevoegd als onderstreping van de diepe vernedering van de Zoon van God.

Met zijn zelfovergave aan het kruis volbracht Christus het werk van zijn Vader. Duivel en dood werden overwonnen. Daarna, dus na de drie uur durende duisternis, keerde Hij zegevierend terug naar zijn Vaderhuis, een tocht in grote heerlijkheid.

Maar toen we daar bij het kruis stonden, zagen we dat Hij daar toch nog hing. Het was dubbel. We zagen een vervloekte zondaar, een verstotene, maar hoorden tegelijkertijd hoe Hij één was met zijn Vader. Hij sprak een avondgebed uit met zijn laatste kruiswoord: 'Vader, in uw handen beveel Ik mijn geest.' Zo gaf Hij teruggekomen uit de angst van de godverlatenheid zijn geest over in de handen van zijn Vader. Toen kwam Hij toch thuis? Zijn verheerlijkt lichaam werd – voor ons onzichtbaar – door de engelen naar de hemel gedragen.