Ruim zevenduizend preken...
Graag geef ik enkele korte indrukken weer uit de tijd van mijn ambtelijke werk. Bijna alles was in vroeger dagen wel anders dan nu.
Je kon het horen aan het orgelspel (ongeoefende en vereelte vingers moesten hun weg zien te vinden over de klavieren, waardoor het orgelspel meestal en overal dezelfde cadans vertoonde); je zag het aan de kerkenraad, die bestond uit stoere landwerkers en je hoorde het aan de preken van voorgangers, die met gezag en ernst het Woord brachten. Je meende in die dagen ook dat de gemeente altijd voor ging op je gezin. Maar toch..., ik ben er zeker van dat ik het meeste werk gehad heb aan die leden, die mij mijn ambtelijke jaren door hebben vergezeld: mijn vrouw en kinderen.
Er is veel veranderd. Neem nu Friesland. Als je vanuit het Westen eens deze kant op moest, zuchtte je: hoe lang en hoe ver? Bij Wolvega gekomen, vroeg je je vertwijfeld af of de weg nog wel verder ging. Alles voerde langs secundaire wegen. Dat was overal wel zo, maar er was wel verschil tussen het Westen en het Noorden. Vooral de afstand matte je af als je op reis was.
In de vorige twee artikelen kwamen twee doodlopende hoofdwegen ter sprake. Die van de ethiek (plicht) en die van het egocentrisme. Beide wegen bleken ikgericht en daarmee onvruchtbaar. In de praktijk van alledag combineren zowel christenen als niet-christenen deze beide wegen om een bepaalde balans te creëren.
Zendelinge Jannie Kruize, al 19 jaar werkzaam in Mozambique, heeft een zeer heftige en emotionele periode achter de rug. In augustus sloot de overheid definitief het babyhuis in Marromeu. Het was een niet te winnen strijd, die veel pijn en verdriet heeft veroorzaakt. Eerder dit jaar stond Jannie oog in oog met de dood toen gewapende mannen het babyhuis in Luabo overvielen en daarbij dreigden om Jannie te vermoorden. Nu zit ze veilig in Nederland, maar dat ging niet zonder slag of stoot. Door tegenwerking van de autoriteiten kostte het drie maanden om het visum rond te krijgen.